De vulkaan Pacaya!

Dit was toch wel iets waar we naar uitkeken. Misschien zelfs één van de dingen die we ooit in ons leven móesten doen. Een vulkaan beklimmen. Er zijn er 33 in Guatemala, maar we gingen gisteren direct naar een levend exemplaar. De klim was kort en krachtig, maar zoals altijd werd dat beloond met een uitzicht om U tegen te zeggen (mét hoofdletter). Niemand van ons groepje van de school heeft aan de verleiding toegegeven om de taxi naar boven te nemen. Zo noemden de jongens hun paarden die tot boven meevolgden in de hoop dat er iemand door de knieën zou gaan. Het zicht boven toonde onder andere een prachtige volcan de agua (die je ook vanuit ons antigua ziet), een overzicht op de miljoenenstad Guatemala Ciudad, maar ook en vooral een prachtig zichtop de krater en de immense rivier van gloeiend hete lava die van de top naar beneden stroomt. Een beeld dat nog lang op ons netvlies gebrand gaat zijn. Daarna daalden we terug af, maar richting de lava zelf om onze worstjes en marshmallows te barbecuen. Hoe effectief deze barbecue was konden we natuurlijk weer niet vastleggen op onze gevoelige plaatjes, maar dat hebben we zeker wel in levende lijve mogen ondervinden. Met onze stokjes bakten we alles razendsnel gaar onder een schitterende hemel, om het dan heerlijk op te smullen nadenkend over dit machtige fenomeen. Welke krachten zijn er immers in staat om steen zo hard als steen als slagroom uit de aarde te persen en vloeiend naar beneden te laten stromen. We hadden steen nog nooit zien bewegen. Dat steen zelfs vrij snel kan bewegen hebben een koppel nederlanders op het nippertje zonder ongelukken mogen ondervinden. Dan gingen we nog naar de zonsondergang kijken iets verder op het lavaveld. Uit de spleten komt hete lucht en je hoort het holle gesteente onder je voeten kraken. Een gids is hier wel broodnodig. Onze laatste hotdog opgesmuld bij de gloeiend rode hemel en dan terug in de donker naar beneden. Twee uurtjes in het minibusje werden dan weer beloond met onze eerste pizza aan deze kant van de oceaan. Smullen!
Hier gaan we nog enige tijd over doen om het te verwerken, maar dat is dan positief bedoeld. We waren nog niet over semuc champey heen en gisteren al dit. Morgen vertrekken we dan naar Lago de Atitlan. 't Wordt allemaal een beetje veel om te vatten voor ons, mensen. Geniet met ons van de foto's:

La Gitarra en verjaardagsfeestje in de familie

Vorige week zijn we een gitaar gaan kopen voor Ronny. Hij was al dagen aan het twijfelen om één te kopen (om maar niet te zeggen 'zeuren'). Best wel gezellig, tijdens rustige momentjes of wanneer ik wat studeer, speelt hij gitaar. Na tien gitaren en een uur verder met hopen uitleg weet ik ondertussen wat meer ervan: het is een klassieke gitaar van ibanez. Hij heeft ineens een hardcase gekocht zodat ze meer naar België kan op het vliegtuig. Na wat afdingen heeft hij er drie keer zo weinig voor betaald als in België, zegt hij. Je kon er al voor 30€ één kopen, maar hij is toch voor een goeie gegaan. Aangenaam

Gerlinde
Vandaag verjaarde Samuel, we denken dat hij 35 werd, maar het kan ook een pak ouder zijn. Eigenlijk wisten we van niks, maar bij het avondeten was alles mooi versierd en de tafel was heerlijk gedekt. We kregen wel gewoon ons avondmaal (brood met kaas. gezouten kaas. degoutant, moeten we haar nog zeggen...), maar er stond ook een klet van een taart op tafel. Na een rondje zingen en een kaarsje uitblazen, begonnen de kerstliederen al uit de luidsprekers te schallen. De muzieksmaak is misschien te vergelijken met de taartsmaak, allebei nada. De taart leek alsof ze vroeger een cake was die ondertussen 10 dagen in suikerwater weekte. Enfin, het was wel leuk om mee te maken. Onze buik kan het nog net aan, maar we beginnen toch uit te kijken naar onze eerste pizza aan deze overkant van de grote zee.
Zeer coole gewoonte is ook dat er hier ongeveer dagelijks geweerschoten zijn te horen. Iets verder geïnformeerd en iets beter gekeken, bleek het vuurwerk en bombas te zijn. Meestal hoort dat bij de één of andere misviering hier. Er wordt hier nogal wat gefeest in de naam van God. Nog nooit zoveel processies gezien!

