De donatiemeter rust niet

Net zoals het kwik hier nog dagelijks stijgt, zo weigert ook onze stand van donaties halt te houden bij een bepaald bedrag. Zeer regelmatig komt er een storting van iemand (al dan niet bekenden voor ons, waarvan we vaak niet weten of ze anoniem willen blijven: zet je mailadres ergens bij alsjeblieft). We sprongen net over de piek van de 2000€ door de toelage van de gemeente Tielt-Winge!
Doe er allen gerust nog een schepje bovenop!
Onze post over donaties

Welke projecten doen we hier nu juist?

Hieronder brengen we je een beknopte samenvatting van alle projecten waarmee we tot nu toe kennismaakten en waarin we actief zijn.

Sinds een aantal jaren is er een door de regering gesubsidieerde gezondheidsservice in de aldeas (bergdorpjes). SIAS, is zo een organisatie die dagelijks naar de aldeas gaat. SIAS bestaat uit een team van verpleegkundigen en een dokter. Alle kinderen tot 5 jaar hebben in Guatemala het recht, zelfs de plicht, om zich één maal per maand medisch te laten onderzoeken. Hierbij worden ze gewogen, krijgen ze gratis de nodige inentingen, medicatie en indien nodig, kunnen ze op controle gaan bij de dokter. Regelmatig gaan we mee met Sias en waar nodig onze handen uit de mouwen steken.

Menachor (Medicina natural Ch'orti') bestaat uit een grote kruidentuin en een laboratorium waar de zelf geoogste geneeskrachtige planten verwerkt worden tot siropen, capsules, tintures, zepen, zalven, e.a. Voor velen is de traditionele medicatie onbetaalbaar, Menachor biedt producten aan die veel goedkoper zijn en dus meer mensen kan bereiken.
In het centrum van Menachor vinden dagelijks raadplegingen plaats langs iridiologie (diagnose stellen langs de iris van het oog). Ook bestaat Menachor uit een ploeg van promotoren die aan preventieve geneeskunde werken. In de verschillende aldea's promoten zij gezonde voeding- en leefgewoontes en bieden zij ziekenzorg. Via deze weg onderhouden zij ook verschillende aspecten uit de mayareligie.
Wij zelf steken regelmatig een tandje bij in het laboratorium of de kruidentuin. Daar Menachor kampt met financiele tekorten, hebben ze het minimum aan werkkrachten, waardoor extra hulp steeds welkom is.

Naast Menachor is er nog het Dispensarium Bethania, het is een recuperatiecentrum voor ondervoede kinderen. De kinderen krijgen er de nodige verzorging en krijgen de kans om weer op krachten te komen. Daar het nu een rustige periode is in het dispensarium omdat er niet veel kindjes zijn, zullen we hier pas later aan de slag kunnen gaan.

Naast gezondheidsprojecten is er ook aandacht voor het behoud van de oorspronkelijk gesproken Maya taal, Ch'orti', die nog steeds door velen gesproken wordt. Radio Ch'orti' stimuleert het behoud van deze taal en daarmee ook ineens de verwante mayacultuur. Zo is Ronny op dit moment ettelijke oude bandopnames aan het redden en digitaliseren, stuk voor stuk opnames van lokale groepen uit aldeas met de plaatselijke muziek en muziekinstrumenten. Andere pijlers van de radio zijn religieus en educatief. Zo worden er lessen uitgezonden zodat mensen uit de aldeas les kunnen volgen zonder naar de stad te moeten komen.

Verder bouwt de parochie , onder leiding van Jean-Marie Boxus, ook vele oratoria en gezondheidscentra in de bergdorpjes. Deze hebben een ontwikkelende en zeer belangrijke sociale functie. Ronny gaat vaak mee met Donaldo. Hij doet het transport naar de verschillende bouwwerven. Met zijn camion of pickup rijdt hij, na een lading, zand, cement, kalk, stenen of blocks geladen te hebben, over de vaak moeilijke bergwegen naar een oratorium om daar weer alles af te laden. Zwaar werk, maar in een mooie omgeving.

