Lago de Atitlán, San Pedro la Laguna en Santiago Atitlán

Vrijdag vertrokken richting Lago de Atitlán met de gedachte dat het een rustig en relax weekendje zou worden. Veel hebben we daar niet van gemerkt.

Het meer van Como, zo lijkt me, bereikt de grens van het toelaatbare pitoreske; maar Atitlán is Como met de bijkomende decoratie van verschillende immense vulkanen. Het is echt te veel van het goede. Na een aantal dagen in dit onmogelijke landschap vindt men zichzelf terug, nostalgisch denkend aan het thuisland.

(dank u Aldous Huxley!)

Veel beter kunnen wij het niet vertellen maar we beseften het wel ten volle op het moment dat we in een bootje in het midden van het enorme meer lagen. Met z'n twaalven, onze vaste gids Oliver (Semuc Champey) en zijn vriend Kenneth, kropen we in een van de vele bootjes die klaarliggen om je naar een van de vele dorpjes rond het meer te brengen. Met een Venitiaanse gitarist en de wind in de haren zetten we koers naar San Pedro la Laguna. Zonnebril op, hemdsknoop open, we kwamen aan in een tropisch paradijs. Dit dorpje aan de voet van de vulkaan San Pedro herbergt enkele hippie/relax cafeetjes, tenminste als je ze vindt in de wirwar van smalle steegjes. Na een aantal gedrogeerde hippies gepasseerd te hebben, kozen we een hotelletje uit. Het werd een luxe hotel met warme douche, heerlijke matras, zicht op het meer en privé-hamaca (hangmat). Na drie weken verplichte ijskoude douches was deze stomende douche zelfs te heet voor Gerlinde. Er mocht al wel wat fout lopen want we betaalden samen slechts 9 euro voor alles. Verder hebben we zaterdag niet al te veel actiefs gedaan, de machtige indruk van de omgeving was al vermoeiend genoeg voor ons verwerkingsvermogen. Bovendien hadden we ook een reis van 5 uur achter de rug (in Guatemala hebben ze het gekke systeem om bij wegenwerken één rijstrook af te sluiten en op de andere de rijrichting om het half uur slechts te veranderen).
Na lekker lang uit te slapen (lees 9 uur) en een heerlijk ontbijt op een zonovergoten terrasje verorberd te hebben, koos het grote deel van de groep ervoor om een kayaktochtje te riskeren op het meer. Riskeren, inderdaad want eens je in open meer bent heeft de Xocomil-wind vrij spel op je lichte boodtje. Ronny zat alleen in een kayak en beukte zich tegen de scherpe golven een weg naar het midden van het meer. Hoe verraderlijk dichtbij de overkant ook leek, vermoedelijk is hij niet verder geraakt dan één achtste van de afstand van het midden. Dit natuurgeweld heeft toch een sterke indruk achter gelaten op hem. *zucht*
In de namiddag trokken we met een bootje richting Santiago Atitlán, een ander dorpje ergens rond het meer. Op zich een dorpje zoals alle andere, ware het niet dat enkele straatkinderen ons mee lokten naar 'Maximón'. Een heiligenbeeld verwacht je normaal in een mooi gebouw maar 'den deze' moest duidelijk verstopt worden in een kamer van een huisje zoals 12 in een dozijn. Hij is namelijk voor zover we begrijpen een soort slechte geest: Als je bijvoorbeeld je baas wilt terugpakken voor iets, geef je Maximón wat likeur, een sigaar en spreek je je verwensingen uit. Dat het beeld je verwensingen uitvoert, hebben we mogen ondervinden. We weten niet juist wat er op dat moment allemaal gepreveld werd maar we waren nog niet uit het kamertje of er viel een volledige kaars over Ronny zijn voet, zeer warm en lang prutsen om al dat kaarsvet weer van je voet te krijgen. Het zou ook kunnen komen doordat we de 10 Quetzales, die je moet betalen om een foto te nemen, vergaten te betalen.

Voor de rest herinneren we ons vooral dat we veel aan tafel zaten, mede verklaard door de heel relaxte sfeer die het dorpje uitstraalde. We kunnen dit gerust wel een gastronomisch weekend noemen, vraag maar aan onze vertering en stoelgang na het weekend. Een meer van tijd om elkaar beter te leren kennen.

Zoals ik mij in Antigua al moet inhouden om de Volcan de Agua niet te beklimmen, zo was het hier ook, waar 3 machtige prachtvulkanen omhoog toornen naar mijn hemel.

toffe link: Maximón
nieuw album: Lago de Atitlán