Ronny

Eerst marktdag, dan siëstadag

Gisteren hebben we de gemiste les van de eerste maandag ingehaald. Onze leerkrachten zijn op zaterdag naar de school moeten komen, maar we kwamen overeen om een tour van Antigua te doen, in plaats van een echt lesdag. We hebben trouwens genoeg les en genoeg stof om te verwerken. Het gaat razendsnel.

We zagen wat kerken en pleinen, maar vooral de markt was een belevenis. Zaterdag is de belangrijkste van de drie marktdagen in Antigua. El Mercado is een overdekte markt, maar zaterdags puilt die uit langs buiten met extra kraampjes. El Mercado zelf bestaat dan nog uit drie grote delen. Nog nooit zo'n grote markt gezien. Als enige vreemdelingen liepen we er wat rond. Valse CD's, t-shirts, schoenen, fruit (papayas, lytchees, avocados, ...), TV-antennes, typische kledij (in het toeristischere gedeelte), kledij, kerstversiering (hoe meer kitsch, hoe beter...) en nog veel meer. Ze klampen je aan, vragen wat je wilt betalen. Veel geroep en getier, alle leeftijden verkopen mee. Als ze het hebben, lijken ze het te willen verkopen tegen de prijs die je zelf zegt. Afdingen is hier duidelijk de norm, we hebben nu wel een idee van de prijzen en mogelijkheden. Maar voor echt leuke en goedkope dingetjes moeten we nog wachten tot in Jocotán denk ik.

Lina (Renders) en een vriendin, die we in België ontmoetten, kwam ons opzoeken in Antigua. Zeer leuk om haar te zien.
Vandaag was meer een rustdag (en wat leerstof inhalen...). We konden eindelijk eens uitslapen en hadden, op aanraden van Nele in ons gastenboek, een brunch gepland in Café Condesa aan parque central. Wat ze zei was ver van overdreven. A volonté lekkernijen te grabbel. Pannenkoeken, verschillende sausjes en slaatjes, quiches, fruitsla en taartjes, allerlei lekkere broodjes, soep, gebakken patatjes en uiteraard de verplichte eieren. Typerend is dat ikzelf twee volle borden voedsel nam en een kommetje desserten, terwijl Gerlinde een bord vulde met eten en twee volle platen dessert binnenstak.
Over verteren gesproken, we hebben nog altijd geen last gehad van vliegende -je weet wel-. Net als in België nog altijd de obligatoire ochtenddrol na een nachtje verteerwerk in onze buik. Maar ikzelf merk toch wel een verhoogde vloeistofafstoting. Kan aan de verhoogde hoeveelheid cocktails liggen.
Straks gaan we voor de eerstekeer italiaans eten met onze kliek. Eindelijk pasta... hmmmmmm.
PS: we zijn jullie boekje met groetjes aan het lezen, elke avond 5 tekstjes voor het slapengaan. Het doet enorm veel plezier en we kijken er altijd naar uit. Ook al hebben we soms wat ontcijferwerk: rebus van Tineke en David, handschrift van Gilis, layoutwerk van Ighor en Boeve,...

San Antonio Las Aguas Calientes

Gisteren deden we een kleine excursie naar San Antonio Las Aguas Calientes. We bezochten een typische Guatemalteekse familie waarbij we konden zien hoe ze hun eigen kleren maken, we leerden tortillas maken en konden zien hoe ze hun eigen koffie maken,... En ik me afvragen waar deze mensen zich de god ganse dag mee bezig houden zonder tv, gsm, internet, etc... Knap hoe de mensen met zo weinig toch zo goed als volledig alles bolwerken. Eieren en vlees van hun kippen, groenten uit hun tuintje.
Ondanks dat de Guatemalteekse kledingstijl me persoonlijk niet erg aanspreekt, mijn respect hebben ze! Tot 8 maanden kunnen ze bezig zijn aan het maken van één doek, die ze gebruiken als draagzak voor een baby, als mantel of als rugzak.
Jael (het kleintje bij ons thuis) vraagt me net om nog eens te jongleren met noten die we meenamen uit Finca Macadamia. Waar je een kind hier al niet mee gelukkig kan maken!

Adios, Gerlinde

GSM gekocht!