Gedurende de maanden februari en maart is er een belgisch koppel in Jocotán dat engelse les komt geven. Gerlinde gaat met hen op regelmatige basis mee naar de school in Camotán om aan kinderen engels te leren.

last update: 23feb2008

Politie, uw vriend

Gisterenavond gingen we nog eens ontspannen in de aguas calientes van El Brasilar. We gingen met vijven te voet naar de carretera om daar een busje tegen te houden om mee te kunnen rijden. In de hoop dat er na zonsondergang tenminste nog busjes rondreden. Ware het niet dat een patrouillewagen met oa de chef van Jocotán ons passeerde. Zij vonden er niets beter op dan ons te brengen. De zwaailichten gingen aan en heel de rit lang stonden hun monden niet stil. Hun monsters van geweren op hun schoot bleven ze maar doorbomen over bier, engels en wie dat meisje wel was (Gerlinde dus). Vreemde gebeurtenis die we hier ter herinnering achteraf toch even kwijtwilden.

Chapulin, achter de vallei der valleien

Vandaag, donderdag 24 jan zijn we naar de grenzen van ons koninkrijk geweest. Onze persoonlijke pickup vertrok na het gekende ontbijt met broodjes en mosh (in België: havermoutpap). Het zijn van die reisjes naar de verste uithoeken van de parochie waarvan padre Juan María zichtbaar enthousiast is. Vrij snel draaien we een bergweg in. Elke twintig minuten zou de staat ervan verslechteren. En vermits de rit anderhalfuur duurde, kan je je misschien al inbeelden hoe het eraan toeging. Het ging langs mooie vergezichten over dunne wandelpaadjes met kleine, kleurrijk blinkende mensjes op, over bergkammen, door wolken. De 4x4 in zulk een lage versnelling dat, moest je met die versnelling fietsen, je zo snel zou trappen dat je constant op je zadel wipt en nog niet vooruitkomt. Na ongeveer een uur kregen de huidige inzitters van de koninklijke colonne, padre Juan, padre Chepe, Gerlinde en ik, een eerste zicht op het beloofde land achter de laatste bergen van het koninkrijk. In de verte en in de diepte zagen we de mooiste tekenfilmvallei, mooier dan eender welke Lion King zou kunnen uitbeelden. Twee glinsterende slierten rivier stromen er bij elkaar, tussen de hellingen doorwriemelend. Nog een twintig minuten later (en 12 mensen zwaarder) kwamen we aan de rivier aan. Dit is nu altijd het leukste aan effectief ín een tekenfilm te zitten: de 3D effecten zijn perfect, het beeld is zo ruim, onmetelijk,ongelooflijk. Op het ene moment zie je een klein puntje onder je in de verte en op de andere moment bén je dat kleine puntje. Allemaal op een perfect volmaakt 360° scherm dan nog.

De weg verdwijnt en we stappen uit om te zien waar we het best de rivier doorkruisen. Onze voeten bleven droog en we verdwenen nog een twintig minuten verder de afgelegen contreien in. Een GSM hebben ze hier wel hoor, en Coca Cola, twijfel daar maar niet aan. We kwamen aan aan het mooiste oratoriummetje tot nu toe. Ondanks de afstand tot de dichtsbijzijnde stadjes bleken vele mensen hier uitzonderlijk sociaal te zijn. Heel geïnteresseerd begonnen ze gesprekken met de twee blanken terwijl de priesters weeral biechten afnamen. Voor het eerst in onze guatemalteekse geschiedenis bleven deze gesprekken zelfs hun gang gaan. Nu weten zij ten minste ook waar Europa ligt, pardon, dat Europa bestaat. Ze leerden ons dan waar de de grens van hun moederland met Honduras ligt, ze wezen daarvoor naar de bomen aan de andere kant. Toch waren ze volledig guatemalteeks. Kan ook moeilijk anders als je in een aldea woont die Chapulin noemt, vrij vertaald betekent dit juist '100% guatemalteeks'.

Na een hete mis mochten we zelfs mee naar het kamertje vanachter in het oratorium. Daar was weer een moment dat je wenste dat je lucht was, dat je kon toekijken zonder dat iemand wist dat je er was. Gerlinde heeft de gêne overwonnen en trok een paar foto's (met toestemming natuurlijk!). Zo kunnen jullie nu ook een beetje zien hoe een katholieke doop eraan toegaat in dit aldeaatje. Een tiental kinderen tegelijk, samen met ouders en peters verzameld rond de priester die op een klein tafeltje water in plastic Colaflessen wijdt. Zeer prachtig en leerrijk vond ik ook het educatieve stukje van padre Chepe over de verantwoordelijkheden van de oudersals spiegel van gedrag en houding.

