Een stukje lectuur: vanachter in de 4x4

We zijn nog eens naar de hoofdstad en naar Antigua geweest. Nergens om. Om vijf uur 's morgens in Jocotán vertrokken en om acht uur 's avonds terug aangekomen. Ik maakte een geweldig moment mee, een moment van intens opnemen van de omgeving. Door spitsuuropstoppingen en een omgevallen vrachtwagen met eieren reden we pas om half acht ons departement (lees: provincie) binnen. De nacht was al lang omlaag gevallen, maar 'een deftig zijn best doend om vol te worden maantje' zorgde voor een magische gloed over de contreien. Nadat we bijtankten voor het laatste halfuurtje carretera naar Jocotán besliste ik me in de laadbak van de pickup te nestelen. Het lijkt alsof de maan hier niet enkel licht maar ook warmte van de zon reflecteert naar de verduisterde kant van onze aardbol, koud was het dus niet. De bak van de pickup is groot genoeg om gezellig dwars languit in te liggen, mijn achterste gekneld tussen het reservewiel en de achterwielkap, mijn voeten over de rand. Met mijn hoofd steunde ik tegen de cabine zodat de wind het verre geluid van de zwoegende motor aangenaam tot bij mij bracht zonder mijn kledij te verplichten tot een geweldig flapperen. Dit stukje asfalt tussen Chiquimula, dat voorbij de bocht van Vado Hondo zonder zijwegen naar ons doel zou leiden, kende ik ondertussen wel goed. Net zoals de rivier zich een weg kronkelt tussen de bergen, weet ook de weg onder onze banden altijd wel een bocht te maken rond de volgende uitstekende rotsformaties. Het vrije gevoel dat me op dat moment kan overvallen als een dief in de nacht is deels te verklaren door het mysterieuze sfeertje, het miniklimaatje dat er in de bak van de pickup heerst. Geen lichtverstoring van de koplampen, maar slechts een zwakke bergwandverlichting van de slechte achterlampen. Voor de rest een donkere rivier asfalt achter je. De relatieve stilte ook. Of juist de perfecte balans tussen het rubbergeruis en de verre motor. Wie weet het. Ook al worden nog de reukorganen gestreeld door de diesel en landbouwgeuren, en de tastorganen door de niet al te glad gelegde carretera, toch is het vooral kwestie van niet heel de tijd met gesloten ogen van het sfeertje te genieten. Heeft er ooit al iemand beschreven hoeveel tinten donker er bestaan? Deze minicursus duidde me erop dat dit alleszins niet samen te vatten valt in het kort. De lichtschakering vertrekkend van de felle maan en 360° rondom je waar de zon betrapt wordt op zijn ondergang enkele uren voordien. Al die oogjes in het zwartste gedeelte die schitterend mijn belevenis aan het bewonderen zijn. Langs de randen van mijn gezichtsveld is er een zeer contrastrijke en afgetekende rand met de vrije hand getekend. Tot je verbazing ontdek je dat er nog zwarter bestaat dan dat zwart van iets hoger waar de bergranden beslissen welke delen van het heelal je mag zien. De kleine piekjes van de bomen langs de bergkammen slingeren rond synchroon met de bochten die door het stuur opgelegd worden aan de pickup. Het meest mysterieuze in deze hele brei hersenimpulsen moet toch de tijdsabstractie zijn. Alsof hier en op dit moment ook voor de minuten en de seconden andere maten bestaan, zoals ze kilos trachten uit te drukken in libras en onzas.

Het werd dan toch nog een produktieve dag in mijn hoofd, ook al moest dat op het laatste nippertje nog gebeuren. Jocotán is ons mooi stadje. Snel lag ik naast mijn geliefde in bed.