Op pelgrimstocht naar Esquipulas

Het voorbije weekend zijn we op pelgrimstocht geweest naar Esquipulas, het belangrijkste bedevaardsoord van Centraal-Amerika. We stonden om vier uur op (jawel, dat heb je goed gelezen!) om de hitte van de middag te vermijden. De tocht liep door bergwegjes langs de aldeas, in totaal legden we 50 km af, verspreid over twee dagen. Met in het totaal z'n vijftienen en Pinky de hond begonnen we aan de beklimming. Door de niet verlichte aardewegjes liepen we door het berglandschap en zagen we samen de zon opkomen. We hebben er echt van genoten, het berglandschap blijft ons imponeren. Voor een keer zagen we het landschap niet al rijdend van uit de pickup, maar al wandelend waardoor je weer hele andere indrukken opdoet.

De twijfel die ik voordien had of ik het staptempo wel zou aankunnen viel helemaal weg. Het staptempo kan je ook verwoorden als 'slenteren'. Heel traag dus, maar het viel ons al eerder op dat Guatemalteken traag stappen. Het had nog het meest weg van een dag winkelen. Voor ons was dit tempo een echte aanpassing, waarop het op die manier toch nog een fysieke uitdaging werd. Een geluk dat we van de hitte konden ontsnappen want het werd een behoorlijk bewolkte en frisse dag. Zaterdagnamiddag kwamen we in het dorpje Olopa aan, waar we dankzij Chepe in het parochiehuis konden slapen. De plaatselijke rock 'n roll pastoor heeft ons van een gewisse vriesdood gered (we hadden alles mee om ons te beschermen tegen de zon, niet de kou). We mochten ons douchen, we kregen wat pulls van hem en na de mis (weeeeeral) kregen we nog een avondmaal. Op de koop toe moesten we dus niet in de parque central op de grond slapen, maar kregen we allemaal matrassen en dekens.

Zondag lag het tempo wat hoger en konden we na een tijdje de eerste glimp van de spierwitte basiliek ontwaren. Natuurlijk volgde dan nog een drie uur durende afdaling langs een riviertje en een lange, kaarsrechte weg in de zon. Toen we 's middags aankwamen in Esquipulas krioelde het van de mensen. De straten waren versierd met bloementapijten, er werden posadas gehouden (stoeten waarbij het christusbeeld wordt gedragen), en weer de oorverdovende knallen van bombas. Nooit zagen we hier zo'n lange rijen aanschuivende mensen die geduldig hun beurt afwachtten om de zwarte christus te groeten. Het is toch echt opvallend dat het geloof een grote rol speelt in Guatemala, zelfs bij de jongeren, iets waar wij soms van verbazing van staan te kijken. Zo werd er in de winkel door de jongeren van onze groep allerlei prularia gekocht zoals kettinkjes, postkaartjes met religieuze afbeeldingen waarbij ze nadien tegen elkaar pronkten over hun aankopen.

Tijdens de terugrit richting Jocotán werden we verrast, de eigenlijke reden van de pelgrimstocht bleek een hele andere te zijn dan dat wij dachten, niet omdat het de week voor Pasen is maar wel om deze...
Vorig jaar werd in het anders zo rustige Jocotán Michelle (9 jaar) ontvoerd waarbij ze omwille van haar organen vermoord werd. Op deze moment loopt er een rechtszaak in verband met haar verdwijning. Deze soort moorden gebeuren wel vaker in Guatemala, maar het is ongebruikelijk dat de familie van het slachtoffer een rechtzaak opstart. Niet alleen omdat het meestal toch een ongewonnen zaak is maar ook omdat de familie zelf riskeert aangepakt te worden door de daders. Ter gelegenheid van het proces werd dus de pelgrimstocht gehouden. Ook de moeder van Michelle was mee op de tocht, al wisten we heel die tijd van niets. Ze werd heel de tijd vergezeld door twee mannen. (En wij maar denken dat ze in de smaak viel omdat ze continu werd omringd door mannen.) Ik vond het al bizar waarom de mannen 'gewapend' mee waren op een pelgrimstocht. Maar blijkbaar wordt ze sinds het proces bewaakt door twee bodyguards omdat de kans bestaat dat de daders nu ook haar zullen ombrengen. De echte daders en de hele organisatie er achter is jammer genoeg nooit gevonden, enkel Michelles ontvoerders, twee vrouwen. Hier geld de wet van de rijksten, heb je geld, dan betaal je de rechtbank en kom je van je straf onderuit. Na het proces zal Michelles alleenstaande moeder voor 15 jaar het land uit moeten voor haar eigen veiligheid. Een erg triest verhaal, ze is niet enkel haar enige kind kwijt, maar straks ook haar thuisland, familie, vrienden,... Wij duimen alvast voor haar op 13 maart, dan vindt de internationale rechtszaak plaats.