Dinsdagochtend zijn we vertrokken in Antigua. Voor mijn part noemen ze dat onderdeel van de dag nacht, want om 4u 's morgens kwamen ze ons ophalen aan ons huisje. We kozen ervoor om mee te reizen met een minibusje naar de mayaruïnes in Copán. Jocotán ligt op dezelfde weg. Het gaat ook met openbaar transport, maar dat is een zwaar avontuur dat we best konden vermijden met al onze bagage. Ze vertikten om ons af te zetten aan de kerk zelf, dus moesten we voor de laatste kilometer nog op een pick-up meerijden. Deze intrede in ons stadje gaf ons wel een mooie eerste indruk: veel mensen, leuke sfeer, alle straatkanten vol kraampjes,... Ook duidelijk werd dat ze hier niet echt vreemdelingen gewoon zijn. In de casa parroquial (parochiehuis waar de paters wonen) wachtten we een half uurtje en toen kwam padre Juan María eraan. Hij is de leider van de parochie en alle projecten voor zover we het begrijpen. Hij lijkt zeer hard op de papa van Gerlinde, dat geeft ons best wel een goed gevoel, een bekend gevoel. Of de gelijkenis verder gaat dan zijn uiterlijk moeten we nog ontdekken, maar snel voelde je wel dat hij een intelligente, warme en vooral lieve man is. (we hebben het over padre Juan :) )
Even onze woonsituatie uitleggen misschien: We wonen drie blokjes van het casa parroquial vandaan (reken daar wel een stevige klim/afdaling in, we zitten tenslotte in de bergen) in casa Payaqui. Dit is een soort ontmoetingscentrum met een zaal en verschillende kamers. De eerste pater hier was een vlijtig bouwertje. We wonen in een grote kamer, als je 't ons vraagt beter dan in Antigua. Het tweede verdiep en ramen verzorgen een mooi gezicht op omringende huisjes en bergen. Het enige wat Gerlinde nog mist is een mooi zicht op zichzelf want er is geen spiegel. Onze drie dagelijkse maaltijden eten we in het casa parroquial met de paters. Overigens lekkere maaltijden! Helemaal anders dan in Antigua. Ikzelf heb wel een nachtje diarree gehad ondertussen, maar aan wat dat ligt weet ik niet. Vroeg of laat moest dat toch 'ns gebeuren, zei een wijs man me aan de eettafel.
We dachten eindelijk aan wat rust toe te komen na een felle maand in Antigua, maar aan het gebruik van het werkwoord zag je al dat die rust er dus niet kwam. Direct na onze aankomst zijn we samen met padre Juan bij de zusters gaan eten, zij wonen naast de calvarie. Deze maaltijd was eindelijk nog eens stevige boerenkost: lekker vlees, aardappelen en prei in roomsaus. Er kwam zelfs een soep en een dessert bij, pure luxe voor ons. Blij dat dit elke dinsdag zal gebeuren daar er dinsdags geen eten is in het casa parroquial. De volgende dag direct naar de dichtsbijzijnde aldea geweest: El Brasilar, daar vierden ze de verschijning van señora María aan een indiaan (ze noemen haar hier niet virgen María inderdaad). Het kerkje zat er overvol, de trappen ervoor ook en daar waar ze dan ook al de instrumenten aan het klaarzetten voor na de mis. Er stonden ook allerlei kraampjes. Zeer leuke en kleurrijke sfeer. Voor de rest bezochten we het radiostation radio Chort'i al eens. Dit is één van de projecten waarin we zullen meedraaien, dus uitleg volgt nog wel.
Ondertussen hebben we ook al kennisgemaakt met andere huisbewoners zoals daar zijn kakkerlakken (al enkele naar eeuwige jachtvelden gestuurd, sorry), een salamandertje en een familie mieren, maar ook met onze onderbuur die blijkbaar een keyboard meeheeft en meespeelt in een groepje dat repeteert in het zaaltje onder onze kamer. Elke avond live muziek want ze zijn aan het repeteren voor een kerstconcert. Stil is het hier denken we nooit. We voelen ook elke rondleiding in een project meer en meer dat we in een groep zijn terechtgekomen. Velen spreken zelfs vlaams. Iedereen is zeer lief en zorgend. Je voelt ook dat iedereen weet dat je bent aangekomen en zo. Padre Juan verwacht eigenlijk dat we niet te snel beginnen en iedereen leren kennen en wat aanpassen aan het klimaat en zo, maar we hebben toch al twee daagjes meegedraaid in project Menachor van zuster Marie Paule Broekmans, een prachtvrouw. We maakten al wel een tweeduizend capsules, maar meer uitleg over dit porject zal later nog volgen, naarmate we er meer in gewerkt hebben.
Een avond zijn we door de directeur van de radio uitgenodigd om mee te gaan naar zijn restaurant en de baños termales (warmwaterbronnen) die erachter liggen. Om zeven uur kwam hij ons ophalen met zijn jeep. Aan het stuur zat zijn zoon Manuel (12 jaar), hij rijdt beter dan nogal wat volk dat in België en Guatemala de wegen onveilig maakt. Niet alleen hun restaurant deed onze ogen openvallen, zeer sjiek voor de plaats en met open vuur voor het carne (vlees). Nog meer woorden van verbazing ontsnapten ons toen we de warmwaterbronnen bereikten. Geen toeristen, in het maanlicht een hoopje badjes die gevoed worden door zeer warm water. Gerlinde durfde zelfs in het hoogste bad, ik slechts drie afkoelniveau's verder. Zijn we echt in het paradijs terechtgekomen?
Gisterenochtend mochten we mee met padre Juan naar één van de verstgelegen aldeas van de parochie. Wat een belevenis. 32km vanuit Jocotán, een half uur carretera (asfaltweg) maar daarna enkel nog aardeweg door het prachtige berglandschap. Schitterende bomen, planten en bloemen, overal verscholen huisjes en zwaar zwoegende mensen. Naarmate we de betreffende aldea bereikten kwam er meer en meer een processie van mensen op gang. Voor hen duidelijk een hoogdag. Het gebeurt niet elke week dat een pastoor doordringt tot hun kerkje. Eerst nam padre Juan twee uur lang de biecht af op een stoel buiten het kerkje. Wij maakten een wandeling door de schitterende omgeving en dit gaf genoeg gelegenheid aan de mensen om ons uitgebreid te bekijken. Daarna vond het misgebeuren plaats. Misschien niet direct een afrikaanse mis, maar qua evenement kan de gemiddelde belgische mis hier wel een puntje aan likken. Live muziek, overvolle kerk (inclusief kip met kuikentjes),... Het was pas op de terugweg dat ik besefte hoe ver we wel niet waren. Voor veel van deze mensen is dit hún wereld.
Lees en volg zeker de toekomstige artikels over onze projecten: radio Chort'i, Menachor, SIAS en dispensarium Bethania.
Nog even voor de echte fans ons adres:
Groeten
Ronny (met Belgische muziek van Goose op de voorgrond)
1 comment:
Nice one, VOORgrond.
Post a Comment