15 jaar oud

Het was tien na twaalf in de nacht. Ondanks dat mijn gehoor weg was, hoorde ik vanuit onze kamer in de verte nog de muziek. En wat getuit. Toen zuchtte ik: “Ja, ja, quinze años”. Was het door de rum of door het heerlijke nachtje met mijn prachtige vriendin dat ik van de kaart was? Feit was dat we voor het eerst in ons leven een 15 años meemaakten. Ik zal je alles vertellen, maar eerst moet de ruis uit onze oren verdwijnen, het zweet opdrogen en moeten we wat slapen. De wekker staat niet op.

Goeiemorgen. Gisteren werden we plots uitgenodigd voor de viering van het vervullen van het vijftiende levensjaar van een meisje. Dat is hier een groot feest met een prachtige jurk, dat wisten we al. Bleek het zelfs echt een GROOT feest te zijn. Ik denk dat als je in België een trouwfeest zo georganiseerd krijgt, dat je dan blij mag zijn. Een discobar met duidelijk het doel om je trommelvliezen kapot te schieten, een lichtinstallatie met een vijftigtal bewegende lichten, vier gigantische schermen, zelfs lasers en een rookmachine. Als fuif kon dit al niet mislopen. Verder stonden er genoeg tafels en stoelen voor de 400 genodigden. We kwamen net op tijd aan samen met Donaldo, want Betzaída Marilyn werd al binnengeleid in haar prinsessenkleed, geflankeerd door haar ouders. Donaldo deed de presentatie en haar familie werd voorgesteld. Er kwam een cadeau binnengereden: een scooter en daarna mocht iedereen in een lijn aanschuiven om zijn cadeautje te geven. Na het eenvoudige avondeten ging de muziek zo mogelijk nog luider en gingen we allemaal aan het reggaeton en merengue dansen. Helemaal zoals het hier de gewoonte is: met twee. Maar mijn vaste danspartner en ik kunnen ondertussen al wel heel wat kneepjes van het vak. Rond elf uur ging iedereen aan het zingen op de tonen van happy birthday to you: “Ya queremos pastel” (wij willen nu taart) met kreten “que la muerda” ertussen (dat ze erin bijt). Het vervolg van de avond ken je al.

Op reis met reisleider Erik

Met een unieke Semana Santa achter de rug was ook het moment daar dat we Copán gingen bezoeken. Deze mayaruïne is zeer dicht bij onze huidige woonplaats gelegen, maar we hebben gewacht tot Erik ernaartoe zou gaan met zijn groepje Belgen. Dit werd een klein vakantietje met een fijne groep. Het dagje Copán in het buitenland (Honduras) werd nog voorafgegaan door een schitterende junglewandeling en onze aguas calientes.

Het voordeel voor een groep die op reis is met iemand die het hier goed kent (Erik dus), is niet enkel dat je nergens moet over nadenken of twijfelen, maar ook dat je op unieke plaatsjes komt. De meeste blanke toeristen komen door deze arme streek gevlogen met grote bussen en gaan rechtstreeks naar Copán. Het korte verblijf van Erik, Betty, Hugo, Paul, Wim, Marie, Liesbeth en Agnes in Jocotán zal hen hopelijk bijblijven om meer redenen dan de zware jungletocht. De restaurantjes, het dorp, den donaldo, de bergen, de pickuptrip en het contact met Guatemalteken.

Blijkbaar had la Niña, een koudefront met veel regen ook net beslist aan onze wandeling mee te doen, want heel de nacht hebben de hemelsluizen opengestaan. Dit leverde een nog natter dan vorige keer nevelwoud op. Onderweg naar boven, vanachter in de bak van de 4x4, begonnen de druppeltjes al weer gezapig te vallen. Wanneer we na een uurtje aankwamen aan het oratorium van Volcan Sierra (waar we al eens werkten), waren er al enkelen met natte voeten. Het werd een rollercoasterrit, meer dan een wandeling. Om de beurt gleden we uit, de doornen van de grote varens in ons hand priemend. We zagen spagaten en pirouettes. Sommigen lieten de Tarzan in zichzelf aan een liaan slingeren, al dan niet eindigend tegen de stam van een dikke boom. Soms was het effectief gemakkelijker om 5 meter naar beneden te skieën dan te proberen grip te houden. We volgden het riviertje dat we tegenkwamen tot aan de bron. Hier zou drinkwater vandaan worden gehaald voor een project. Daar zoeken ze nog geld voor.
De droge plekjes op onze lichamen werden schaarser en de honger groter. Dus keerden we terug, met alle showtjes van voorheen tot gevolg. Nog even voor we aankwamen aan het huis van Marvin om ons vol te steken met warm eten, beslisten de regengoden en windgoden gezamenlijk ons nog eens lekker van katoen te geven. Het resultaat was dus een zeer snelle cooldown die we niet ongedaan kregen met de koude rijst of het koffiewater. Hoewel de groep tijdens de wandeling wonderwel nooit geklaagd had, was het nu toch wel écht afzien. Wat waren we blij toen Donaldo ons kwam ophalen en wat zon had meegebracht...

