Esquipulas: Cristo Negro

Zaterdagochtend tijdens het ontbijt zei Rogelio dat hij in Esquipulas naar de dokter moest gaan en hij stelde voor om hem te vergezellen. Esquipulas is een stadje ongeveer een 80 kilometer gelegen van Jocotán. Eén van de dingen die we zeker weten te appreciëren, is wanneer er onverwachts een voorstel uit de bus komt. Esquipulas zei ons op het eerste zicht niet veel, maar achteraf viel mijn frank dat tijdens mijn Spaanse lessen, mijn leerkracht het had over 'Cristo Negro' (zwarte Jezus) in Esquipulas. Een christusbeeld gemaakt van een zwarte houtsoort, het blijkt een echte toeristische trekpleister te zijn. t'is trouwens ook nummer 14 in de lijst van de 32 onmisbare plaatsen in Guatemala volgens de Rough Guide van Ronny. Goed nieuws, we hebben er al 10 achter de rug!
Achterin in de pick-up, anderhalf uur later, genietend van het landschap, de wind door onze haren en het zonneke kwamen we aan in Esquipulas. Na de hobbelige wegen slechts één toilet te vinden waar men maar liefst 2 Quetzales vroeg om een plaske te doen. Schandalig veel als je weet dat ik een vuile toilet toegewezen kreeg, de deur niet dichtging en er geen mogelijkheid was om je handen deftig te wassen. Nadien namen we een bezoekje aan de grote, "DASH: witter-kan-niet" basiliek en zijn Cristo Negro. Op zich niet om over naar huis te schrijven, maar aan de massa, het aantal brandende kaarsjes en de hoeveelheid kraampjes met christuskruisen te zien, lijkt het tegendeel waar voor de Guatemalteker. De Rough Guide vertelde ons achteraf dat dit het belangrijkste bedeoord is van heel Centraal-Amerika. Het lager gelegen, charmante marktje gaf ons de kans om de typische producten deze streek te leren kennen. Na het klagen van de magen, konden de jongens het niet laten om even de Pollo Campero binnen te springen. Oeps, hadden we dat nog niet uitgelegd bij de typische Guatemalteekse dingen: Een Pollo Campero kan je vergelijken met de Mac Donalds maar dan enkel met kip-producten. Het werd een vettige en prettige bedoening. Na een korte, verdere verkenning van het stadje, reden we weer huiswaarts, waar we kennis maakten met weer twee nieuwe Belgen, Oliver en Miguelle, ook zij zijn vrijwilligers en zullen de komende weken samen met ons aan tafel zitten. Het wordt wat krap rond de tafel in de Casa Parroquial, maar vooral best een gezellige bende!