We kochten op de mercado een gsm voor 150 Quetzales (13,50€, en dat was nog niet eens de goedkoopste). Hierbij kregen we 150 minuten gratis belwaarde en 50 gratis berichtjes. Dit konden we echt niet laten liggen. Een gsm is hier best een must. Ergens wel goed dat het hier nog relatief betaalbaar is, want we vernamen dat een Guatemalteker pas echt ‘iemand’ is op het moment dat hij een eigen GSM heeft.

00502 40502712

Weekend Semuc Champey

Na een eerste week intensief spaans leren, snakkend naar rust, vertrokken we vrijdag in een mini-bus gevuld met oa 9 neige studenten van onze school richting Cobán. Vandaag zijn we vooral aan het bekomen, want veel gerust hebben we niet, laat staan gestudeerd. We zijn er nog niet uit, maar dit moet toch één van de mooiste plekken van de wereld zijn. Bijna een volledige dag rijden naar ginder en zondag was het evenlang terug. Als je weet dat we dan nog durven beweren dat die zaterdag hettoch waard was dan geeft dat al een beetje een beter beeld over hoe mooi het was. De foto's geven een verkeerd beeld van wat we hebben gedaan want de mooiste dingen pakken niet op beeld en tijdens de spannendste momenten was het onmogelijk foto's trekken. Het lawaai van de bulderende rivier, de koude van de druppels die op ons hoofd vallen in de grot, de ellenlange bergrit in de laadbak van een jeep, ... Dragen bij tot wat het geheel volledige magisch maakt. Je moet er zelf maar eens heengaan, dat hebben wij ook gedaan.

Een korte beschrijving

Na een kort nachtje in een hotelleke in Lanquin gingen we met de pick-up richting Semuc-Champey. Met 7 man in de laadbak, supermooi bergachtig landschap superleuk en een supersfeer. Nadat we van een 10 meter hoge brug sprongen (kicken) kreeg de jeep platte band, dusmoesten we even te voet verder. Aangekomen in Semuc-Champey stond er ons een stevige klim te wachten met dagenlange spierpijn als gevolg. Maar ook hier weer was de mirador (het uitzicht) een mooie beloning. En dan omlaag naar de rivier, de Semuc. Een wilde bergrivier waarbij een stuk van de berg ernaast eroverheen is gevallen. De zo gevormde natuurlijke brug is nu vol met natuurlijke zwembadjes. Dus we hebben wat gezwommen en zijn we op het einde van 'brug' langs een waterval naar beneden gerappeld, zo konden we onder de zwembadjes kijken naar de wildstromende rivier. Daar hebben we het wel zeeeer koud gehad. Maar dat was dan weer snel vergeten als we terug naar boven gingen in de zon en de zwembadjes (pozas). Daarna zijn we nog de grotten ingegaan. Die staan onder water, dus een twee uur durende wandeling heen en terug was nodig. Met kaarsen en in onze zwemkledij de grotten in. Zwemmend, langs ladders, langs watervallen, door vleermuizenstront, langs scherpe rotsen (kijk maar naar de benen van Gerlinde). Een coole ervaring. Tegen dat we er terug buiten kwamen was het al donker. Langs een liaan de rivier in en dan met banden met de stroming mee. Ijskoud water, maar zeer idyllisch zo 's nachts. Daarna nog met de pick-ups terug en 'gemaan boeffen' in het hotelleke. Beeldt u een paradijselijk hotelletje in de tropen in, uit hout en met hangmatten. Dan zit je zeer dichtbij ons hotelletje. Ikzelf heb drie borden naar binnen geschopt: eieren met tomaten en ajuinen, kip, extra kip, patatjes, rijst, groenten,... en heerlijke coca-cola natuurlijk. Inslapen ging als vanzelf.
De dag erna ging het langs een aantal miradors en andere stopjes langs guatemalteekse 'autostrades' terug naar Antigua. Onze spieren zouden nog enkele dagen nodig hebben om te bekomen. Onze zintuigen hebben hun best gedaan om zoveel mogelijk van al het mooie op te slaan.

Voor dit hele, magnifieke weekend hebben wij slechts ieder $60 betaald (ca 42,00€). Dit is voor het hotel en de minibus en de toegangsprijzen. Dan nog ieder Q60 (6€) voor de jeep en Q30 (3€) voor de lunch. En dan het eten, zoveel of zo weinig als we wilden (maar reken vooral dat dat weinig kost). Da's al! Voor een uitstap van drie dagen, naar één van de mooiste plekken der wereld.