Natuurlijk werden de priesters en hun gevolg (wij) na de mis uitgenodigd voor een middagmaal. Als zelfs de priesters zeiden dat de integrale kip die we kregen (wel zonder kop, poten of veren) zo taai was als straten oud kunnen zijn, dan kunnen ook wij daar eerlijk voor uitkomen. Trouwens, echt ontkennen konden we niet. Een nacht later was een nacht zonder slaap doordat ons lichaam op alle mogelijke manieren wou duidelijk maken dat het die bacteriën van dat voedsel niet aankon. Al een geluk dat de afstotende eigenschappen van je lichaam meestal maar een 24 uur duren. Maar dat was dus voor later. Het sfeertje daar was zo fijn dat er geen sprake was van eten te weigeren: rondlopende kippetjes, onder een afdak, mensen die komen en gaan, een lemen oven en leuke gesprekken. En dan natuurlijk ook de rit terug, iets waar we allebei toch nog altijd telkens weer van kunnen genieten. Terug door de rivier, het prachtige dal, stopje in een aldea om een colaatje te drinken met de paters, een hoop mensen mee achter in de bak en maar rondstaren terwijl je pal rechtop staat achter de stuurcabine. Ik begrijp minder en minder waarom deze streek niet of amper voorkomt in de reisgidsen...

Kledijfeestje in Marimba

Na al enkele malen kledij verpakt te hebben, brak nu eindelijk het moment aan waarbij we ook effectief naar een aldea konden gaan om de kledij te verdelen. Vrijdag maakten we er een amusante voormiddag van, een kort educatief momentje, kleine activiteitjes om speelgoed uit te delen aan de kinderen en later verdeelden we de kledij.

We zouden om acht uur vertrekken aan Menachor, maar na twee maand en een half in Guatemala te zijn, weten we wel beter, om kwart na negen werden we opgehaald. De dozen werden ingeladen in de pickup om nadien te vertrekken richting de aldea Marimba in de bergen, veertig minuutjes rijden. We gingen samen met Juana en Mip. ( Marie-Paule vindt ze wat te formeel, dus heeft ze liever dat we haar met Mip aanspreken). De dag voordien had ik enkele ludieke activiteitjes voorbereid om wat speelgoed te verdelen aan de kinderen. Omdat er weinig materiaal voor handen is en er maar weinig tijd voorzien is, hielden we het bij eenvoudige spelletjes: met een touw rond je middel een spijker in een fles laten zakken, een ballon zo snel als je kan laten ontploffen, kaarsen doven door te spuiten met ziekenhuisspuitjes en water, hanengevecht en zakspringen.(Waarvoor die chiro- en speelpleinervaring al niet van pas kan komen!) Aangekomen in de aldea, werd nog maar eens duidelijk dat religie een grote rol speelt in het leven van de Guatemalteker. We werden weer onthaald met een misviering, weliswaar een kortere versie. Nadien volgde een kort educatief momentje van Mip, die wat uitleg gaf over enkele belangrijke gezondheidsvoorschriften en ook dadelijk van de kans gebruik maakte om wat reclame te maken voor Menachor (medicina natural Ch'orti'). Nadien volgden de activiteitjes, iedereen verzamelde in een grote cirkel rondom ons, zowel groot als klein leek geïnteresseerd. Dit was een gelegenheid om de typische klederdracht te kunnen aanschouwen, in het geval van La Marimba levert dit een kleurrijk schouwspel op. Al waren de activiteitjes maar van korte duur, toch had ik er erg veel plezier in. Ik hoop dat ik dit in de naam van iedereen die aanwezig was mag zeggen. Er werden leuke prijzen gegeven voor al de deelnemers: knuffels, petjes, puzzels, draaitollen,...
We deelden de kledijpakketjes uit van Q10, Q5 en zakjes speelgoed, er werd reeds op voorhand betaald. Ik herinner me bij het samenstellen van de pakketjes dat het niet evident was om keuzes te maken. 'Als ik die deftige broek bij dat hoopje leg, dan moet ik zien dat dat hoopje wat extra kinderkledij krijgt; dit ene hoopje lijkt te weinig ten opzichte van dat ander,...' Daarom dat het goed was om voor het uitdelen, af te spreken de zakjes pas thuis te openen. Zo zou men niet gaan vergelijken. Een geluk dat we voldoende reserve zakjes voorzien hadden, want nadat alles uitgedeeld was, werden er nog heel wat extra zakjes gevraagd.
Mip is altijd erg enthousiast als ze naar een bergdorpje kan gaan, ze kan het zo mooi formuleren: In de aldeas, daar is waar mijn roeping ligt, waar ik me thuis voel. Na vandaag begrijp ik weer een beetje beter wat ze bedoelt.

