Nieuw project: zwaar transport voor de parochie

Ik krijg mijn nek net genoeg gebogen om het scherm te bekijken en het toetsenbord lijkt uit prikkende nagels te bestaan voor mijn handen. Mijn eerste week werken met Donaldo zit erop. Donaldo hebben we al enkele keren vernoemd op onze blog. Deze week ben ik zijn trouwe helper geweest. In één klap heb ik ook echt leren werken. En ik heb mijn ogen opengetrokken. Donaldo is al 17 jaar de man die voor de parochie het transport doet. Hij heeft een pickup en een vrachtwagen waarmee hij zand, kalk, stenen en zo meer vervoert naar de aldeas. Op dit moment s de parochie meerdere oratorios aan het bouwen. Dit zijn kleine kerkjes voor misvieringen en andere katholieke riten, maar het heeft ook een gemeenschapsfunctie: de mensen mogen het gebruiken om verschillende activiteiten uit te voeren. Natuurlijk moeten zij eerst gebouwd orden. Op dit moment heeft padre Juan María Boxus al zo'n 90 oratorios op zijn CV staan (samen met Donaldo) en nu zijn ze bezig met de bouw of afwerking van een tiental andere.
Om een huis te bouwen, heb je materiaal nodig. Typisch voor oratorios zijn dit blocks (stenen van cement, als je ze iets te hard neerzet vallen ze helaas uiteen), muurafwerking van kalk en zand, grondafwerking met zand en tegels en cement voor de banken en zo. Ik vroeg me bij vele gebouwen die we al bezochten af hoe ze die daar gezet hebben, maar nu maak ik het dus zelf mee. Ik leerde deze week dat een vrachtwagen meer kan dan ik me ooit zal kunnen inbeelden. Donaldo manoeuvreerde zijn camion door rivieren en op de typische bergwegen uit de streek. De slechtste zandwegjes waar ik op speelde bij de boeren in het veld toen ik klein was, zijn nog goed afgewerkt blijkbaar. Putten, groeven, stijlheidsgraden, afgronden,... ON-GE-LOOF-LIJK. Af en toe is een hoopje mensen nodig om de vrachtwagen de berg op te krijgen door gewicht op de achteras te leggen. Om de vijf botten de remvloeistof terug aanvullen. Ook de stuurkunsten van Donaldo zijn fenomenaal: een vrachtwagen op dunne bergwegen manoeuvreren, tussen de uitstekende rotsen en stenen door. Enkele centimeters is alles wat hij nodig heeft aan beide kanten. Een rustig ritje is het niet, veel energie verlies je gewoon door naar boven te rijden en terug. Je kan gewoon niet stilzitten door de heftig waggelende vrachtwagen. De overige energie doe je op bij het laden van de vrachtwagen. Bij zand gaat het als volgt: Je rijdt je camion de rivier in naar een hoopje dat enkele werknemers van het “zandwinningsbedrijf” opgestapeld hebben en je schept alles met grote zwieren de laadbak in. Een volledige laadbak (tot aan de rand gevuld) kost zo bijvoorbeeld Q150 of 15€. Gelukkig worden de werkers betaald (dagelijks loon van Q35 of 3,50€). Na een zware rit van soms een uur of meer schep je dan alles terug naar beneden op de grond. Een colaatje heb je dan al wel dik verdiend. Een pijnlijke rug en zonnebrand hou je er ook aan over. In het geval van blocks geef je de stenen gewoon één voor één door aan iemand in de laadbak of omgekeerd. Daarvan heb je minder rugpijn, maar je vingers staan vol groefjes en schrammen. Zeer pijnlijk na de 500ste steen die je vastpakt. Hop weer een cola.
Al bij al is het natuurlijk best een leuke job: heel de dag in de natuur, de bergen. On the road, hoewel dat die “road” met een grote korrel te nemen is. Zo hebben Donaldo en ik vandaag nog gepiknikt in een aldea onderweg. We kochten wat tortillas en frigoles (zwarte bonen) van de zus van één van de werkers en vonden in een winkeltje wat 'super cola' en twee sardientjes in pikante saus. Naast een riviertje zetten we ons neer en ik heb nog nooit zo hard genoten van het typische guatemalteekse eten. Zwaar, mooi en een voldaan gevoel. Zo voelt ontwikkelingswerk dus!
Ron de bouwer