Bezoek aan aldea Agua Zarca

Woensdag bezochten we het bergdorpje 'Agua Zarca', omdat Padré Rogelio er een apostolaat ging doen, dat is een biecht gevolgd door een eucharistieviering. 't Is een van de dingen waar ik ontzettend van kan genieten, rechtstaan achterin de pick-up, langs de smalle, stijle, stoffige hobbelwegjes, een verfrissend windje en genieten van een onbeschrijfelijk berglandschap. Het is een gewoonte dat we de mensen die we onderweg te voet tegenkomen, oppikken, met als gevolg dat als we de bestemming bereiken, de pick up overladen vol zit met passagiers. Zo pikten we onderweg Maira op, ze was onderweg om in het dorpje op huisbezoek te gaan. Maira is 24 jaar en een kleuterleidster. Ze zou op zoek gaan naar kinderen om hen in te schrijven voor het nieuwe schooljaar dat rond vijftien januari van start gaat. Wanneer we aankwamen werd voorgesteld of enkelen haar wilden vergezellen. Wie weet zou die ervaring voor mij nog van pas komen, dus koos ik om samen met Stijn mee te gaan. Onderweg vertelde ze me dat ze in dit dorpje iedere maandag, woensdag en vrijdag les geeft van 14u tot 16u. Niet erg lang, maar meer is niet mogelijk omdat ze in drie verschillende kleuterscholen lesgeeft. De kinderen leren al spelenderwijs de kleuren, leren tellen, maken een eerste maal kennis met letters,... Op het eerste zicht niet erg verschillend met het onderwijs zoals wij het kennen, hoewel ze het met heel wat minder middelen moet doen. En luister goed, met gemiddeld 45 kids per klas, met een leeftijd van 2 tot 6 jaar oud. Niet evident, lijkt me! De huisjes, of zeg maar beter 'hutjes', waren enkel te bereiken via smalle padjes langs de bergwanden. De hutten of 'casitas' bestaan uit leem met strooien daken en zijn niet groter dan een gemiddelde slaapkamer in België. In een casita leeft het hele gezin, erg klein lijkt me, als je weet dat de meeste gezinnen veel kinderen hebben (en ik denken dat dergelijke huisjes enkel nog in Bokrijk bestaan...). Dadelijk viel op dat de manier van leven erg verschillend is met die in Jocotán, in deze bergdorpjes is de armoede erg groot. Overal kwamen kinderen te voorschijn, vaak op blote voeten en soms erg vuil maar vooral heel nieuwsgierig naar wat ons bezoekje te betekenen had. Sommige mensen leken in het begin wat schuchter, maar achteraf meer dan logisch als je bedenkt dat we wellicht een van de eerste blanken zijn die ze over de vloer krijgen. De mensen werden op hun gemak gesteld doordat Maira uitlegde dat we vrienden zijn van Padre Rogelio uit België. We kregen overal dadelijk een krukje aangeboden en werden vriendelijk onthaald. Maira gaf een kort woordje uitleg en schreef de kinderen in. Nadien werden ze samen met hun ouders uitgenodigd om om 14u naar de school te komen voor wat meer uitleg, ik veronderstel een soort van oudercontact. Hoewel er niet veel mensen thuiswaren, noteerde ze die voormiddag een eerste 10-tal kinderen. (Zowat het hele dorp was naar de eucharistieviering van Padré Rogelio). Maira zou nog de hele middag huisbezoeken doen, maar Stijn en ik moesten al weer verder. 't Was heel interessant, de eerste keer dat ik de kans kreeg om zo dicht tot bij de mensen te komen en te zien hoe ze leven.
Na een wandeling in het prachtige omringende landschap, was de viering al bezig. Het blijft wennen om zo bekeken te worden. De viering kan je niet vergelijken zoals wij die kennen. De mensen zitten op elkaar gesjouwd in een veel te klein kerkje, omdat er maar een maal per jaar een priester langs komt, werden ook dadelijk al de pasgeborenen gedoopt en de zieken kregen een ziekenzalving. Padre Rogelio had toen we aankwamen al aan de wachtrij voor de biecht uitgelegd wie dat groepje blanken was en dat we niet kwamen om kindjes te stelen en dat we geen wapens droegen. Vrij vreemd maar ondanks de geruststelling bleef iedereen ons goed in het oog houden. Ik ben zelfs op het einde van de viering samen met Stijn en Erik (de vader van Stijn en Willem) naar voor geroepen in het volgepakte zaaltje. Ronny en Willem zaten net op dat moment buiten van de schaduw te genieten en zijn er dus aan ontsnapt. Nogmaals zei Rogelio wie we waren, dat we vrienden waren en hij zei zelfs dat we een foto moesten trekken. Vrij genant voor die mensen toch? We mochten ook nog allemaal een boodschap zeggen. Niet evident in het spaans, maar ik zei dat ik verheugd was om in dit dorpje te mogen zijn. Stijn wist hen zelfs nog vrede op aarde toe te wensen, het enige dat hem te binnensprong. Achteraf kregen we vanachter in de kerk zelfs nog cola en koekjes. Alleen de blanken welteverstaan. Daar heb je toch wel een gemengd gevoel bij.
Om af te sluiten nog een pluim voor Padre Rogelio. Op de manier dat hij missen geeft, de mensen aanleert en erin betrekt, zou het wel eens kunnen dat we als fervent katholiek terug naar België gaan.