Kerstreis: the prequel

Het relaas van het eerste deel van onze kerstreis staat ook online. Het verhaalt over de fantastische mayastad Tikal en het eilandstadje Flores. sit down and enjoy.
Deel 1: Tikal en Flores
Deel 2: Rio Dulce en Livingston

Naar Rodeo met SIAS

Sinds een aantal jaren is er een door de regering gesubsidieerde gezondheidsservice in de aldeas (bergdorpjes). Een medeorganisatie van het dispensarium, SIAS, is zo een organisatie die dagelijks naar de aldeas gaat. SIAS bestaat uit een team van verpleegkundigen en een dokter. Alle kinderen tot 5 jaar hebben in Guatemala het recht, zelfs de plicht, om zich één maal per maand medisch te laten onderzoeken. Hierbij worden ze gewogen, krijgen ze gratis de nodige inentingen, medicatie en indien nodig, kunnen ze op controle gaan bij de dokter. Deze woensdag gingen we voor de eerste maal mee, de pickup bracht ons wonder boven wonder toch in de betreffende aldea, ondanks de onberijdbare weg. Het werden 40 minuten waarbij we weer lekker door elkaar werden geschud. Heerlijk gewoon... Ik denk niet dat we ooit genoeg kunnen krijgen van de prachtige omgeving, het prachtige uitzicht bijvoorbeeld over de idyllische vallei waarin Jocotán en Camotán liggen, naast een blinkende rivier. Walt Disney kan er amper aan tippen. Ik kreeg de taak om de kinderen te wegen. (Iets wat ik nooit gedacht had dat ik zou mogen doen, dus ik was best verheugd.) De weegschaal was niet meer dan een houten paal vastgesjord aan het hek, waaraan de weegschaal hing met een haak. De baby'tjes legde ik in een soort doek die ik nadien ophing aan de weegschaal, de peuters kregen een stoffen broek aan die je kon ophangen. Het was niet evident, want niet elk kind vond het even aangenaam, met de nodige traantjes tot gevolg... Hoe zou je zelf zijn, als je, zonder dat je weet waarom, aan een haak wordt opgehangen? Erg vertederend was dan weer wanneer ik baby's van enkele weken oud in mijn armen gelegd kreeg! (Lies, tegen dat je bevallen bent, gaat Ronny een krak zijn in het vastnemen van babytjes!) Andere momenten was het even slikken wanneer ik een kind vasthad dat ik een jaar jonger schatte dan zijn eigenlijke leeftijd. In de hoger gelegen bergdorpjes komen nog regelmatig gevallen van ondervoeding voor. Al was het heus niet allemaal negatief, even vaak hoorde ik de verpleegsters naast me de moeders complimenteren omdat hun kind weer in gewicht was toegenomen. Je kon de moeders dan zien glunderen. Het leek een beetje op een puntenafroeping: erdoor of gebuisd. De verplegers vulden hun boekje in met de gegevens. Nadien konden de moeders hun kind de nodige inentingen laten geven door twee andere verplegers. Indien ze wensten, konden ze dan nog even langs de dokter passeren of medicatie kopen. Dit alles vond plaats in openlucht, onder een afdak beschermd van de zon, enkel de dokter had een klein, sober lokaaltje.
Velen keken wat raar op als ze ons zagen, maar eigenlijk viel vooral op dat we hier vrij goed geaccepteerd werden, wellicht omdat we als medewerkers van SIAS meekwamen. Iedere moeder liet me gewillig hun kind vastpakken om te wegen. Niet evident als je weet dat er de laatste jaren heel wat kinderen in de bergdorpjes zijn ontvoerd door 'gringos' voor adoptie of orgaantransplantatie. Een mooie ervaring voor me doordat ik zo dicht met de kinderen en de moeders in contact kwam. Sommige kindertjes bedankten me zelfs met een plasje op m'n broek, de meeste kinderen dragen hier namelijk geen pamper.
Aan het einde van de werkdag kregen we een kleine maaltijd: Zwarte frigoles (bonen) met tortillas en een ei, na zo een vermoeiende dag steek je alles binnen als je honger hebt, als was het niet bepaald mijn favoriete maal.
In de zes uur dat we er waren is er juist één pickup langsgereden, zo afgelegen zaten we. Iedereen kwam er te voet. Soms niet vanzelfsprekend daar de vader op het veld moet werken en de moeder dus alleen moet komen. Sommigen komen zelfs gewoon niet omdat ze dan hun andere kinderen moeten achterlaten. Dan wordt er de volgende keer op hun vingers getikt.
Deze dag is voorbij gevlogen...

