Esquipulas

We zijn in het weekend nog eens naar Esquipulas geweest, het bedevaartsoord waar we al eens een kort bezoekje aan brachten. Deze keer bracht Donaldo ons, een echte guatemalteker (laat zich goed trakteren), maar ook onze persoonlijke gids. Zo bracht hij ons eerst naar de dierentuin van Esquipulas. Q15 was de prijs om met onze jeep de weg naar boven te vervolgen. Een prachtig uitzicht over Esquipulas was de onze. Eerste keer spijt dat we ons fototoestel niet bij ons hadden (misschien later nog eens). We parkeerden onze auto tussen de kooien. In veel te kleine kotjes zaten struisvogels, spinapen, toekans, tigrillas,... Ook een krokodil die even groot was als de helft van zijn kooi vond je er. Prachtige dieren, maar toch even je GAIA kant uitschakelen. Op het domein is ook een zeer speciale grot waar nooit toeristen in komen. Donaldo is echter een man zonder schaamte en hij nam ons er mee binnen. Het was een gangetje net groot genoeg om gebukt door te wandelen. De muren waren pikzwart, de lucht werd heter naarmate je verderging en het werd ook stikdonker. De lucht was ook zeer heet, vochtig en er zat een smaakje aan. Op het einde van de gang zag je kaarslichtjes: Daar waren wat grotere holtes waarin ontelbare kaarsjes was de lucht inbrandden en waar geknielde mensen rare woorden aan het prevelen waren. Een heel betoverende gebeurtenis. Maar toch snel genoeg terug naar gewone ademlucht en gewone temperaturen. Buiten keken de guatemalteken een beetje raar op van de vijf blanken die uit de grot kwamen, maar uiteindelijk doen ze dat ook op de meeste andere plaatsen. We passeerden nog langs de leeuwen, niet zeker of die kooi hen wel zou tegenhouden. Maar hun geeuw toonde dat ze niet veel van plan waren en toonden een prachtige blik op hun angstaanjagende gebit.
Voor we de kerk bezochten, aten we in de Burger Diner, een eetzaak die zijn mosterd figuurlijk maar duidelijk gaan halen is bij McDonalds en Pollo Campero, zij het dan in een betere versie: deftige hamburgers, heerlijke pizza's en typische schotels. We trakteerden onszelf op een grote pizza met verschillende vlezen en een grote schotel typisch eten: vlees, vlees en groenten, bonen, tortillas,... Kregen we er zelfs nog anderhalve liter supercola bij. Genoeg reserves om een stevige dans- en springpartij te beginnen, maar we bezochten de hagelwitte basiliek op een meer waardige manier. Hierover schreven we al. Anders dan vorige keer was dat we nu al helemaal ontmoedigd werden om de Cristo Negro van dichtbij te bezoeken bij het aanzien van de rij wachtenden. Ze ging langs de zijkant van de kerk naar helemaal de straatkant, ver uit ons gezichtsveld. Jongeren, kinderen, volwassenen en ouderen, armen en rijken. Overweldigend zicht. Wat we nog steeds niet kunnen snappen is de graad van witheid van deze basiliek. Zoals ze in Frankrijk ergens de 'meter' hebben die als officiële 'meter' het voorbeeld is voor alle meetlatten van een meter, voor de kilometer en dus op zich de enige echte 'meter' is, waarvan alle andere 'meters' slechts afbeeldingen zijn, zo is hier de officiële definitie van 'wit' te vinden. Zeker van. Enfin, voor wie deze fantastisch lange en ingewikkelde zin kon volgen tenminste.
Wij bezochten om af te ronden nog eens het marktje en kochten geen kokosstick. Het was een zeer fijne dag uit.