Valentijnsfuif

We zijn met Valentijn gaan eten in één van de beste restaurantjes van Jocotán: la bodeguita. Een zeer lekkere en uitgebreide maaltijd, zij het wel typisch: frigolitos (zwart bonen in een soort pureevorm), platanos (gebakken bananen), cebollitas (pijpajuintjes), tortillas, aardappeltjes, witte kaas, zure room, chirmol, chili, spek, eitjes en veel vlees. Ik heb voor de eerste keer in mijn leven een fooi gegeven uit schaamte voor de lage prijs: We moesten op het einde slechts 5,50€ betalen. Nadien gingen we naar de valentijnsfuif in Jocotán. Gerlinde in haar nieuwe valentijnskleedje en ik in mijn netste outfitje, samen gingen we naar binnen in de grote hal van het college. Pikkedonker was het en enkel rond de basketbalveldgrote dansvloer zaten mensen. Eén koppel was een wals aan het doen. Na enige tijd wachten, vermenigvuldigde het volk zich echter en we waagden ook een danspasje: iets waar we al lang naar uitkeken. Natuurlijk wilden we niet te hard opvallen met onze uitbundige, europese dansstijlen, dus besloten we eenvoudig af te kijken hoe de anderen dansten. We waren ook beschermd door de duisternis en uitgestrektheid van de ruimte, dachten we. Toen we tussen de mensen stonden, bleek dat zij allemaal een kop kleiner waren dan wij. Guatemalteken dansen braver, ingetogener en iedereen danst er in koppel. Er is geen alcohol verkrijgbaar, de cola drink je uit zakjes met een rietje in en we zagen niemand roken. Lang leve de constante vloed van reggaetón en merengue muziek. Het was een fijne avond, we dansen graag samen en eindelijk hadden we onze spieren nog eens elegant los kunnen maken.
Ron Travolta