Feestje in de aldea van Don Chevo

Don Chevo nodigde ons samen met Mip en de andere belgenvrienden op 12 maart uit om de verjaardag te vieren van de Heilige San Gregorio. Don Chevo die we kennen als de tuinman van Menachor, is nog een echte Maya indiaan die als moedertaal Ch'orti' spreekt. Na een busritje moesten we nog een stuk omhoog klimmen te voet. We kwamen rond de middag aan en werden aan al de familieleden voorgesteld. En dat waren er heel wat, overal bleven kinderen te voorschijn komen, kinderen van Don Chevo, nichtjes en neefjes, kleinkinderen,... Het kon niet anders zijn dat ons bezoek begon met een misviering, ondertussen zijn we de tel kwijt van het aantal vieringen die we al in Guatemala hebben bijgewoond.

Don Chevo woont in de aldea Suchiquer Guapinol in een kleine hut met muren van palmbladeren en een dak van golfplaten waar hij met zijn vrouw en zijn acht kinderen in woont.

Na de viering kon Don Chevo het niet laten om te pronken met zijn tweedehands televisietoestel en een recent gekochte dvd-speler. Onze monden vielen open van verbazing. Als welkomstdrankje kregen we een zoet maïsdrankje, maar er waren maar drie tassen voor vijf personen. Er waren slechts stoelen voor de helft van het aantal gezinsleden, en de muren van het huis zouden pas later gebouwd worden als er weer wat gespaard is, maar een tv met dvd-speler stond blijkbaar bovenaan het verlanglijstje. Prioriteiten worden hier blijkbaar op een hele andere manier gesteld.

Maar wat me vooral van de dag is bijgebleven is de houding van de kinderen ten opzichte van ons. Tot mijn grote verheuging deze keer geen bezorgde moeders die ons als blanke kinderdieven bekeken en geen kinderen die zich achter hun moeders verstopten uit vrees voor de nog-nooit-eerder-geziene-blanken. Maar wel kinderen zoals ik ze gewoon ben, nieuwsgierig en plezierig. Was dat omdat we als gasten bij hun thuis uitgenodigd waren? Een klein jongetje nam spontaan mijn hand vast bij het naar buiten gaan, een ander leunde tijdens de viering tegen me aan, anderen vroegen dan weer nieuwsgierig wie we waren.

Ze waren vooral erg geïnteresseerd in het digitaal fototoestel dat we meehadden. Eens ze door hadden dat na een klik op het toestel, je dat beeld kan herbekijken, vroegen ze of ik foto's van ze wilde trekken. Ze vonden het hilarisch om nadien zichzelf in dat plastieken bakje te kunnen terugzien.

We besloten om een gezinsfoto te nemen om later als geschenk aan Don Chevo te kunnen geven. Na de maaltijd, de typische pepian (kip in een soepsopje met rijst en tortilla's) namen we afscheid. Als we uit de hut wandelden zagen we in de verte het kleine Jocotán liggen.