Chapulin, achter de vallei der valleien

Vandaag, donderdag 24 jan zijn we naar de grenzen van ons koninkrijk geweest. Onze persoonlijke pickup vertrok na het gekende ontbijt met broodjes en mosh (in België: havermoutpap). Het zijn van die reisjes naar de verste uithoeken van de parochie waarvan padre Juan María zichtbaar enthousiast is. Vrij snel draaien we een bergweg in. Elke twintig minuten zou de staat ervan verslechteren. En vermits de rit anderhalfuur duurde, kan je je misschien al inbeelden hoe het eraan toeging. Het ging langs mooie vergezichten over dunne wandelpaadjes met kleine, kleurrijk blinkende mensjes op, over bergkammen, door wolken. De 4x4 in zulk een lage versnelling dat, moest je met die versnelling fietsen, je zo snel zou trappen dat je constant op je zadel wipt en nog niet vooruitkomt. Na ongeveer een uur kregen de huidige inzitters van de koninklijke colonne, padre Juan, padre Chepe, Gerlinde en ik, een eerste zicht op het beloofde land achter de laatste bergen van het koninkrijk. In de verte en in de diepte zagen we de mooiste tekenfilmvallei, mooier dan eender welke Lion King zou kunnen uitbeelden. Twee glinsterende slierten rivier stromen er bij elkaar, tussen de hellingen doorwriemelend. Nog een twintig minuten later (en 12 mensen zwaarder) kwamen we aan de rivier aan. Dit is nu altijd het leukste aan effectief ín een tekenfilm te zitten: de 3D effecten zijn perfect, het beeld is zo ruim, onmetelijk,ongelooflijk. Op het ene moment zie je een klein puntje onder je in de verte en op de andere moment bén je dat kleine puntje. Allemaal op een perfect volmaakt 360° scherm dan nog.

De weg verdwijnt en we stappen uit om te zien waar we het best de rivier doorkruisen. Onze voeten bleven droog en we verdwenen nog een twintig minuten verder de afgelegen contreien in. Een GSM hebben ze hier wel hoor, en Coca Cola, twijfel daar maar niet aan. We kwamen aan aan het mooiste oratoriummetje tot nu toe. Ondanks de afstand tot de dichtsbijzijnde stadjes bleken vele mensen hier uitzonderlijk sociaal te zijn. Heel geïnteresseerd begonnen ze gesprekken met de twee blanken terwijl de priesters weeral biechten afnamen. Voor het eerst in onze guatemalteekse geschiedenis bleven deze gesprekken zelfs hun gang gaan. Nu weten zij ten minste ook waar Europa ligt, pardon, dat Europa bestaat. Ze leerden ons dan waar de de grens van hun moederland met Honduras ligt, ze wezen daarvoor naar de bomen aan de andere kant. Toch waren ze volledig guatemalteeks. Kan ook moeilijk anders als je in een aldea woont die Chapulin noemt, vrij vertaald betekent dit juist '100% guatemalteeks'.

Na een hete mis mochten we zelfs mee naar het kamertje vanachter in het oratorium. Daar was weer een moment dat je wenste dat je lucht was, dat je kon toekijken zonder dat iemand wist dat je er was. Gerlinde heeft de gêne overwonnen en trok een paar foto's (met toestemming natuurlijk!). Zo kunnen jullie nu ook een beetje zien hoe een katholieke doop eraan toegaat in dit aldeaatje. Een tiental kinderen tegelijk, samen met ouders en peters verzameld rond de priester die op een klein tafeltje water in plastic Colaflessen wijdt. Zeer prachtig en leerrijk vond ik ook het educatieve stukje van padre Chepe over de verantwoordelijkheden van de oudersals spiegel van gedrag en houding.

Natuurlijk werden de priesters en hun gevolg (wij) na de mis uitgenodigd voor een middagmaal. Als zelfs de priesters zeiden dat de integrale kip die we kregen (wel zonder kop, poten of veren) zo taai was als straten oud kunnen zijn, dan kunnen ook wij daar eerlijk voor uitkomen. Trouwens, echt ontkennen konden we niet. Een nacht later was een nacht zonder slaap doordat ons lichaam op alle mogelijke manieren wou duidelijk maken dat het die bacteriën van dat voedsel niet aankon. Al een geluk dat de afstotende eigenschappen van je lichaam meestal maar een 24 uur duren. Maar dat was dus voor later. Het sfeertje daar was zo fijn dat er geen sprake was van eten te weigeren: rondlopende kippetjes, onder een afdak, mensen die komen en gaan, een lemen oven en leuke gesprekken. En dan natuurlijk ook de rit terug, iets waar we allebei toch nog altijd telkens weer van kunnen genieten. Terug door de rivier, het prachtige dal, stopje in een aldea om een colaatje te drinken met de paters, een hoop mensen mee achter in de bak en maar rondstaren terwijl je pal rechtop staat achter de stuurcabine. Ik begrijp minder en minder waarom deze streek niet of amper voorkomt in de reisgidsen...