Autostrades in Guatemala bestaan uit maximum twee rijvakken, vaak slechte beton, met aan de kant constant winkeltjes en wandelende mensen. Er is niet echt een gecontroleerde snelheidslimiet, gek dat er niet meer ongevallen gebeuren. Grote amerikaanse schoolbussen, nog grotere monstervrachtwagens en fietsers, alles tegelijk op iets wat bij ons waarschijnlijk een steenweg zou genoemd worden.

Bingo

Na ons fantastische weekend zijn we met dezelfde groep van onze school nog gezellig gaan eten in antigua, want zondag krijgen we thuis geen eten. Dit weekend heb ik het er qua hoeveelheid eten wel van genomen. Onze energiereserves moesten ook echt wel terug aangevuld worden. Vandaag vooral rustdagje en vier uurtjes geblokt.

Gisterenavond na dat etentje hadden we een eerste keer bingo. Onderweg naar huis een dief die ons geld wou, helemaal volgens het boekje. Ni zo erg, resultaat: 50 quetzales kwijt (5,00€). Kon erger want had mijn GSM bij. We vragen ons alleen een beetje af hoe we dat in rekening brengen in onze financiën :)

Morgen ga ik meespelen met een groepje in rainbow café. Ze nemen een keyboard mee en 't zal improviseren zijn. We zijn benieuwd en houden jullie zeker op de hoogte.

Nog een leuke foto van een bezoek aan cerro de la cruz vorige week. Het is een kruis hoog op één van de omringende hellingen van Antigua. Je ziet er heel mooi ons stadje op en erachter de volcan de agua. Die noemt zo omdat vroeger na dagenlange regen de krater vanboven overstroomde en de toenmalige hoofdstad van de kaart veegde. Je ziet een beetje het rechthoekige stratenpatroon van guatemalteekse steden. Calles horizontaal en avenidas verticaal.

Nuestra madre en Finca Macadamia

Vandaag hebben we weer 2 nieuwe levenslessen geleerd van onze mamá. Ik (Gerlinde of tegenwoordig Cherlinda) drink liefst water tijdens het eten, maar ze zei dat het beter is thee te drinken omdat het beter is voor de vertering. Dus kreeg ik enkel thee voorgeschoteld. (tegenwoordig geeft ze spontaan agua pura en ik krijg trouwens ook altijd een aangepaste portie) Ronny houdt het wel bij thee en heeft al 2 keer zoveel thee gedronken als hij heel zijn leven bij elkaar heeft gedronken. Ronny nam gisteren een douche en kreeg het warm water niet aan de gang. Dachten we... Vandaag deed ik een poging om het te vragen in het spaans aan onze mamá en ze leerde me dat het beter is om een lauwe douche te nemen zodat het beter is voor je ... lichaam (met grote gebaren uitbeeldend).
Ook vindt ze het belangrijk dat we spaans leren dus tettert ze graag aan tafel. Ze zórgt echt voor ons, zo gaf ze me 's ochtends een knuffel zomaar uit het niets.
Tijdens onze tweede les begonnen onze leerkrachten met de tafels te schudden. Dachten we... Niet dus, bleek het een aardbeving te zijn. (wees gerust mama's, een bevingske, maar toch vond ik dit spectaculair)
In de namiddag deden we een uitstap met onze school naar Finca Macadamia. Een finca is een niet meer bestaande koffieplantage. Deze finca is nu een macadamianootplantage. De uitstap was gene vette maar de noten wel lekker en zeker de chocolade met noten. Dit heb ik trouwens al moeten missen van sinds ons vertrek. Sterker nog, ik kon zelfs weerstaan aan het kopen van een geheim voorraadje chocolate.
Gerlinde

Lesdag 1 en menu

We waren al te laat in de les vandaag. Van 8 tot 12 u blijkt ook een zeer lange en vermoeiende periode te zijn. Ons hoofd zat vol als we weggingen, maar we zitten wel met een goed gevoel: het blijkt een goeie school te zijn. We gaan allebei op eigen snelheid vooruit. Het is wel zeer veel ineens.
De school organiseert ook uitstappen en zo, dit wekend bv zullen we al een uitstap naar het centrum van Guatemala doen waarbij we al drie van de 32 must-see plekken van onze rough guide zullen zien. Oa Chemuc Champey zal verblijd worden met een bezoek van ons. We kijken ernaar uit.
Korte update over ons menu, dat eierloos was tot onze verbazing en goedkeuring (citaat Gerlinde: ik kots als ik nog eieren zie):

• dinsdagochtend
  twee bananen met granen en suiker op (zeer lekker) en thee
• dinsdagmiddag
  stuk van een kip vermoed ik, met een aardappel, een wortel, rijst en dat allemaal in een saus/soep (ook zeer lekker) + tortillas
  

In de namiddag hebben we in een cocktailbar wat gestudeerd en we wandelden wat door de straten van Antigua. Zeer mooie gekleurde huisjes, allemaal enkel met gelijkvloerse verdieping. Mooi stadje dus, maar ze houden het imago wel een beetje artificieel in stand. Op elke hoek van de straat heb je politieagenten staan, net als in de meeste winkeltjes. We hebben nog nooit zoveel geweren bij elkaar gezien. Dit draagt natuurlijk wel hard bij tot meer veiligheid. Ik snapte eindelijk het idee achter "meer blauw in de straten". Het is veiliger, maar het voelt zeer kunstmatig aan. Misschien zelfs niks voor mij...

We hebben hier naast ons huisje een internetzaakje dus we kunnen wel af en toe eens online, later zullen we minder artikeltjes achter kunnen laten.

Las estaciones - de seizoenen: hoe zit dat nu met dat weer?

Zoals reeds gezegd gisteren is het weer hier niet echt zwembroekweer, maar ook niet zo koud als de mensen hier zeggen.
In mijn eerste les hebben we het onder andere over de seizoenen gehad. Ik heb nu ongeveer door hoe alles hierin elkaar zit, zet er u bij.
We zitten in hetzelfde noordelijke halfrond als België, dus qua temperatuurverloop is het ook hetzelfde, maar reken daar maar een tiental graden bij (omhoog). In Guatemala heersen verschillende klimaten, maar hier in Antigua zijn er maar twee seizoenen: zomer (el verano) en winter (el invierno). Blijken ze nog omgekeerd te zijn: de winter duurt van mei tot en met oktober (ik vermoed dat ze het vooral winter noemen omdat het dan regenseizoen is). De zomer begint dan in november, ook al zijn november en december de koudste maanden (lees: minst warme).
Zo is het ongeveer dus...
Vandaag was het vooral zeer bewolkt, de volcan de agua die je vanuit het stadje prachtig ziet liggen in het zuiden heeft zijn top niet laten zien vandaag. Over deze vulkaan zal nog wel een artikeltje komen want ze is de moeite en we gaan ze zeker proberen te beklimmen. Het is echt een vulkaan van het type, als je aan iemand vraagt om een vulkaan te tekenen, dat ze dan zo een vulkaan tekenen.
Om nog een idee van het klimaat te geven: we dragen een lange broek en nemen altijd een pull mee, de mensen zelf hier wonen in huizen met vaak een binnenkoer die open het huis inkomt en zij vinden het zo koud dat ze zelfs een sjaal dragen.

Farewell in Zaventem

Er waren een hoop mensen zot genoeg om uit eigen beweging vroeg op Zaventem te zijn om ons uit te wuiven. Het bevorderde de traantjes maar toch bedankt aan alle aanwezigen. Hopelijk zijn zeer ook als we terug komen. Zij het dan misschien minder circusachtig, Igh, Krizzi, Boeve en Snies? Kijk maar:
We vonden het mooi uitgedrukt door één van de aanwezigen: twee mensen die letterlijk samen de wereld tegemoet gaan, een hoofdstuk afsluiten.

Eerste volledige dag zit erop...

Amai, van de vier maaltijden die we hier al aten, waren er vier met eieren in. Tot nu toe wel allemaal zeer lekker als je het mij vraagt (formele ontkenning van Gerlinde).
Menu:

• zondagavond
  een soort cake, omelet, mandarijntjes en watermeloen
• maandagochtend
  nog wat cake, omelet, platanes (bakbananen), frigol (zwarte bonen, in de vorm van een chocoladetaart en toch at Gerlinde dit niet zo graag)
• maandagmiddag
  gegeten in een supermooi cafeetje met een supermooi binnenpleintje (we zullen daar nog wel komen, dus foto's volgen nog). Ik ken de namen niet meer, maar er zat ei in...
• maandagavond
  in ons gastgezin een grote omelet met rijst en, ik denk, suiker gekregen. Kregen we natuurlijk niet meer op.

We hebben dan ook onze malariapilletjes van deze week doorgeslikt en unaniem besloten dat ze echt niet te vreten zijn. Nivaquine, één keer per week en geen hallucinaties, maar degoutante smaak...