EEN TOCHT DOOR HET OERWOUD

Om 5u 's morgens opgestaan donderdag, onze broodjes gesmeerd in de auto met opa's overheerlijke zelfgemaakte confituur. Dat krachtvoer was echt broodnodig om de rest van de voormiddag genoeg energie te hebben. We zouden die voormiddag een tocht maken door het dichtbeboste regenwoud en in de namiddag een project bezoeken. Onze tocht vertrok vanuit het bergdorpje El Volcan, door het nevelwoud, om de meest prachtige wonderen der natuur te ontdekken. We waanden ons als de echte Tarzan en Jane, al was het wel wat minder romantisch. We waren in totaal met z'n achten, vijf belgen (Erik, Stijn, Willem en wij tweetjes) en 3 gidsen, kennissen van Jean-Marie. Die gidsen waren een noodzaak om de veiligheid te garanderen. Na tien minuten wandelen hadden we door waarom we gidsen mee hadden, we hadden zonder hen nooit de weg teruggevonden. De drie mannen liepen voorop met hun machettes, om een doorgang te hakken tussen het wilde groen. (machettes zijn vlijmscherpe messen ter grootte van een wandelstok). Een echt avontuur... Niemand kon ontkomen aan slippartijtjes, slijk tot boven de knieën en natte kleren. Maar de reden waarom we eigenlijk kwamen, was om een glimp op te vangen van 'de quetzal', de nationale vogel van Guatemala. Een niet erg groot dier, maar wel erg kleurrijk met een lange, weelderige staart. Uiteraard nergens een quetzal te bespeuren, maar zeker niet getreurd door al de andere pracht die we hebben mogen waarnemen. Er waren lianen waarvan ik dacht dat ze alleen in de films voorkomen, toch maar niet gewaagd om even te slingeren, een zoveelste valpartij was nu wel echt overbodig. Maar vooral de bloemen en planten zoals ik ze voordien nooit gezien had, waren erg indrukwekkend. Na enkele uren ploeteren en klimmen kwamen we aan bij een waterbron waar we even rust hielden. Het was erg mistig (nevelwoud), maar na een half uur, wanneer de zon heviger begon te stralen, kwam een prachtig natuurlandschap te voorschijn vanachter de muur van mist en werd ons duidelijk in welke omgeving we terecht waren gekomen. Plots hoorden we een toch wel heel erg vreemd dierengeluid, bleek het Eriks gsm te zijn. Heel bizar, midden in het oerwoud, gaat er plots een gsm af. Guatemala's landschappen worden sinds korte tijd ontsierd door gigantische gsm-masten. Overal, zelfs op de meest afgelegen plaasten zie je ze opduiken. Voor de bevolking misschien een vooruitgang, maar erg jammer voor het zicht van de prachtige landschappen want dan staat er plots een bombastische wit-rode mast. Na onze pauze namen we een andere 'geïmproviseerde weg' terug richting het dorpje. We werden vriendelijk ontvangen door de familie van een van onze gidsen, waar we een heerlijk maal voorgeschoteld kregen. Rijstschotel met kip en tomatensaus, fresco en uiteraard met tortillas en frigoles. Ons dessertje werd vers uit de boom gehaald: lekkere, sappige appelsienen.