Woensdagochtend stonden we, gewapend met onze paspoorten, klaar om naar Copán af te reizen. Het is één van de belangrijkste mayasites die je kan bezoeken. En het is ongelooflijk complementair met Tikal dat we al zagen in december. Het is ook de eerste ruïne die ik ooit bezocht waar ik effectief kon zeggen: “ja, ik zie het, in deze steen staat die koning uitgekapt” zonder te liegen. De versieringen die ze hier maakten zijn fantastisch. Hun kunstenaars waren een stuk groter dan die van Tikal, maar hun gebouwen een stuk kleiner. Wat de site nog heel interessant maakte, zijn de telsystemen. Onze licht doorgetrapte gids legde er ons eentje uit met zijn stok in het stof op de grond. We zagen ook hoe de dertiende koning van de plaatselijke dynastie een belachelijk naam had (18 konijn) en zich graag verkleedde. Afgaande op de stelae of rechtstaande altaarbeelden toch.


Die nacht verbleven we in het klein Antigua van Honduras: Copán Ruinas een dorpje met enkel 2x2 deftige straten in hun dambordpatroon, maar een veelvoud aan hotelletjes en restaurantjes. Een toeristenbolwerk. We sliepen in het viaviacafé, een hotel-restaurant-café van belgische eigenaars. We hoorden daar inderdaad iets te veel vlaams spreken, maar de sfeer is er super. We sliepen eindelijk nog eens op een goede matras en namen een heerlijk warme douche. Licht jaloers namen we 's morgens afscheid van de groep: wij zouden nog even blijven hangen in dit rustige dorpje terwijl zij hun reis verder zetten naar Livingstón en de zee. Geniet van dit prachtige land en smeer jullie goed in, zou mijn gouden raad aan hen kunnen zijn, moest ik oud en wijs zijn.

Uittocht van de Belgen

Erik, Stijn en Willem hebben Jocotán verlaten na ons bezoekje aan Copán en reizen nu met hun groep verder door Guatemala om op 5 april onverbiddellijk het vliegtuig op te moeten richting de sneeuwlandschappen in België. Ongetwijfeld dankzij hen hebben we veel dingen meegemaakt die we anders niet hadden gedaan. Als afsheidscadeau gaven ze, buiten eindelijk wat wijn, aan alle paters een portret, getekend door Stijn.

Ook Magda en Jef zijn ervandoor. Met hen hebben we leuke middagen meegemaakt, maar hun engelse lessen zitten erop. Hopelijk zijn zij ondertussen al veilig aangekomen in België.

En dan eindelijk: Semana Santa en Pasen

We waren gewaarschuwd. Al van in december spreken ze erover. La Semana Santa, de week waar iedere Guatemalteker al van lang voordien naar uit kijkt. De hele week bestaat uit gigantische processies, missen, alfombras, vakantie, pasear, bailes, een lijdensweg naar het kruis,... Het is ook dé toeristische attractie bij uitstek in Guatemala. Vooral in Antigua. Maar ze hadden ons hier overtuigd dat het zelfs in zo'n klein dorpje meer dan de moeite waard is.

Vrijdag was absoluut de hoofddag van de week. 's Morgens na het ontbijt vertrok men met het beeld van Christus naar 'la Cruz', het kruis dat zich twee kilometer verder op een hoger gelegen berg bevindt. Het hele tafereel van Christus zijn lijdensweg werd uitgebeeld. Het dragen van het kruis, de ophanging aan het kruis, de glazen kist waarin hij werd gelegd, weer een processie,... Zo ging dat heel de dag door.

Wat vooral indrukwekkend was, was de massa volk die kwam opdagen. Honderden mensen uit Jocotán en de aldeas kwamen 's morgens op straat om de processie naar het kruis te volgen. Allemaal drummend om een glimp te kunnen opvangen van Christus. De verschillende soorten traditionele klederdracht gaven een heel kleurrijk geheel.
De processie vertrok om 9u in de ochtend en kwam om 12u aan het kruis aan waar het beeld werd opgehangen aan het kruis. Om 15u werd het er weer afgehaald en nadien in de glazen kist gelegd. Tussendoor werden heel wat liederen gezongen en verhalen voorgelezen.

