Kledijfeestje in Marimba

Na al enkele malen kledij verpakt te hebben, brak nu eindelijk het moment aan waarbij we ook effectief naar een aldea konden gaan om de kledij te verdelen. Vrijdag maakten we er een amusante voormiddag van, een kort educatief momentje, kleine activiteitjes om speelgoed uit te delen aan de kinderen en later verdeelden we de kledij.

We zouden om acht uur vertrekken aan Menachor, maar na twee maand en een half in Guatemala te zijn, weten we wel beter, om kwart na negen werden we opgehaald. De dozen werden ingeladen in de pickup om nadien te vertrekken richting de aldea Marimba in de bergen, veertig minuutjes rijden. We gingen samen met Juana en Mip. ( Marie-Paule vindt ze wat te formeel, dus heeft ze liever dat we haar met Mip aanspreken). De dag voordien had ik enkele ludieke activiteitjes voorbereid om wat speelgoed te verdelen aan de kinderen. Omdat er weinig materiaal voor handen is en er maar weinig tijd voorzien is, hielden we het bij eenvoudige spelletjes: met een touw rond je middel een spijker in een fles laten zakken, een ballon zo snel als je kan laten ontploffen, kaarsen doven door te spuiten met ziekenhuisspuitjes en water, hanengevecht en zakspringen.(Waarvoor die chiro- en speelpleinervaring al niet van pas kan komen!) Aangekomen in de aldea, werd nog maar eens duidelijk dat religie een grote rol speelt in het leven van de Guatemalteker. We werden weer onthaald met een misviering, weliswaar een kortere versie. Nadien volgde een kort educatief momentje van Mip, die wat uitleg gaf over enkele belangrijke gezondheidsvoorschriften en ook dadelijk van de kans gebruik maakte om wat reclame te maken voor Menachor (medicina natural Ch'orti'). Nadien volgden de activiteitjes, iedereen verzamelde in een grote cirkel rondom ons, zowel groot als klein leek geïnteresseerd. Dit was een gelegenheid om de typische klederdracht te kunnen aanschouwen, in het geval van La Marimba levert dit een kleurrijk schouwspel op. Al waren de activiteitjes maar van korte duur, toch had ik er erg veel plezier in. Ik hoop dat ik dit in de naam van iedereen die aanwezig was mag zeggen. Er werden leuke prijzen gegeven voor al de deelnemers: knuffels, petjes, puzzels, draaitollen,...
We deelden de kledijpakketjes uit van Q10, Q5 en zakjes speelgoed, er werd reeds op voorhand betaald. Ik herinner me bij het samenstellen van de pakketjes dat het niet evident was om keuzes te maken. 'Als ik die deftige broek bij dat hoopje leg, dan moet ik zien dat dat hoopje wat extra kinderkledij krijgt; dit ene hoopje lijkt te weinig ten opzichte van dat ander,...' Daarom dat het goed was om voor het uitdelen, af te spreken de zakjes pas thuis te openen. Zo zou men niet gaan vergelijken. Een geluk dat we voldoende reserve zakjes voorzien hadden, want nadat alles uitgedeeld was, werden er nog heel wat extra zakjes gevraagd.
Mip is altijd erg enthousiast als ze naar een bergdorpje kan gaan, ze kan het zo mooi formuleren: In de aldeas, daar is waar mijn roeping ligt, waar ik me thuis voel. Na vandaag begrijp ik weer een beetje beter wat ze bedoelt.