Na een welgekomen rustpauze, bezochten we een project dat op til staat. De bevolking wil vanuit de waterbron kanalen aanleggen om er 58 huizen mee te voorzien van drinkbaar water. Jammer genoeg is het project een kostelijke bedoening, een 11000EUR om het hele dorp te voorzien van water. Maar er werd reeds gezocht naar verschillende vereningingen die willen sponsoren en men hoopt om spoedig te kunnen starten aan de bouw ervan. Als we bij de start van het project er nog zijn, hopen we ook, zowel financieel als praktisch, ons steentje te kunnen bijdragen.
Gerlinde

Bezoek aan aldea Agua Zarca

Woensdag bezochten we het bergdorpje 'Agua Zarca', omdat Padré Rogelio er een apostolaat ging doen, dat is een biecht gevolgd door een eucharistieviering. 't Is een van de dingen waar ik ontzettend van kan genieten, rechtstaan achterin de pick-up, langs de smalle, stijle, stoffige hobbelwegjes, een verfrissend windje en genieten van een onbeschrijfelijk berglandschap. Het is een gewoonte dat we de mensen die we onderweg te voet tegenkomen, oppikken, met als gevolg dat als we de bestemming bereiken, de pick up overladen vol zit met passagiers. Zo pikten we onderweg Maira op, ze was onderweg om in het dorpje op huisbezoek te gaan. Maira is 24 jaar en een kleuterleidster. Ze zou op zoek gaan naar kinderen om hen in te schrijven voor het nieuwe schooljaar dat rond vijftien januari van start gaat. Wanneer we aankwamen werd voorgesteld of enkelen haar wilden vergezellen. Wie weet zou die ervaring voor mij nog van pas komen, dus koos ik om samen met Stijn mee te gaan. Onderweg vertelde ze me dat ze in dit dorpje iedere maandag, woensdag en vrijdag les geeft van 14u tot 16u. Niet erg lang, maar meer is niet mogelijk omdat ze in drie verschillende kleuterscholen lesgeeft. De kinderen leren al spelenderwijs de kleuren, leren tellen, maken een eerste maal kennis met letters,... Op het eerste zicht niet erg verschillend met het onderwijs zoals wij het kennen, hoewel ze het met heel wat minder middelen moet doen. En luister goed, met gemiddeld 45 kids per klas, met een leeftijd van 2 tot 6 jaar oud. Niet evident, lijkt me! De huisjes, of zeg maar beter 'hutjes', waren enkel te bereiken via smalle padjes langs de bergwanden. De hutten of 'casitas' bestaan uit leem met strooien daken en zijn niet groter dan een gemiddelde slaapkamer in België. In een casita leeft het hele gezin, erg klein lijkt me, als je weet dat de meeste gezinnen veel kinderen hebben (en ik denken dat dergelijke huisjes enkel nog in Bokrijk bestaan...). Dadelijk viel op dat de manier van leven erg verschillend is met die in Jocotán, in deze bergdorpjes is de armoede erg groot. Overal kwamen kinderen te voorschijn, vaak op blote voeten en soms erg vuil maar vooral heel nieuwsgierig naar wat ons bezoekje te betekenen had. Sommige mensen leken in het begin wat schuchter, maar achteraf meer dan logisch als je bedenkt dat we wellicht een van de eerste blanken zijn die ze over de vloer krijgen. De mensen werden op hun gemak gesteld doordat Maira uitlegde dat we vrienden zijn van Padre Rogelio uit België. We kregen overal dadelijk een krukje aangeboden en werden vriendelijk onthaald. Maira gaf een kort woordje uitleg en schreef de kinderen in. Nadien werden ze samen met hun ouders uitgenodigd om om 14u naar de school te komen voor wat meer uitleg, ik veronderstel een soort van oudercontact. Hoewel er niet veel mensen thuiswaren, noteerde ze die voormiddag een eerste 10-tal kinderen. (Zowat het hele dorp was naar de eucharistieviering van Padré Rogelio). Maira zou nog de hele middag huisbezoeken doen, maar Stijn en ik moesten al weer verder. 't Was heel interessant, de eerste keer dat ik de kans kreeg om zo dicht tot bij de mensen te komen en te zien hoe ze leven.
Na een wandeling in het prachtige omringende landschap, was de viering al bezig. Het blijft wennen om zo bekeken te worden. De viering kan je niet vergelijken zoals wij die kennen. De mensen zitten op elkaar gesjouwd in een veel te klein kerkje, omdat er maar een maal per jaar een priester langs komt, werden ook dadelijk al de pasgeborenen gedoopt en de zieken kregen een ziekenzalving. Padre Rogelio had toen we aankwamen al aan de wachtrij voor de biecht uitgelegd wie dat groepje blanken was en dat we niet kwamen om kindjes te stelen en dat we geen wapens droegen. Vrij vreemd maar ondanks de geruststelling bleef iedereen ons goed in het oog houden. Ik ben zelfs op het einde van de viering samen met Stijn en Erik (de vader van Stijn en Willem) naar voor geroepen in het volgepakte zaaltje. Ronny en Willem zaten net op dat moment buiten van de schaduw te genieten en zijn er dus aan ontsnapt. Nogmaals zei Rogelio wie we waren, dat we vrienden waren en hij zei zelfs dat we een foto moesten trekken. Vrij genant voor die mensen toch? We mochten ook nog allemaal een boodschap zeggen. Niet evident in het spaans, maar ik zei dat ik verheugd was om in dit dorpje te mogen zijn. Stijn wist hen zelfs nog vrede op aarde toe te wensen, het enige dat hem te binnensprong. Achteraf kregen we vanachter in de kerk zelfs nog cola en koekjes. Alleen de blanken welteverstaan. Daar heb je toch wel een gemengd gevoel bij.
Om af te sluiten nog een pluim voor Padre Rogelio. Op de manier dat hij missen geeft, de mensen aanleert en erin betrekt, zou het wel eens kunnen dat we als fervent katholiek terug naar België gaan.

Esquipulas

We zijn in het weekend nog eens naar Esquipulas geweest, het bedevaartsoord waar we al eens een kort bezoekje aan brachten. Deze keer bracht Donaldo ons, een echte guatemalteker (laat zich goed trakteren), maar ook onze persoonlijke gids. Zo bracht hij ons eerst naar de dierentuin van Esquipulas. Q15 was de prijs om met onze jeep de weg naar boven te vervolgen. Een prachtig uitzicht over Esquipulas was de onze. Eerste keer spijt dat we ons fototoestel niet bij ons hadden (misschien later nog eens). We parkeerden onze auto tussen de kooien. In veel te kleine kotjes zaten struisvogels, spinapen, toekans, tigrillas,... Ook een krokodil die even groot was als de helft van zijn kooi vond je er. Prachtige dieren, maar toch even je GAIA kant uitschakelen. Op het domein is ook een zeer speciale grot waar nooit toeristen in komen. Donaldo is echter een man zonder schaamte en hij nam ons er mee binnen. Het was een gangetje net groot genoeg om gebukt door te wandelen. De muren waren pikzwart, de lucht werd heter naarmate je verderging en het werd ook stikdonker. De lucht was ook zeer heet, vochtig en er zat een smaakje aan. Op het einde van de gang zag je kaarslichtjes: Daar waren wat grotere holtes waarin ontelbare kaarsjes was de lucht inbrandden en waar geknielde mensen rare woorden aan het prevelen waren. Een heel betoverende gebeurtenis. Maar toch snel genoeg terug naar gewone ademlucht en gewone temperaturen. Buiten keken de guatemalteken een beetje raar op van de vijf blanken die uit de grot kwamen, maar uiteindelijk doen ze dat ook op de meeste andere plaatsen. We passeerden nog langs de leeuwen, niet zeker of die kooi hen wel zou tegenhouden. Maar hun geeuw toonde dat ze niet veel van plan waren en toonden een prachtige blik op hun angstaanjagende gebit.
Voor we de kerk bezochten, aten we in de Burger Diner, een eetzaak die zijn mosterd figuurlijk maar duidelijk gaan halen is bij McDonalds en Pollo Campero, zij het dan in een betere versie: deftige hamburgers, heerlijke pizza's en typische schotels. We trakteerden onszelf op een grote pizza met verschillende vlezen en een grote schotel typisch eten: vlees, vlees en groenten, bonen, tortillas,... Kregen we er zelfs nog anderhalve liter supercola bij. Genoeg reserves om een stevige dans- en springpartij te beginnen, maar we bezochten de hagelwitte basiliek op een meer waardige manier. Hierover schreven we al. Anders dan vorige keer was dat we nu al helemaal ontmoedigd werden om de Cristo Negro van dichtbij te bezoeken bij het aanzien van de rij wachtenden. Ze ging langs de zijkant van de kerk naar helemaal de straatkant, ver uit ons gezichtsveld. Jongeren, kinderen, volwassenen en ouderen, armen en rijken. Overweldigend zicht. Wat we nog steeds niet kunnen snappen is de graad van witheid van deze basiliek. Zoals ze in Frankrijk ergens de 'meter' hebben die als officiële 'meter' het voorbeeld is voor alle meetlatten van een meter, voor de kilometer en dus op zich de enige echte 'meter' is, waarvan alle andere 'meters' slechts afbeeldingen zijn, zo is hier de officiële definitie van 'wit' te vinden. Zeker van. Enfin, voor wie deze fantastisch lange en ingewikkelde zin kon volgen tenminste.
Wij bezochten om af te ronden nog eens het marktje en kochten geen kokosstick. Het was een zeer fijne dag uit.

Onze kerstreis

Tussen kerstmis en nieuwjaar liggen ongeveer alle projecten plat. Het is al geen school en dan nog die feestdagen. We besloten dus om verder de schoonheden van ons land te bezoeken. We gingen er een weekje vandoor om de mayaruïnes van Tikal te bewonderen, het prachtige stadje-op-een-eiland Flores te bezoeken (deel één), de Rio Dulce te bevaren, de Garífuna cultuur op te snuiven in Lívingston (deel twee) en daarna naar Antigua te gaan om oudjaar te vieren met de vrienden van op de taalschool (deel drie).
Vermits er veel te veel gebeurd is om op te noemen, delen we alles op in aparte artikels die we volgende weken zullen spuien op internet. Bij wijze van experiment en informatie geven we ook een volledige lijst van alles wat we hebben uitgegeven. Zo kunnen toekomstige reizigers prijzen vergelijken en krijgen nieuwsgierigen een beeld van hoeveel toerist zijn in Guatemala kost (verwar niet met het gewone leven hier).
Ons verslag bestaat uit de drie delen zoals boven aangegeven. Bevaar met ons de Rio Dulce nu al: Rio Dulce en Lívingston

Kleren wassen

Hadden we al gezegd dat we onze was hier in Jocotán zelf moeten doen? Dat hadden we ook wel verwacht, een goeie kans om al die dingen te leren. Tita had in Antigua al eens uitgelegd hoe je een hemd moet strijken, maar wasmachines waren voor mij zoals computers voor mijn grootouders. Ook strijken kon ik eerder vergelijken met een nog te ontdekken mayaruïne in het oerwoud.
Ware het niet dat de was hier met de hand wordt gedaan. In Centro Payaqui, waar we wonen, staan twee typische wasbakken buiten op de koer. Zonder handleiding welteverstaan. Dat gaf die eerste keer wel aanleiding tot een onderhoudende namiddag. Met borstel, wasmiddel en vuile kleren in de aanslag begonnen we eraan. De zon was onze openlucht droogkast al lekker aan het opwarmen. Met wat onhandigheid en vlugge bewegingen kregen we het leidingwater in de correcte bakken. Of toch wat wij voor correct aanzagen, de meest logisch lijkende verdeling dus. Zo'n wasbak (en ik weet dat het een naam heeft, maar ik ken ze niet) bestaat uit drie delen: in het midden een diepe bak waarover soms een kraantje hangt, aan de linkerkant een lage bak met ribbeltjes en rechts een lage bak die glad is. We kozen ervoor om met plastiek stopjes te maken en in de drie bakken water te gieten. Links en rechts aangevuld met waspoeder. We legden de kleren telkens wat te weken in deze bakken, wat wrijven of schrobben met ons nieuwe borsteltje en daarna afspoelen in de grote bak. We weten niet of het de goede manier is, maar de kleren roken wel lekker fris. Het resultaat ging van proper naar vuiler dan op voorhand. Maar het was dan ook een eerste keer voor iets. Misschien moeten we toch maar eens raad vragen?

2008

Ook wij proberen te zoeken naar originele en nietclichématige nieuwjaarswensen. Maar dat blijkt niet evident, daarom onze beste wensen voor 2008! En als er iets is dat we geleerd hebben dit jaar, dan is het:

Neem je leven in eigen handen
ga geen uitdagingen uit de weg
Maak er iets van
't is minder moeilijk dan het lijkt