Na de kruisiging was het 'werk'-tijd voor mij. Door de vrouwen in onze straat werd ik enkele dagen voordien uitgenodigd om op vrijdag, de dag van de kruisiging, mee een alfombra te maken. Samen met een twintigtal jongeren uit de straat maakten we een alfombra van ongeveer 18 meter lang. Het is een tapijt dat bestaat uit verschillende lagen gekleurd zaagsel waarbij de bovenste laag bestaat uit kleurrijke versiersels.
In totaal werden er een vijftiental tapijten gemaakt over heel Jocotán. De ene al wat origineler, afgewerkter of indrukwekkender dan de andere. De onze was zeker niet de mooiste, maar de sfeer tijdens het maken van onze alfombra maakte dat allemaal goed. Deze ervaring zal me nog lang bij blijven, ik kreeg de kans om mee te werken aan een jarenoude traditie. Het geloof brengt hier soms echt mooie dingen tot stand. Iedereen was samen in de weer om de hele dag te werken aan het tapijt. Iedereen die wilde helpen was welkom, moeders kwamen met versnaperingen en fresco's rond, kinderen en ouders kwamen erbij zitten,... Er werd in totaal zeven uur gewerkt aan de alfombra. Terwijl het even later door honderden mensen platgetrappeld werd tijdens de laatste processie van die dag waarbij Jezus in zijn gigantische kist werd gedragen naar zijn rustplaats. Bij die laatste processie werd het beeld van Christus door 40 mannen gedragen. Dit duurde zo tot middernacht waarbij men door heel Jocotán liep.

Het mooie aan heel de week vond ik vooral het sociale aspect, de mensen die samenkomen voor de voorbereiding van het hele gebeuren. Op de straat ontstonden overal kleine eet- en drankstandjes waar er na de voorbereiding werd ontspannen. Een gezellige, drukke festivalsfeer.
We wilden uiteraard la semana santa volledig meemaken en zijn daarom zoals vele andere Guatemalteken zaterdag gaan pasear: semana santa is een vrije week waarop heel het land zich ontpopt als toeristen en naar zee gaat. Wij zijn in de Rio Grande hier in Jocotán gaan zwemmen. Echt aangenaam was dat niet want het water is echt niet proper en er staat een stevige stroming op het water. Het frisse water was wel welgekomen want de temperaturen swingen hier de laatste dagen de pan uit!!

Overnachting in een bergdorpje

Door Willem
10 februari 2008 en verder

De auteur is Willem Vos, zoon van Erik Vos en broer van onder andere Stijn. Dit belgisch trio zit ook al enkele maanden in Jocotán. Willem is 18 jaar, studeerde toerisme en is niet aan zijn eerste verre reis toe. Samen gingen we voor enkele dagen naar een aldea in de bergen om eens het leven daar mee te maken, ver van het dorp. We werkten er mee aan de bouw van het oratorium.

We laten Willems schrijfcapaciteiten graag op jullie los:

Zoals lang op voorhand afgesproken gingen we voor enkele dagen naar El Volcan Sierra om wat te helpen. De Jean-Marie was natuurlijk heel blij en was gerust dat we niets tekort gingen komen. Dus de ochtend van ons vertrek gingen Stijn, Gerlinde en ik mee met Jean-Marie naar Sierra. Ronny moest eerst nog mee naar een aldea om Ramiro de weg te tonen.

Toen we met z’n drieën waren aangekomen werd er ons uitgelegd wat we moesten doen. Het kwam er op neer dat we voor het oratorium een berg moesten afgraven waar er dan trappen op kwamen. Het was zwaar werk vooral met die brandende zon. Gerlinde had al snel door dat dit werk niets voor haar was en aangezien dit het enige werkje was, had ze niet veel om de hand. Wat kan je dan beter doen dan gewoon een boek lezen? Ze heeft een boek van 350 pagina's in twee dagen uitgelezen. Chapeau! Ondertussen was Ronny ook al aangekomen. In de voormiddag hebben we ongelooflijk veel zand weggeschept maar eigenlijk niet goed wetend of we juist bezig waren of niet. Er stond daar namelijk acht man dat bergje af te graven. Rond het middaguur brachten ze ons naar ons verblijf waar we ons middagmaal konden opeten. Ons huisje zag er aan de buitenkant heel leuk uit, aan de binnenkant iets minder. Toen de deur openging begon de zoektocht naar de beloofde bedden. Raar maar waar, we vonden ze niet. Met de gedachte dat ze de bedden ’s avonds wel gingen brengen begonnen we te eten. Er was eten in overvloed. De wc’s en de douchen waren ook weer iets minder. De wc zelf vonden we niet, die lag verborgen achter een hoop stront. En als men niet meer op de wc kan gaan moet men een andere plaats zoeken.

Na het heerlijke middagmaal gingen we terug aan het werk, de een met schuppen, de ander met zand af te voeren en de overige met lezen. De zon was zeer fel maar we lieten ons niet doen.

