Het voordeel voor een groep die op reis is met iemand die het hier goed kent (Erik dus), is niet enkel dat je nergens moet over nadenken of twijfelen, maar ook dat je op unieke plaatsjes komt. De meeste blanke toeristen komen door deze arme streek gevlogen met grote bussen en gaan rechtstreeks naar Copán. Het korte verblijf van Erik, Betty, Hugo, Paul, Wim, Marie, Liesbeth en Agnes in Jocotán zal hen hopelijk bijblijven om meer redenen dan de zware jungletocht. De restaurantjes, het dorp, den donaldo, de bergen, de pickuptrip en het contact met Guatemalteken.
Blijkbaar had la Niña, een koudefront met veel regen ook net beslist aan onze wandeling mee te doen, want heel de nacht hebben de hemelsluizen opengestaan. Dit leverde een nog natter dan vorige keer nevelwoud op. Onderweg naar boven, vanachter in de bak van de 4x4, begonnen de druppeltjes al weer gezapig te vallen. Wanneer we na een uurtje aankwamen aan het oratorium van Volcan Sierra (waar we al eens werkten), waren er al enkelen met natte voeten. Het werd een rollercoasterrit, meer dan een wandeling. Om de beurt gleden we uit, de doornen van de grote varens in ons hand priemend. We zagen spagaten en pirouettes. Sommigen lieten de Tarzan in zichzelf aan een liaan slingeren, al dan niet eindigend tegen de stam van een dikke boom. Soms was het effectief gemakkelijker om 5 meter naar beneden te skieën dan te proberen grip te houden. We volgden het riviertje dat we tegenkwamen tot aan de bron. Hier zou drinkwater vandaan worden gehaald voor een project. Daar zoeken ze nog geld voor.
De droge plekjes op onze lichamen werden schaarser en de honger groter. Dus keerden we terug, met alle showtjes van voorheen tot gevolg. Nog even voor we aankwamen aan het huis van Marvin om ons vol te steken met warm eten, beslisten de regengoden en windgoden gezamenlijk ons nog eens lekker van katoen te geven. Het resultaat was dus een zeer snelle cooldown die we niet ongedaan kregen met de koude rijst of het koffiewater. Hoewel de groep tijdens de wandeling wonderwel nooit geklaagd had, was het nu toch wel écht afzien. Wat waren we blij toen Donaldo ons kwam ophalen en wat zon had meegebracht...
Woensdagochtend stonden we, gewapend met onze paspoorten, klaar om naar Copán af te reizen. Het is één van de belangrijkste mayasites die je kan bezoeken. En het is ongelooflijk complementair met Tikal dat we al zagen in december. Het is ook de eerste ruïne die ik ooit bezocht waar ik effectief kon zeggen: “ja, ik zie het, in deze steen staat die koning uitgekapt” zonder te liegen. De versieringen die ze hier maakten zijn fantastisch. Hun kunstenaars waren een stuk groter dan die van Tikal, maar hun gebouwen een stuk kleiner. Wat de site nog heel interessant maakte, zijn de telsystemen. Onze licht doorgetrapte gids legde er ons eentje uit met zijn stok in het stof op de grond. We zagen ook hoe de dertiende koning van de plaatselijke dynastie een belachelijk naam had (18 konijn) en zich graag verkleedde. Afgaande op de stelae of rechtstaande altaarbeelden toch.
Die nacht verbleven we in het klein Antigua van Honduras: Copán Ruinas een dorpje met enkel 2x2 deftige straten in hun dambordpatroon, maar een veelvoud aan hotelletjes en restaurantjes. Een toeristenbolwerk. We sliepen in het viaviacafé, een hotel-restaurant-café van belgische eigenaars. We hoorden daar inderdaad iets te veel vlaams spreken, maar de sfeer is er super. We sliepen eindelijk nog eens op een goede matras en namen een heerlijk warme douche. Licht jaloers namen we 's morgens afscheid van de groep: wij zouden nog even blijven hangen in dit rustige dorpje terwijl zij hun reis verder zetten naar Livingstón en de zee. Geniet van dit prachtige land en smeer jullie goed in, zou mijn gouden raad aan hen kunnen zijn, moest ik oud en wijs zijn.
No comments:
Post a Comment