Rio Dulce en Lívingston

De overgang naar het tweede deel van onze reis had veel weg van een typische roadmovie. We wachtten een tijdje op het hete asfalt aan het begin van de grindweg naar Finca Ixobel. Zware vrachtwagens bulderden voorbij en de zon kraakte ons lichaam. Iets later reed er een pullmanbus langs, dat zijn in tegenstelling tot de oude gele schoolbussen of chickenbussen van die blinkende metalen bussen uit dezelfde roadmovies van daarnet. Onze bagage kwam terecht naast een mand met kippen onderaan de bus (toch een chickenbus?) en wij kwamen terecht in een overvolle bus meteen veelheid aan geuren, kleuren en geluiden. De temperatuur was zinderend hoog en werd gelukkig verzacht door de binnenstromende wind langs alle open ramen. De geur van de kip en tortillas van de verkopers die op een gegeven moment opstapten, schakelden mijn verteringssysteem om in de verkeerde richting, maar alles bleef nog net binnen. We zijn daar wel enkele kilo's afgevallen van het zweten. Pullmanbussen stoppen ook eender waar langs de weg om mensen af te zetten of mee te nemen. De rit duurt dus drie uur in plaats van twee uur met een privébusje, maar de prijs is wel beter. De uitspraak 'belgen zijn een ziekte, je komt ze overal tegen op de wereld' kreeg weer wat meer kracht want op onze bus zat een belgisch koppel dat aan het rondreizen was. Ze kwamen zelfs uit Leuven!
Rio Dulce stad ligt op de plaats waar de carretera naar de Petén over de Rio Dulce gaat. Het
stadje is dan ook niet meer dan een transportstad met één grote, overvolle straat, hotels, restaurantjes, reisbureau's en vervoersbedrijven. Onze roadmovie was nog niet gedaan. Een drukkende hitte verwelkomde ons wanneer we van de bus stapten. Oliegeur, drukte en oorverdovende claxons van monstervrachtwagens.
We kozen snel een hoteletje uit onze rough guide en met de rugzak op de rug gingen we ernaartoe. Hiervoor moesten we over de grootste brug van Guatemala, een kleine kilometer lang, zeer hoog en het biedt je een prachtig zicht over de Rio Dulce. Een brede, ongelijke rivier met veel leven op het water. Allerlei soorten bootjes door elkaar: lancha's, jachten, toeristenboten, jetsky's,... Aan de kant overal huisjes, bars, hotels, tankstationnetjes die met poten in het water staan. En vlak daarnaast oerwoud. Dat we het hier over een prachtig zicht hebben, wordt te meer bewezen door de mannen die met hun polaroidfototoestel boven op de brug staan te wachten op voorbijgangers die dit zicht willen vereeuwigen met hun eigen gezicht erbij. Dit lijkt overigens op meerdere plaatsen in Guatemala een beroep te zijn. Ons hotelletje bevond zich aan de waterkant onder de zuidkant van de brug. Een echte buurt zoals een buurt hoort te zijn onder zo'n brug, een apart leventje. Je kon er zelfs voor Q20 avondeten, tot nu toe het diepterecord. Hotel backpakkers is prachtig gelegen, zijn opbrengst gaat naar een weeshuis iets verder en de service is topklasse, maar het gebouw zelf stelt niet veel voor. Vermits de kamers zijn geld niet waard waren, hebben we ons in de slaapzaal gelegd voor Q20 per nacht. Er zijn niet echt muren, maar daar hebben we geen last van gehad. Zelfs niet van de band die die avond speelde. We moeten wel heel moe geweest zijn.
Over het eten in het hotel gaan we niet te veel zeggen, want het zou toch maar wat negatief overkomen. Maar zaterdag werd onze Lívingston dag. Vermits we niet veel dagen meer hadden, moesten we dingen uitkiezen. We zouden toch geen tijd hebben om met de Garífuna te verbroederen, dansen of feesten dus besloten we met een lancha naar Lívingston te varen vanuit Rio Dulce stad, een tocht van een uur door de mooie rivier. Ik heb me nog nooit in zoveel films tegelijk voelen spelen. Het bootje zou ons ook eerst langs Castillo de San Felipe brengen, een spaans kasteel dat een poort tegen piraten vormde voor het achterliggende lago de Izabal. Hoewel deze stop duidelijk was afgesproken met de ronselaar (voor dezelfde prijs van Q100 wordt er normaal enkel rond het kasteel gevaren) hebben we toch onze overtuigingskracht en egoïsme tegenover de andere toeristen in de boot moeten uitspelen om het kasteel te bezoeken. Toerisme is een harde business lijkt me.