Rond vier uur zat de werkdag erop en konden we ons huisje inrichten, veel inrichten was het ook weer niet want in onze kamer was er een vergadering over een man met lang haar en een ringbaardje, je raadt het al: ‘Jezus’. Wij zaten buiten te wachten tot de vergadering gedaan was om dan achteraf aan Tereso, ‘de grote baas’, enkele praktische vragen te kunnen stellen. Zoals: ‘komen er nog bedden’? Toen de vergadering gedaan was ging Ronny op zoek naar de man ik kwestie, wat bleek nu, hij was spoorloos verdwenen. Het schijnt dat ze hem later op de dag nog even over water hebben zien lopen. Maar ja wat kon ons dat water schelen, wij wilden bedden. Dan na een uurtje of twee ons te hebben verveeld kwam ons avondeten. Het was heel lekker alhoewel we de helft hebben moeten weggooien omdat we het niet vertrouwden. Er was ook koffie, de pot waar de koffie inzat leek meer op een pispot. Dit heeft Gerlinde later op de avond zeer letterlijk genomen. Na het eten hebben we nog wat Yahtzee gespeeld waar Stijn iedereen heeft verpletterd. Na het spelletje heeft iederen zijn rieten matje genomen en de bewogen nacht in gegaan! De volgende ochtend waren we al vroeg uit de veren. En kwamen ze al met het ontbijt en daar stond Gerlinde haar pispot terug: deze keer gevuld met koffie. Niemand had het lef om ervan te drinken. Na het ontbijt gingen we terug aan het werk, niets nieuws. Hetzelfde als de dag ervoor. Na het harde labeur gingen we rond de middag terug eten. Je gelooft het of niet maar daar stond midden tussen het eten die vervelende pispot weer, deze keer niet met onze koffie in maar met onze kip. En als je niet dacht aan wat de vorige nacht was gebeurd hebben Stijn, Ronny en ik nog serieus kunnen smullen. Rond twee uur zijn we terug begonnen met werken, we konden al serieus wat veranderingen zien in vergelijking met de eerste dag. Rond vier uur heeft de zoon van Tereso ons naar huis gevoerd. Normaal ging Tereso dat doen maar hij deed de lamme weer lopen (zijn zoon, nvdr), terwijl hij in Chiquimula zat en daardoor ons vergeten was. Terug in casa parroquial hebben we dan nog eens zeer goed kunnen eten en zijn we direct gaan slapen.

Willem

Zacapa

Vandaag gingen we op zoek naar de authentieke Ron Zacapa Centenario, de beste rum die je ooit zal tegenkomen. Als warmste stad van Guatemala (35 à 40°C in de schaduw in deze periode) waren we zeer opgelucht te zien dat 's morgens de hemel verstopt was achter een wolkendek. Zacapa bleek een parel. De rum vonden we er niet, want die wordt in de hoofdstad gebotteld. Die zullen we dus kopen in de Pais. Maar wat we er wel vonden was zowaar het mooiste marktje dat we tegengekomen zijn in Guatemala tot nu toe. Niet het grootste, noch het traditioneelste, maar wel het meest “doolhovige”. Iemand legde ons uit dat het stadspatroon uitgetekend was door een zatlap. Kleine straatjes vol winkeltjes en overdekt met golfplaten en zeilen boven de ontelbare kraampjes. Helemaal geen structuur, om de haverklap zijstraatjes, helder en gevuld met broeken, GSMopladers, gel en CD's. Om bij het volgende afslagje in een volstrekt donker steegje verzeild te geraken met hopen stinkende vissen en varkenspoten. Op de koop toe bleek de smaak van de winkeliers hier opvallend goed te zijn: Gerlinde kocht een resem kledij en schoenen zodat er technisch gezien voor mij geen geld meer over was om hetzelfde te doen. Maar dat werd dan gecompenseerd door het gevolg van die goede smaak: Zacapa loopt over van de mooie vrouwen. Vreemd om na vier maanden en een half deze oase van smaak en schoonheid te ontdekken.
Santé, de Ron Zacapa Centenario de hier naast me staat, ís inderdaad de lekkerste!
Ronny

Que calor, hombre / heet, man

Het is zover. De warmte heeft aangevallen. En we kunnen ons amper verdedigen. Het zal de eerste keer zijn dat ik een artikel kan schrijven dat uitzonderlijk spectaculair is zonder dat ik moet overdrijven.

Men zit enkel nog zo goed als naakt op een handdoek en zoekt naar activiteiten met de minste energieverspilling. Een blogartikel schrijven hoort hierbij. Ook al bewegen enkel je handen, het zweet loopt in straaltjes van je af. De gordijnen zijn nochtans gesloten.
Natuurlijk moeten we 's middags gaan eten in de casa parroquial. De slag van de zon buiten bewijst dat het binnen in onze kamer nog “fris” was. Je stapt trager dan wanneer je tijdens Marktrock in Leuven naar voren schuifelt op de Oude Markt. En dat is nog te snel. Je hart gaat te keer en de adem is moeilijker. De zon valt tegelijk ook langs onder aan door de reflectie van de witte straten. Het is enkel als je je inspanning afrondt dat je lichaam al het vocht naar buiten begint te drijven.
Dan wordt het zes uur en eindelijk donker.
Het wordt later ook twaalf uur en nu al zes uur donker, maar de temperatuur raakt nog de dertig graden. Enkel nog de koude douche biedt een uitweg. We proberen te slapen, op onze rug, los van elkaar en de kledij, languit en open. Het zweet blijft weg en gelukkig kunnen we slapen.
Que calor, hombre!

