De vulkaan Pacaya!

Dit was toch wel iets waar we naar uitkeken. Misschien zelfs één van de dingen die we ooit in ons leven móesten doen. Een vulkaan beklimmen. Er zijn er 33 in Guatemala, maar we gingen gisteren direct naar een levend exemplaar. De klim was kort en krachtig, maar zoals altijd werd dat beloond met een uitzicht om U tegen te zeggen (mét hoofdletter). Niemand van ons groepje van de school heeft aan de verleiding toegegeven om de taxi naar boven te nemen. Zo noemden de jongens hun paarden die tot boven meevolgden in de hoop dat er iemand door de knieën zou gaan. Het zicht boven toonde onder andere een prachtige volcan de agua (die je ook vanuit ons antigua ziet), een overzicht op de miljoenenstad Guatemala Ciudad, maar ook en vooral een prachtig zichtop de krater en de immense rivier van gloeiend hete lava die van de top naar beneden stroomt. Een beeld dat nog lang op ons netvlies gebrand gaat zijn. Daarna daalden we terug af, maar richting de lava zelf om onze worstjes en marshmallows te barbecuen. Hoe effectief deze barbecue was konden we natuurlijk weer niet vastleggen op onze gevoelige plaatjes, maar dat hebben we zeker wel in levende lijve mogen ondervinden. Met onze stokjes bakten we alles razendsnel gaar onder een schitterende hemel, om het dan heerlijk op te smullen nadenkend over dit machtige fenomeen. Welke krachten zijn er immers in staat om steen zo hard als steen als slagroom uit de aarde te persen en vloeiend naar beneden te laten stromen. We hadden steen nog nooit zien bewegen. Dat steen zelfs vrij snel kan bewegen hebben een koppel nederlanders op het nippertje zonder ongelukken mogen ondervinden. Dan gingen we nog naar de zonsondergang kijken iets verder op het lavaveld. Uit de spleten komt hete lucht en je hoort het holle gesteente onder je voeten kraken. Een gids is hier wel broodnodig. Onze laatste hotdog opgesmuld bij de gloeiend rode hemel en dan terug in de donker naar beneden. Twee uurtjes in het minibusje werden dan weer beloond met onze eerste pizza aan deze kant van de oceaan. Smullen!
Hier gaan we nog enige tijd over doen om het te verwerken, maar dat is dan positief bedoeld. We waren nog niet over semuc champey heen en gisteren al dit. Morgen vertrekken we dan naar Lago de Atitlan. 't Wordt allemaal een beetje veel om te vatten voor ons, mensen. Geniet met ons van de foto's: