Vrijdag 1 februari 2008: Circus Tuanis
“TUANIS, el circo mas pequeño del mundo”, op die manier reed er een auto reeds weken op voorhand door de straten van Jocotán. Met het vorige circus was er nog een vloedgolf aan diefstal geweest en aan de staat van de gele rammelbak te zien was dat nu niet anders. Het circusje bestond uit één oude amerikaanse schoolbus, een kleine trailes/kassa en een tentje. Ze nestelden zich op de plaatselijke dumpruimte en motocross veld van Jocotán. We besloten om er toch eens een kijkje te nemen met Michael en Olivier, die zelf toch een klein circuskronkeltje hebben in hun hersenen, hun jongleeract op Donaldo's verjaardagsfeestje nog vers in het achterhoofd.Chance: de ingang was die vrijdag twee-voor-één. Dus voor Q15 mochten we ijzerenen houten constructie opklimmen die sommigen wellicht durven identificeren als een tribune. Het was een gezellig tentje dat amper halfvol geraakte. Of hoe de clowns het gaandeweg ergens verwoorden: “TUANIS, el circo mas grande del mundo... porque nunca se llena!” “TUANIS, het grootste circus ter wereld... omdat het nooit volgeraakt!” Het droeg alleen maar tot de gezelligheid van het kleine circusje. Een oppervlakkige telling leerde ons dat de familie uit een vijftal mannen en een vijftal vrouwen bestonden. Allen deden ze verschillende acts, ondertussen (nog met clownsschoenen aan) aan de geluids- en lichtinstallatie de volgende act aankondigend.
De acts gingen van prachtig over echt afstotelijk, langs grappig naar spannend tot aan behoorlijk debiel. Messenwerpen, vuurspelen, trapeze tot in de nok van de tent, clowns, dansen, koordslingeren,... Twee dikke dames sensueel dansend in glitterpakjes met teveel bloot heeft een inverse uitwerking op je spijsvertering, maar het meisje dat aan een koord hoog in de tent rondjes draaide was dan wel de moeite. De clowns hun lange acts zorgden voor hilarische momenten en een uitgebreide les spaans. Ze hebben hun best gedaan.
Sinds toen zagen we overal circussen staan. Dat was vroeger bij ons in België ook zeker? Ik kon me alleszins niet meer herinneren wanneer ik de laatste keer naar een circus was geweest.
Zondag 27 januari 2008: Voetbalmatch Jocotán
Het was tijd voor een zondagje zoals mijn peter ze zo graag doorbrengt: voetbal. We wisten niet wat we moesten verwachten, maar besloten achteraf unaniem dat we het nog eens moesten doen. Samen met Erik en zijn zoons Willem en Stijn betraden we het stadion van tweedeklasser Jocotán. Ze zijn aan het strijden om naar eersteklasse te gaan, maar met een 1-1 uitslag zijn ze niet echt opgeschoten. Ze waren nochtans de besten. 3 rode kaarten, waarvan één naast het veld, en de agressie op en naast het veld waren hilarisch om naar te kijken. We konden naar het einde toe een woordenboekje scheldwoorden en beledigingen volschrijven.De wedstrijd werd live uitgezonden op radio Ch'orti'. Mijn collega's zaten dus boven op de tribune met hun micro en wat A4'tjes een vloeiende stroom woorden de micro in te kelen. Handig dat we mee konden volgen. Bij elke goal volgt er in Guatemala trouwens een obligate “Goooooaaaaaaaaaaaaaaaaaal” zoals ooit een belgische voetbalcommentator ons voor het eerst voordeed. Hier gaat het echter om een wedstrijd wie de langste adem heeft. Of het nu een mooie goal is of niet.
Het prachtige, onafgewerkte stadionnetje tussen de bergen was niet alleen bevolkt met supporters en voetballers, maar ook met een legertje politieagenten. Traditioneel van top tot teen bewapend natuurlijk. Al die wapens hier: ik wil de grootste hebben, lijkt het wel. Een teken van je mannelijkheid.
Ten strijde! Op naar eerste klasse!
Zaterdag 2 februari 2008: Maria lichtmis live op radio Ch'orti'
Eerste keer dat ik meeging op een veldexpeditie met de radio. En een hoedje af voor de manier waarop ze zo een uitzending doen. Ik heb ondertussen in het depot al wat ervaring opgedaan met liveuitzendingen. Met alle techniek die daar tegenaan gegooid wordt, de noodplannen en veiligheden. Het ging er hier, in aldea Matazano tijdens maria lichtmis, een stuk gemoedelijker aan toe. Op de foto kan je nog het best zien hoe de livestudio eruitziet. Enkele machientjes verbonden met de nodige kabeltjes, een antenne in een boom. En dan een soundcheck live op de radio. Eén micro in de kerk voor de mis en eentje buiten, voor de commentaren en de processie buiten. Padre Chepe was aan de beurt en 't was prachtig om te zien dat er met zo weinig organisatie toch een vloeiend radioprogramma uit voort kwam. Buiten dan dat de meest vals zingende vrouw van heel de kerk te dicht bij de micro stond.
“Vluchtgegevens” vind ik persoonlijk een foute woordkeuze. We zullen hier alles behalve wegvluchten, dat mag nu al duidelijk zijn.