Feestje in de aldea van Don Chevo

Don Chevo nodigde ons samen met Mip en de andere belgenvrienden op 12 maart uit om de verjaardag te vieren van de Heilige San Gregorio. Don Chevo die we kennen als de tuinman van Menachor, is nog een echte Maya indiaan die als moedertaal Ch'orti' spreekt. Na een busritje moesten we nog een stuk omhoog klimmen te voet. We kwamen rond de middag aan en werden aan al de familieleden voorgesteld. En dat waren er heel wat, overal bleven kinderen te voorschijn komen, kinderen van Don Chevo, nichtjes en neefjes, kleinkinderen,... Het kon niet anders zijn dat ons bezoek begon met een misviering, ondertussen zijn we de tel kwijt van het aantal vieringen die we al in Guatemala hebben bijgewoond.

Don Chevo woont in de aldea Suchiquer Guapinol in een kleine hut met muren van palmbladeren en een dak van golfplaten waar hij met zijn vrouw en zijn acht kinderen in woont.

Na de viering kon Don Chevo het niet laten om te pronken met zijn tweedehands televisietoestel en een recent gekochte dvd-speler. Onze monden vielen open van verbazing. Als welkomstdrankje kregen we een zoet maïsdrankje, maar er waren maar drie tassen voor vijf personen. Er waren slechts stoelen voor de helft van het aantal gezinsleden, en de muren van het huis zouden pas later gebouwd worden als er weer wat gespaard is, maar een tv met dvd-speler stond blijkbaar bovenaan het verlanglijstje. Prioriteiten worden hier blijkbaar op een hele andere manier gesteld.

Maar wat me vooral van de dag is bijgebleven is de houding van de kinderen ten opzichte van ons. Tot mijn grote verheuging deze keer geen bezorgde moeders die ons als blanke kinderdieven bekeken en geen kinderen die zich achter hun moeders verstopten uit vrees voor de nog-nooit-eerder-geziene-blanken. Maar wel kinderen zoals ik ze gewoon ben, nieuwsgierig en plezierig. Was dat omdat we als gasten bij hun thuis uitgenodigd waren? Een klein jongetje nam spontaan mijn hand vast bij het naar buiten gaan, een ander leunde tijdens de viering tegen me aan, anderen vroegen dan weer nieuwsgierig wie we waren.

Ze waren vooral erg geïnteresseerd in het digitaal fototoestel dat we meehadden. Eens ze door hadden dat na een klik op het toestel, je dat beeld kan herbekijken, vroegen ze of ik foto's van ze wilde trekken. Ze vonden het hilarisch om nadien zichzelf in dat plastieken bakje te kunnen terugzien.

We besloten om een gezinsfoto te nemen om later als geschenk aan Don Chevo te kunnen geven. Na de maaltijd, de typische pepian (kip in een soepsopje met rijst en tortilla's) namen we afscheid. Als we uit de hut wandelden zagen we in de verte het kleine Jocotán liggen.

Laatste Engelse les en start semana santa

Woensdag werd de laatste engelse les gegeven. Ik kon hier jammer genoeg niet bij zijn omdat we die dag uitgenodigd waren door Don Chevo. Vrijdag vond er geen les meer plaats omdat de klasleerkracht graag een examen wilde afnemen over de reeks lessen die we gaven. Ik heb veel voldoening gehaald uit het begeleiden van de engelse les en heb weer maar eens besefd dat dit iets is wat ik graag doe. Ook heb ik genoten van de samenwerking met Magda en Jef, gaandeweg ondervonden we hoe we dit best aanpakten en zochten we naar leuke leermethoden. Dankjewel Magda en Jef voor deze kans!

De week van 16 tot 23 maart is het 'La Semana Santa', de week voor Pasen. Voor de Guatemalteekse scholen is het dan vakantie en vanaf woensdag ook voor de werkende bevolking. En zoals wij ondertussen Guatemala als gelovig land hebben leren kennen, belooft het een speciale week te worden. Een druk programma met onder meer: processies (kruistochten), een marathon, kermis, eucharistievieringen, bloementapijten, ... Vanaf woensdag liggen alle projecten stil en gaan we proberen zo veel mogelijk op te snuiven van La Semana Santa. We zijn benieuwd...

4 gegijzelde belgen in het nieuws

Link naar krantenartikel Prensa Libre
Link naar krantenartikel De Standaard
Na een 36tal uren zijn onze belgische toeristen dus vrijgelaten of gevonden. Het is een ramp voor de plaatselijke economie: Terwijl er normaal 3000 toeristen per dag per boot naar Livingston gaan is dit nu gezakt tot 50. Hopelijk komt alles snel terug goed nu semana santa (het toeristische topseizoen) van start gaat.


Link naar krantenartikel Prensa Libre
Blijkbaar zijn vandaag 4 belgen in Livingston, Guatemala gegijzeld door een groep boeren die de vrijlating eisen van hun geweldadige leider. Waarschijnlijk zullen zij, net zoals de politieagenten die twee weken geleden ook gegijzeld werden, na enkele dagen weer vrijgelaten worden. Wij lopen geen enkel gevaar.

Op pelgrimstocht naar Esquipulas

Het voorbije weekend zijn we op pelgrimstocht geweest naar Esquipulas, het belangrijkste bedevaardsoord van Centraal-Amerika. We stonden om vier uur op (jawel, dat heb je goed gelezen!) om de hitte van de middag te vermijden. De tocht liep door bergwegjes langs de aldeas, in totaal legden we 50 km af, verspreid over twee dagen. Met in het totaal z'n vijftienen en Pinky de hond begonnen we aan de beklimming. Door de niet verlichte aardewegjes liepen we door het berglandschap en zagen we samen de zon opkomen. We hebben er echt van genoten, het berglandschap blijft ons imponeren. Voor een keer zagen we het landschap niet al rijdend van uit de pickup, maar al wandelend waardoor je weer hele andere indrukken opdoet.

De twijfel die ik voordien had of ik het staptempo wel zou aankunnen viel helemaal weg. Het staptempo kan je ook verwoorden als 'slenteren'. Heel traag dus, maar het viel ons al eerder op dat Guatemalteken traag stappen. Het had nog het meest weg van een dag winkelen. Voor ons was dit tempo een echte aanpassing, waarop het op die manier toch nog een fysieke uitdaging werd. Een geluk dat we van de hitte konden ontsnappen want het werd een behoorlijk bewolkte en frisse dag. Zaterdagnamiddag kwamen we in het dorpje Olopa aan, waar we dankzij Chepe in het parochiehuis konden slapen. De plaatselijke rock 'n roll pastoor heeft ons van een gewisse vriesdood gered (we hadden alles mee om ons te beschermen tegen de zon, niet de kou). We mochten ons douchen, we kregen wat pulls van hem en na de mis (weeeeeral) kregen we nog een avondmaal. Op de koop toe moesten we dus niet in de parque central op de grond slapen, maar kregen we allemaal matrassen en dekens.

Zondag lag het tempo wat hoger en konden we na een tijdje de eerste glimp van de spierwitte basiliek ontwaren. Natuurlijk volgde dan nog een drie uur durende afdaling langs een riviertje en een lange, kaarsrechte weg in de zon. Toen we 's middags aankwamen in Esquipulas krioelde het van de mensen. De straten waren versierd met bloementapijten, er werden posadas gehouden (stoeten waarbij het christusbeeld wordt gedragen), en weer de oorverdovende knallen van bombas. Nooit zagen we hier zo'n lange rijen aanschuivende mensen die geduldig hun beurt afwachtten om de zwarte christus te groeten. Het is toch echt opvallend dat het geloof een grote rol speelt in Guatemala, zelfs bij de jongeren, iets waar wij soms van verbazing van staan te kijken. Zo werd er in de winkel door de jongeren van onze groep allerlei prularia gekocht zoals kettinkjes, postkaartjes met religieuze afbeeldingen waarbij ze nadien tegen elkaar pronkten over hun aankopen.

Tijdens de terugrit richting Jocotán werden we verrast, de eigenlijke reden van de pelgrimstocht bleek een hele andere te zijn dan dat wij dachten, niet omdat het de week voor Pasen is maar wel om deze...
Vorig jaar werd in het anders zo rustige Jocotán Michelle (9 jaar) ontvoerd waarbij ze omwille van haar organen vermoord werd. Op deze moment loopt er een rechtszaak in verband met haar verdwijning. Deze soort moorden gebeuren wel vaker in Guatemala, maar het is ongebruikelijk dat de familie van het slachtoffer een rechtzaak opstart. Niet alleen omdat het meestal toch een ongewonnen zaak is maar ook omdat de familie zelf riskeert aangepakt te worden door de daders. Ter gelegenheid van het proces werd dus de pelgrimstocht gehouden. Ook de moeder van Michelle was mee op de tocht, al wisten we heel die tijd van niets. Ze werd heel de tijd vergezeld door twee mannen. (En wij maar denken dat ze in de smaak viel omdat ze continu werd omringd door mannen.) Ik vond het al bizar waarom de mannen 'gewapend' mee waren op een pelgrimstocht. Maar blijkbaar wordt ze sinds het proces bewaakt door twee bodyguards omdat de kans bestaat dat de daders nu ook haar zullen ombrengen. De echte daders en de hele organisatie er achter is jammer genoeg nooit gevonden, enkel Michelles ontvoerders, twee vrouwen. Hier geld de wet van de rijksten, heb je geld, dan betaal je de rechtbank en kom je van je straf onderuit. Na het proces zal Michelles alleenstaande moeder voor 15 jaar het land uit moeten voor haar eigen veiligheid. Een erg triest verhaal, ze is niet enkel haar enige kind kwijt, maar straks ook haar thuisland, familie, vrienden,... Wij duimen alvast voor haar op 13 maart, dan vindt de internationale rechtszaak plaats.

