Overnachting in een bergdorpje

Door Willem
10 februari 2008 en verder

De auteur is Willem Vos, zoon van Erik Vos en broer van onder andere Stijn. Dit belgisch trio zit ook al enkele maanden in Jocotán. Willem is 18 jaar, studeerde toerisme en is niet aan zijn eerste verre reis toe. Samen gingen we voor enkele dagen naar een aldea in de bergen om eens het leven daar mee te maken, ver van het dorp. We werkten er mee aan de bouw van het oratorium.

We laten Willems schrijfcapaciteiten graag op jullie los:

Zoals lang op voorhand afgesproken gingen we voor enkele dagen naar El Volcan Sierra om wat te helpen. De Jean-Marie was natuurlijk heel blij en was gerust dat we niets tekort gingen komen. Dus de ochtend van ons vertrek gingen Stijn, Gerlinde en ik mee met Jean-Marie naar Sierra. Ronny moest eerst nog mee naar een aldea om Ramiro de weg te tonen.

Toen we met z’n drieën waren aangekomen werd er ons uitgelegd wat we moesten doen. Het kwam er op neer dat we voor het oratorium een berg moesten afgraven waar er dan trappen op kwamen. Het was zwaar werk vooral met die brandende zon. Gerlinde had al snel door dat dit werk niets voor haar was en aangezien dit het enige werkje was, had ze niet veel om de hand. Wat kan je dan beter doen dan gewoon een boek lezen? Ze heeft een boek van 350 pagina's in twee dagen uitgelezen. Chapeau! Ondertussen was Ronny ook al aangekomen. In de voormiddag hebben we ongelooflijk veel zand weggeschept maar eigenlijk niet goed wetend of we juist bezig waren of niet. Er stond daar namelijk acht man dat bergje af te graven. Rond het middaguur brachten ze ons naar ons verblijf waar we ons middagmaal konden opeten. Ons huisje zag er aan de buitenkant heel leuk uit, aan de binnenkant iets minder. Toen de deur openging begon de zoektocht naar de beloofde bedden. Raar maar waar, we vonden ze niet. Met de gedachte dat ze de bedden ’s avonds wel gingen brengen begonnen we te eten. Er was eten in overvloed. De wc’s en de douchen waren ook weer iets minder. De wc zelf vonden we niet, die lag verborgen achter een hoop stront. En als men niet meer op de wc kan gaan moet men een andere plaats zoeken.

Na het heerlijke middagmaal gingen we terug aan het werk, de een met schuppen, de ander met zand af te voeren en de overige met lezen. De zon was zeer fel maar we lieten ons niet doen.

Rond vier uur zat de werkdag erop en konden we ons huisje inrichten, veel inrichten was het ook weer niet want in onze kamer was er een vergadering over een man met lang haar en een ringbaardje, je raadt het al: ‘Jezus’. Wij zaten buiten te wachten tot de vergadering gedaan was om dan achteraf aan Tereso, ‘de grote baas’, enkele praktische vragen te kunnen stellen. Zoals: ‘komen er nog bedden’? Toen de vergadering gedaan was ging Ronny op zoek naar de man ik kwestie, wat bleek nu, hij was spoorloos verdwenen. Het schijnt dat ze hem later op de dag nog even over water hebben zien lopen. Maar ja wat kon ons dat water schelen, wij wilden bedden. Dan na een uurtje of twee ons te hebben verveeld kwam ons avondeten. Het was heel lekker alhoewel we de helft hebben moeten weggooien omdat we het niet vertrouwden. Er was ook koffie, de pot waar de koffie inzat leek meer op een pispot. Dit heeft Gerlinde later op de avond zeer letterlijk genomen. Na het eten hebben we nog wat Yahtzee gespeeld waar Stijn iedereen heeft verpletterd. Na het spelletje heeft iederen zijn rieten matje genomen en de bewogen nacht in gegaan! De volgende ochtend waren we al vroeg uit de veren. En kwamen ze al met het ontbijt en daar stond Gerlinde haar pispot terug: deze keer gevuld met koffie. Niemand had het lef om ervan te drinken. Na het ontbijt gingen we terug aan het werk, niets nieuws. Hetzelfde als de dag ervoor. Na het harde labeur gingen we rond de middag terug eten. Je gelooft het of niet maar daar stond midden tussen het eten die vervelende pispot weer, deze keer niet met onze koffie in maar met onze kip. En als je niet dacht aan wat de vorige nacht was gebeurd hebben Stijn, Ronny en ik nog serieus kunnen smullen. Rond twee uur zijn we terug begonnen met werken, we konden al serieus wat veranderingen zien in vergelijking met de eerste dag. Rond vier uur heeft de zoon van Tereso ons naar huis gevoerd. Normaal ging Tereso dat doen maar hij deed de lamme weer lopen (zijn zoon, nvdr), terwijl hij in Chiquimula zat en daardoor ons vergeten was. Terug in casa parroquial hebben we dan nog eens zeer goed kunnen eten en zijn we direct gaan slapen.

Willem