Flores en Tikal

We wilden op kerstreis vertrekken, maar dat was buiten ons Guatemala gerekend. Op 25 december bleek er geen transport te zijn. Geen enkele openbare busdienst, geen enkele privédienst, zelfs amper auto's in heel Guatemala. Dat leverde ons een hels geregel op, maar dankzij de hulp van vele mensen en onze portemonnee zijn we geraakt waar we wilden geraken: Flores, het idyllische stadje dat de perfecte ontsluiting is naar de onmetelijk machtige mayastad Tikal. Bedankt aan Olivier en Miguel om ons van Jocotán naar Rio Hondo te brengen (en het interessante gesprek over ontwikkelingssamenwerking), bedankt aan Oliver en Jamina om ons verder te brengen tot in Antigua zodat we zelfs nog op tijd waren om het busje naar de hoofdstad te grijpen, alwaar we in een frigo van een nachtbus belandden richting ons doel.
Een prachtige zonsopgang boven het meer waarin Flores zich bevindt, verwelkomde ons kleine groepje: Jamina, Oliver en wij. Man, wat voelde ik me direct thuis hier in de Petén, het grootste departement van Guatemala, maar met de minste inwoners want het is grotendeels bedekt met oerwoud. Achteraf gezien zouden we langer in Flores gebleven zijn: ons hotelletje was de max (mirador del lago, voor Q70 een prachtige kamer met privébadkamertje, eindelijk een goeie matras en zicht op het meer), het stadje ligt op een eilandje verbonden met het vasteland door een brug en het is volgezaaid met prachtig, gekleurde huisjes en gezellige straatjes.
De dag was dus nog jong wanneer we in Santa Elena een microbusje (kleiner dan onze Citroën Saxo thuis) tegenhielden om naar Tikal te gaan. Onderweg kregen we de man zelfs zo ver om ons voor dezelfde prijs ook op te wachten om terug naar Flores te rijden. Na een uurtje rijden zaten we pal in het midden van het oerwoud en maakten we kennis met de hoge prijzen van Tikal: ze hebben net hun tarief verdrievoudigd naar Q150 en de eerste gids vroeg $80 om ons rond te leiden. Een gids is absoluut wel aan te raden, zij kennen meer dan enkel de geschiedenis van Tikal en vertellen je ook over de bloemetjes en het dierenrijk. Gelukkig kende de chauffeur van het busje een vriend die er gids was. Voor $40 leidde hij ons vier uur lang rond in het oerwoud, een beeld scheppend van hoe het er vroeger bij de mayas heeft uitgezien (tempels, altaars, stelae, pyramides, watercollectoren), beestjes tonend tussen de bomen (schorpioen, apen, tarantula en kokodril) en de fijnste bloemetjes aanduidend (wurgboom, ceder, slaapplantjes (dormilon) en de majestueuze ceibaboom). De spierpijn was pas voor de dag erna, de hoogtevrees echter voor het moment zelf. Het beklimmen van tempel IV, de hoogste van bijna 60m, ging nog omdat die nog niet helemaal opengegraven is. Het was het eerste zicht boven het bomendek die dag. Ik probeerde zelfs niet te snappen hoe ze zo'n gebouwen hebben kunnen neerzetten. Tempel V was echter een bibbermoment. Als je nog geen hoogtevrees op de gammele, stijle trap, dan kreeg je het wel van gewoon boven te zitten. Ik durfde even niet meer bewegen en gaf Gerlinde gelijk dat ze beneden was gebleven. Iets later was het dan aan Gerlinde om haar grenzen te verleggen bij het beklimmen van de nog gammelere trap aan tempel II op het grote plein. Dat dit duidelijk een volledige daguitstap was merkten we op ons horloge tijdens de lunch. Er is daar naast een voetbalveld een betaalbaar en lekker restaurantje. Nog net op tijd voor een zonsondergang passeerden we in El Remate, een dorpje naast het meer. We hebben er de zon zien zakken in het meer. Het meer zien zonnen in de zak. Ondertussen was het al donker en een zoektocht door Flores leidde ons van het zuidelijke uitgaansbuurtje, langs Las Puertas (superlicuados of milkshakes) naar pizzeria Picasso. Lekker man. Net als de nacht die erop volgde.
De dag erop verkenden we het meer rond Flores. We huurden een lancha in die ons over het water naar een mirador bracht. Wat klimmen bracht je op een platform met een postkaartuitzicht over Flores. Aan de waterkant aten we een kokosnoot op. Toch handig dat sjieke zakmes dat ik van Gerlinde kreeg voor kerstmis, ze weet hoe ze me moet verleiden. We maakten nog een ommetje langs het eiland van de eigenaars van het nationale biermerk Gallo. Voor dit ommetje moesten we achteraf zelfs nog bijna bijbetalen, niet met ons hoor bootjesman, laat toeristen inderdaad maar genoeg betalen, maar heb wel respect voor je beroep en voor mensen. Daarna gingen we naar Petencito, een klein eilandje met een klein dierentuintje op. Langs een hangbrug ging het dan naar het vasteland, waar we nog meer dieren vonden: jaguars, toekans, wasbeertjes, tigrillos,... Vooral spinapen zijn kampioenen in het entertainen. We hadden echter geen rilatine bij ons. Langs een glijbaan kon je dan in het meer roetsjen. Origineel gedaan, maar het ging wel sneller dan ik had verwacht. De wondjes hadden nog twee weken nodig om te genezen. Een late lunch aten we op het meer, een restaurant op een vlot vlakbij ons hotelletje. Superservice, supereten en de prijs was niet overdreven. We kregen zelfs gratis soep. Als je een frietje in het meer gooit, zorgt dat voor een zeer grappige scene, wanneer duizenden visjes er naartoe vliegen om er een hapje van te krijgen. Ze waren nog aan het proberen toen wij al onderweg waren naar finca Ixobel, weg van het noorden. Dit landgoed lijkt wel een europees bolwerk, guatemalteken zagen we er niet. Toch is het een leuk stopplaatsje. Daar alle kamers en boomhutten en paalwoningen al bezet waren, mochten we in hangmatten slapen. Dit is een aanrader, hoewel het wat oefening vergt. Ik kon na een tijdje op mijn zij slapen. Lucky me: Jamina heeft een pak minder goed geslapen. Je kan er met je familie een leuke tijd beleven met oa de activiteiten overdag en het lekkere eten. Of je kan met je vrienden gaan, allen in een hangmat en de bar bleef open tot 4u 's nachts. 's Morgens na een lekker ontbijt waren we klaar om naar het tweede deel van onze kerstreis te gaan