Een stukje lectuur: vanachter in de 4x4

We zijn nog eens naar de hoofdstad en naar Antigua geweest. Nergens om. Om vijf uur 's morgens in Jocotán vertrokken en om acht uur 's avonds terug aangekomen. Ik maakte een geweldig moment mee, een moment van intens opnemen van de omgeving. Door spitsuuropstoppingen en een omgevallen vrachtwagen met eieren reden we pas om half acht ons departement (lees: provincie) binnen. De nacht was al lang omlaag gevallen, maar 'een deftig zijn best doend om vol te worden maantje' zorgde voor een magische gloed over de contreien. Nadat we bijtankten voor het laatste halfuurtje carretera naar Jocotán besliste ik me in de laadbak van de pickup te nestelen. Het lijkt alsof de maan hier niet enkel licht maar ook warmte van de zon reflecteert naar de verduisterde kant van onze aardbol, koud was het dus niet. De bak van de pickup is groot genoeg om gezellig dwars languit in te liggen, mijn achterste gekneld tussen het reservewiel en de achterwielkap, mijn voeten over de rand. Met mijn hoofd steunde ik tegen de cabine zodat de wind het verre geluid van de zwoegende motor aangenaam tot bij mij bracht zonder mijn kledij te verplichten tot een geweldig flapperen. Dit stukje asfalt tussen Chiquimula, dat voorbij de bocht van Vado Hondo zonder zijwegen naar ons doel zou leiden, kende ik ondertussen wel goed. Net zoals de rivier zich een weg kronkelt tussen de bergen, weet ook de weg onder onze banden altijd wel een bocht te maken rond de volgende uitstekende rotsformaties. Het vrije gevoel dat me op dat moment kan overvallen als een dief in de nacht is deels te verklaren door het mysterieuze sfeertje, het miniklimaatje dat er in de bak van de pickup heerst. Geen lichtverstoring van de koplampen, maar slechts een zwakke bergwandverlichting van de slechte achterlampen. Voor de rest een donkere rivier asfalt achter je. De relatieve stilte ook. Of juist de perfecte balans tussen het rubbergeruis en de verre motor. Wie weet het. Ook al worden nog de reukorganen gestreeld door de diesel en landbouwgeuren, en de tastorganen door de niet al te glad gelegde carretera, toch is het vooral kwestie van niet heel de tijd met gesloten ogen van het sfeertje te genieten. Heeft er ooit al iemand beschreven hoeveel tinten donker er bestaan? Deze minicursus duidde me erop dat dit alleszins niet samen te vatten valt in het kort. De lichtschakering vertrekkend van de felle maan en 360° rondom je waar de zon betrapt wordt op zijn ondergang enkele uren voordien. Al die oogjes in het zwartste gedeelte die schitterend mijn belevenis aan het bewonderen zijn. Langs de randen van mijn gezichtsveld is er een zeer contrastrijke en afgetekende rand met de vrije hand getekend. Tot je verbazing ontdek je dat er nog zwarter bestaat dan dat zwart van iets hoger waar de bergranden beslissen welke delen van het heelal je mag zien. De kleine piekjes van de bomen langs de bergkammen slingeren rond synchroon met de bochten die door het stuur opgelegd worden aan de pickup. Het meest mysterieuze in deze hele brei hersenimpulsen moet toch de tijdsabstractie zijn. Alsof hier en op dit moment ook voor de minuten en de seconden andere maten bestaan, zoals ze kilos trachten uit te drukken in libras en onzas.

Het werd dan toch nog een produktieve dag in mijn hoofd, ook al moest dat op het laatste nippertje nog gebeuren. Jocotán is ons mooi stadje. Snel lag ik naast mijn geliefde in bed.

Over trouwen en kindjes krijgen

Ok, het doet licht pijn dat dEUS (hoog in mij achting) een optreden geeft in mijn favoriete concertzaal (hoog in mijn achting) in mijn favoriete stad (ook hoog in mijn achting). Er zijn nog dingen die ik moet missen trouwens.

