Nog een project: English teacher

Alsof ik terug voor de eerste keer een stageklas binnenkwam, met klamme handen en wat onwennig, onder de indruk van de nieuwe omgeving waarin ik ben terecht gekomen. Zo voelde ik me de eerste keer weer even. 25 paar ogen op mij gericht, zich afvragend wat ik hier kom doen. Samen met Magda en Jef help ik in het 5e en 6e leerjaar engelse les geven in de katholieke school in het buurdorp Camotán. Magda en Jef zijn voor twee maanden in Jocotán en geven hier als vrijwilligers dagelijks engelse les. Ook de school van Camotán had hier interesse naar, maar omdat de klassen groot zijn, vroegen ze extra begeleiding. Waardoor ik hen nu iedere woensdag- en vrijdag vergezel.

Mijn eerste algemene indruk was dat er heel wat minder discipline heerst. Kinderen roepen antwoorden door elkaar, er zijn geen ramen in de klas en de plafonds zijn open waardoor er een chaotische, drukke sfeer heerst. Er is veel lawaai van de buurklassen en van spelende kinderen op de speelplaats, zeker geen ideale leeromgeving dus. Deze school is een privéschool, over het algemeen zijn privéscholen wat duurder maar het opleidingsniveau ligt er hoger. De scholen van de overheid zijn goedkoper, maar dan stel ik me toch de vraag hoe laag de kwaliteit van deze scholen moet zijn?
Ik had de indruk dat de kinderen wel enthousiast waren in het leren van het Engels. De taal die in 'Amerika' wordt gesproken, in de ogen van vele Guatemalteken, het 'Beloofde land'.
Doordat de kinderen niet de gewoonte hebben om thuis regelmatig te studeren, was een herhaling van de vorige les wel nodig. Maar het verschil dan weer met de volwassenen is dat kinderen makkelijker stof opnemen, waardoor ze er vlotter mee weg zijn. De meeste problemen hebben ze met de uitspraak, die erg verschilt van dat van het Spaans.
Hoewel mijn zangtalent niet om over naar huis te schrijven is, gaan we hen volgende week het liedje 'Five little ducks went out to play' leren! Benieuwd of dit hen zal bevallen...

Gerlinde