Que calor, hombre / heet, man

Het is zover. De warmte heeft aangevallen. En we kunnen ons amper verdedigen. Het zal de eerste keer zijn dat ik een artikel kan schrijven dat uitzonderlijk spectaculair is zonder dat ik moet overdrijven.

Men zit enkel nog zo goed als naakt op een handdoek en zoekt naar activiteiten met de minste energieverspilling. Een blogartikel schrijven hoort hierbij. Ook al bewegen enkel je handen, het zweet loopt in straaltjes van je af. De gordijnen zijn nochtans gesloten.
Natuurlijk moeten we 's middags gaan eten in de casa parroquial. De slag van de zon buiten bewijst dat het binnen in onze kamer nog “fris” was. Je stapt trager dan wanneer je tijdens Marktrock in Leuven naar voren schuifelt op de Oude Markt. En dat is nog te snel. Je hart gaat te keer en de adem is moeilijker. De zon valt tegelijk ook langs onder aan door de reflectie van de witte straten. Het is enkel als je je inspanning afrondt dat je lichaam al het vocht naar buiten begint te drijven.
Dan wordt het zes uur en eindelijk donker.
Het wordt later ook twaalf uur en nu al zes uur donker, maar de temperatuur raakt nog de dertig graden. Enkel nog de koude douche biedt een uitweg. We proberen te slapen, op onze rug, los van elkaar en de kledij, languit en open. Het zweet blijft weg en gelukkig kunnen we slapen.
Que calor, hombre!