Daarom wil ik Jonathan bedanken om bij het ten huwelijk vragen van Melina begin vorige maand er rekening mee te houden dat we nog tot mei in dit mooie land zullen vertoeven. Wie weet laat ik me nog een op maat gemaakte smoking aanmeten door de lokale kleermaker.

Als nu ook het wezentje dat zich in de buik van ons Lies aan het groeien is, wil wachten tot begin mei, we zouden er dankbaar voor zijn. Hoewel dit nipter zal zijn, niet?

We hoorden net dat er ook vanuit Winge groot nieuws is, want ook Jelle en Jasper springen in het huwelijksbootje en met hun dochtertje Jozefien (al vier maanden!) gaat het ook uitstekend.

We willen jullie van hieruit proficiat wensen. Hoe we allemaal aan de volgende stappen in ons leven aan het bouwen zijn...

Nog een project: English teacher

Alsof ik terug voor de eerste keer een stageklas binnenkwam, met klamme handen en wat onwennig, onder de indruk van de nieuwe omgeving waarin ik ben terecht gekomen. Zo voelde ik me de eerste keer weer even. 25 paar ogen op mij gericht, zich afvragend wat ik hier kom doen. Samen met Magda en Jef help ik in het 5e en 6e leerjaar engelse les geven in de katholieke school in het buurdorp Camotán. Magda en Jef zijn voor twee maanden in Jocotán en geven hier als vrijwilligers dagelijks engelse les. Ook de school van Camotán had hier interesse naar, maar omdat de klassen groot zijn, vroegen ze extra begeleiding. Waardoor ik hen nu iedere woensdag- en vrijdag vergezel.

Mijn eerste algemene indruk was dat er heel wat minder discipline heerst. Kinderen roepen antwoorden door elkaar, er zijn geen ramen in de klas en de plafonds zijn open waardoor er een chaotische, drukke sfeer heerst. Er is veel lawaai van de buurklassen en van spelende kinderen op de speelplaats, zeker geen ideale leeromgeving dus. Deze school is een privéschool, over het algemeen zijn privéscholen wat duurder maar het opleidingsniveau ligt er hoger. De scholen van de overheid zijn goedkoper, maar dan stel ik me toch de vraag hoe laag de kwaliteit van deze scholen moet zijn?
Ik had de indruk dat de kinderen wel enthousiast waren in het leren van het Engels. De taal die in 'Amerika' wordt gesproken, in de ogen van vele Guatemalteken, het 'Beloofde land'.
Doordat de kinderen niet de gewoonte hebben om thuis regelmatig te studeren, was een herhaling van de vorige les wel nodig. Maar het verschil dan weer met de volwassenen is dat kinderen makkelijker stof opnemen, waardoor ze er vlotter mee weg zijn. De meeste problemen hebben ze met de uitspraak, die erg verschilt van dat van het Spaans.
Hoewel mijn zangtalent niet om over naar huis te schrijven is, gaan we hen volgende week het liedje 'Five little ducks went out to play' leren! Benieuwd of dit hen zal bevallen...

Gerlinde

Over groeicurves, vlooien en verpleegsters

15feb2008

Wist je dat niet alleen de kinderen door de overheid ingeënt worden maar ook de honden?
SIAS is een overheidsprogramma dat zich bezig houdt met de gezondheid van de Guatemalteken. Blijkbaar worden zelfs de honden onder handen genomen. Wie wil kan zijn hond gratis laten inenten en krijgt een vlooienband voor de hond. Een knap initiatief als je weet dat heel wat van de ziekten en bacteriën verspreid worden door de honden. Maar hier blijken maar weinigen het belang van in te zien.
Naast het wegen en meten van kinderen, vul ik ook de persoonlijke fiches in, met grafieken en informatie zoals hun groeicurve. Aan de hand hiervan krijgt het kind de nodige verzorging.
Er is trouwens net een nieuw initiatief bijgekomen. Dagelijks bezoekt men een andere aldea en ongeveer maandelijks komt men in dezelfde aldea. Iedere ochtend wordt er in de school van die aldea een educatief momentje gehouden, begeleid door de twee verpleegsters. Maandelijks komt er een ander thema aan bod zoals communicatie, hygiëne, gezonde voeding, enzovoort... Wanneer ik meeging (ik wist op voorhand niet wat me te wachten stond) viel me op dat Cony en Ana-Celia, de twee verpleegsters, wat onwennig waren en niet goed wisten hoe ze dit moesten aanpakken. Er liepen in totaal een 250-tal kinderen over de speelplaats die we verzameld moesten krijgen, even slikken was dat. Al bij al verliep het wat chaotisch. Maar belangrijk was toch dat ze openstonden voor de tips en suggesties van de leerkrachten, de volgende keer zal het vast en zeker weer wat vlotter verlopen.

Gerlinde