Voor diegenen die wachten op een weerbericht: het klimaat in Guatemala city en hier in Antigua is gematigd en Marleen had ons gewaarschuwd om al onze warme kleren mee te nemen naar Antigua (alle vier stuks dus), maar het is duidelijk dat ze al lang niet meer in België is geweest: Het is zeer warm in de dag, en 's avonds koelt het lekker af. Een beetje zuid-franse stijl.

Kort nog over vandaag: na een dolle busrit in de befaamde chickenbusses (die chauffeurs kennen echt wel exact de maximale snelheid om door elke bocht te scheuren met hun bus) zijn we in Antigua op zoek gegaan naar taalscholen (1 van de 120 of zo). We hebben uiteindelijk voor het advies van Sofie gekozen, een vriendin van Marleen die er zelf ook al heeft lesgegeven. Dus nu zijn we al onze dollars kwijt: 170€ per persoon voor de eerste week. Maar dit houdt wel goede privélessen in, een gastgezin en zij geven ons drie maaltijden per dag. Er is één ding dat we nu al doorhebben: Er is maar één manier de beste om spaans te leren en dat is deze. Ze is zeer vermoeiend, maar het zal vlug lukken. Ons gastgezin lijkt een fijne familie en ze kennen geen woord engels (of doen alsof). We gaan nog even uitbollen vanavond. Antigua is een mooi, toeristisch en relatief veilig stadje, dus misschien chillen we nog even in een cafeetje of blijven we gewoon lekker thuis. Morgen om 7u30 ontbijten want om acht uur begint onze eerste les!

Adios vanuit ons nieuwe adresje: familia Barreondo Santos in de callejon de los nazaremos 9, Antigua.

Eindelijk aangekomen

We zouden al vier bladzijden bijeen kunnen schrijven over de laatste 43 uren. Maar we zijn totaal uitgeput. We zijn alleszins veilig aangekomen al was de manier waarop wel heel vermoeiend (een vlucht van 9 uren gevolgd door 6 uren wachten in Chicago, nadien een vlucht van 3 uren en een poging tot slapen in de luchthaven van Miami en de dag daarna nog 3 uren vliegen). Marleen wachtte ons op samen met een bevriend koppel Isabel en Romeo. Na een hobbelige rit in een super grote en kleurrijke stad werden we bij hun thuis in Guatemala city ontvangen, helemaal in de sfeer zoals we alleen maar zouden kunnen dromen. Dadelijk nam Marleen ons mee op sleeptouw langs de verschillende krottenwijken waar hun projectwerking plaatsvindt. Allemaal klasjes met mensen van alle leeftijden die vooral gemeenschappelijk hebben dat ze allemaal amper kunnen lezen of schrijven en tegelijk erg vriendelijk en gemotiveerd zijn. Ondertussen hebben we kennis gemaakt met de kinderen van Isabel en Romeo. Dankzij Daniël, Leslie en Tania kunnen we nu zelfs even dit bericht posten.

Morgen gaan we sowieso naar Antigua toe om te starten met een spaanse taalcursus, hier zullen we minstens twee weken verblijven. Daarna gaan we naar Jocotán maar ergens in deze 6 maanden zullen we proberen een weekje het project hier in Guatemala city te helpen.

Contact met ons? Hou ons op de hoogte! - NIEUWSBRIEF

We besloten geen mails in het rond te sturen naar iedereen. We zullen ons dagboek grotendeels online bijhouden (dit wil zeggen op deze blog). We zien nog wel hoeveel verhalen we online krijgen. Je kan zodus zelf kijken welke artikeltjes je interessant lijken. Om echter af en toe herinnerd te worden aan onze reis, kan je je inschrijven op onze nieuwsbrief:

NEWSLETTER:

Als je hier je mailadres invult, dan komt dat adres in een lijst waar we af en toe een mail zullen naartoe sturen met een klein overzichtje van de interessante posts en gebeurtenissen die we meemaakten. We kunnen slechts een tiental mails verzenden, daarna krijg je er sowieso geen meer.

Je kan de website natuurlijk bezoeken wanneer je maar wilt. Je wordt ook uitgenodigd om af en toe een boodschap aan ons achter te laten in ons gastenboek (link bovenaan op elke pagina) of in de shoutbox (in de rechterkolom). We gaan daar enorm veel genoegen uit scheppen, zelfs al we geen antwoord kunnen geven!

Je mag ons ook mailen natuurlijk als het iets te persoonlijk is. Daarvoor hebben we ronny@ropefly.com en gerlinde@ropefly.com voorzien!