Naar Rodeo met SIAS

Sinds een aantal jaren is er een door de regering gesubsidieerde gezondheidsservice in de aldeas (bergdorpjes). Een medeorganisatie van het dispensarium, SIAS, is zo een organisatie die dagelijks naar de aldeas gaat. SIAS bestaat uit een team van verpleegkundigen en een dokter. Alle kinderen tot 5 jaar hebben in Guatemala het recht, zelfs de plicht, om zich één maal per maand medisch te laten onderzoeken. Hierbij worden ze gewogen, krijgen ze gratis de nodige inentingen, medicatie en indien nodig, kunnen ze op controle gaan bij de dokter. Deze woensdag gingen we voor de eerste maal mee, de pickup bracht ons wonder boven wonder toch in de betreffende aldea, ondanks de onberijdbare weg. Het werden 40 minuten waarbij we weer lekker door elkaar werden geschud. Heerlijk gewoon... Ik denk niet dat we ooit genoeg kunnen krijgen van de prachtige omgeving, het prachtige uitzicht bijvoorbeeld over de idyllische vallei waarin Jocotán en Camotán liggen, naast een blinkende rivier. Walt Disney kan er amper aan tippen. Ik kreeg de taak om de kinderen te wegen. (Iets wat ik nooit gedacht had dat ik zou mogen doen, dus ik was best verheugd.) De weegschaal was niet meer dan een houten paal vastgesjord aan het hek, waaraan de weegschaal hing met een haak. De baby'tjes legde ik in een soort doek die ik nadien ophing aan de weegschaal, de peuters kregen een stoffen broek aan die je kon ophangen. Het was niet evident, want niet elk kind vond het even aangenaam, met de nodige traantjes tot gevolg... Hoe zou je zelf zijn, als je, zonder dat je weet waarom, aan een haak wordt opgehangen? Erg vertederend was dan weer wanneer ik baby's van enkele weken oud in mijn armen gelegd kreeg! (Lies, tegen dat je bevallen bent, gaat Ronny een krak zijn in het vastnemen van babytjes!) Andere momenten was het even slikken wanneer ik een kind vasthad dat ik een jaar jonger schatte dan zijn eigenlijke leeftijd. In de hoger gelegen bergdorpjes komen nog regelmatig gevallen van ondervoeding voor. Al was het heus niet allemaal negatief, even vaak hoorde ik de verpleegsters naast me de moeders complimenteren omdat hun kind weer in gewicht was toegenomen. Je kon de moeders dan zien glunderen. Het leek een beetje op een puntenafroeping: erdoor of gebuisd. De verplegers vulden hun boekje in met de gegevens. Nadien konden de moeders hun kind de nodige inentingen laten geven door twee andere verplegers. Indien ze wensten, konden ze dan nog even langs de dokter passeren of medicatie kopen. Dit alles vond plaats in openlucht, onder een afdak beschermd van de zon, enkel de dokter had een klein, sober lokaaltje.
Velen keken wat raar op als ze ons zagen, maar eigenlijk viel vooral op dat we hier vrij goed geaccepteerd werden, wellicht omdat we als medewerkers van SIAS meekwamen. Iedere moeder liet me gewillig hun kind vastpakken om te wegen. Niet evident als je weet dat er de laatste jaren heel wat kinderen in de bergdorpjes zijn ontvoerd door 'gringos' voor adoptie of orgaantransplantatie. Een mooie ervaring voor me doordat ik zo dicht met de kinderen en de moeders in contact kwam. Sommige kindertjes bedankten me zelfs met een plasje op m'n broek, de meeste kinderen dragen hier namelijk geen pamper.
Aan het einde van de werkdag kregen we een kleine maaltijd: Zwarte frigoles (bonen) met tortillas en een ei, na zo een vermoeiende dag steek je alles binnen als je honger hebt, als was het niet bepaald mijn favoriete maal.
In de zes uur dat we er waren is er juist één pickup langsgereden, zo afgelegen zaten we. Iedereen kwam er te voet. Soms niet vanzelfsprekend daar de vader op het veld moet werken en de moeder dus alleen moet komen. Sommigen komen zelfs gewoon niet omdat ze dan hun andere kinderen moeten achterlaten. Dan wordt er de volgende keer op hun vingers getikt.
Deze dag is voorbij gevlogen...