Castillo de San Felipe is een zeer schattig kasteeltje, lijkt op niks tegenover kastelen zoals wij ze kennen, maar ik zou er zelfs in kunnen wonen. Zeer sterk indruisend tegen ons beeld van een typisch kasteel zijn trouwens de omringende palmbomen. Na een half uur keerden we terug naar ons wachtende bootje dat daarna liet zien wat zijn motor zoal aankon. Met de voorsteven hoog in de lucht werd de lucht die we moesten inademen wegblazen voor onze neus. Het was duidelijk dat de bootsman vooral graag snel op zijn bestemming wilde zijn. Ons niet getreurd, de rit was lang genoeg. Prachtig hoe de mensen daar op het water leven. In boomstammen op het midden van de immense rivier halen ze hun visnetten op, om daarna met één roeispaan terug te keren naar hun hutjes in het prachtige oerwoud. Mooie dieren en bergen om de haverklap. Onderweg leek het even op een pretparkje à la walibi, wanneer de boot zeer traag door een kreek met mooie bloemen vaarde. Je kent het wel: bootjes met een dak op die aan een ketting in het water hangen en trager dan traag door het water voortbewegen. Alle bootjes passeerden hier op deze manier. Zo voelt het dus om toerist te zijn. Naar het einde toe werd de rivier wat smaller, het woud wat dichter, er kwam wat regen en zeer mooie watervogels werden gezien. Uiteindelijk kwamen we dan aan in Lívingston dat er vanop het water helemaal anders uitzag dan verwacht. Een zicht dat wat tegenvalt na het zien van Flores enkele dagen ervoor. Heel veel zwarte Garífuna zijn er ook al niet te zien, maar goed dat was toch niet waarvoor we kwamen. We wilden hier in dit, enkel langs water bereikbare, stadje iets eten en de siete altares bezoeken: de spaghetti bolognese in Happy Fish was overheerlijk en werd zelfs begeleid door een groepje schokkend dansende Garífunajongeren. De laatste boot naar het Puerto Barrios (vanwaar we terug naar Rio Dulce stad zouden gaan) vertrok om 17u, dus veel tijd hadden we niet. Het is ook alleen maar door het efficiënte guatemalteekse vervoer dat we dit bezoek nog konden doen. Hand uitsteken vanop je tafel bij de eerste de beste taxi en je hebt een rit: Q15 voor drie personen naar de hangbrug die je naar de siete altares brengt. Komen we in deze taxi toch geen Nederlander tegen, die dan nog eens de vader van Hendrika 'Hetty' Baak blijkt te zijn. Zij werkt op de belgische ambassade van centraal-amerika en we mailden haar al voor ons vertrek naar Guatemala om ons verblijf hier te melden. Je weet al welke uitspraak over de wereld er hier nu zou moeten volgen.
Na de hangbrug volgde er een wandeling van een dik half uur langs de kustlijn. Dit was nog het mooist van al. Palmbomen, af en toe een oerwoudhotelletje, een zeer dun strandje, warm zeewater,... De siete altares zelf vielen lichtelijk tegen omdat ze niet opkunnen tegen het geweldige Semuc Champey dat toch wat in dezelfde klasse thuishoort van natuurfenomen. Wel moeten we erbij zeggen dat het in het regenseizoen veel mooier is.
Om verder een lang verhaal kort te maken en een korte zin lang, zijn we efficiënt en zonder veel wachten terug in ons hotel geraakt op de volgende manier: wandeling naar hangbrug, taxi die klaarstond naar haventje (Q5 pp na aandringen), lancha naar Puerto Barrios (half uur voor Q30, officieel vervoer), wandeling naar busjes, minibusje naar La Ruidosa (kruispunt carretero del atlantico en carretera naar Petén, Q10 voor een dik uur) en nog een minibusje naar Rio Dulce stad voor dezelfde prijs en een dik halfuur.
Zondag moesten we om 12u 's middags aan het kantoor van Litegua staan om onze bus naar Antigua te nemen (Q95 voor luxebussen die je naar de andere kant van het land brengen) dus was het nogal spannend om het erop te wagen, maar vertrouwend op de efficiëntie van het openbaar vervoer zijn we toch naar Finca El Paraiso geweest. Weeral een groot domein met onder andere ook nog een strandje, hotel en restaurant. Maar wij kwamen voor de warmwaterwatervallen (maak er 'heet' van) die in de rough guide weeral te vinden zijn tussen de '32 things not to miss'. Een uur rijden op een grindweg en een mooie wandeling langs de rivier omhoog brengt je erbij. Een riviertje met koud water waar een mooie waterval in neerstort. Het hete water van de waterval mengt zich met het koude wat een mist geeft boven het water. We vonden er onder een overhellende rots onder de waterval onze eigen natuursauna. Het water was zelfs voor Gerlinde te heet maar met je lichaam in het koude rivierwater werd dat weer gemakkelijk gecompenseerd.

Flores en Tikal

We wilden op kerstreis vertrekken, maar dat was buiten ons Guatemala gerekend. Op 25 december bleek er geen transport te zijn. Geen enkele openbare busdienst, geen enkele privédienst, zelfs amper auto's in heel Guatemala. Dat leverde ons een hels geregel op, maar dankzij de hulp van vele mensen en onze portemonnee zijn we geraakt waar we wilden geraken: Flores, het idyllische stadje dat de perfecte ontsluiting is naar de onmetelijk machtige mayastad Tikal. Bedankt aan Olivier en Miguel om ons van Jocotán naar Rio Hondo te brengen (en het interessante gesprek over ontwikkelingssamenwerking), bedankt aan Oliver en Jamina om ons verder te brengen tot in Antigua zodat we zelfs nog op tijd waren om het busje naar de hoofdstad te grijpen, alwaar we in een frigo van een nachtbus belandden richting ons doel.
Een prachtige zonsopgang boven het meer waarin Flores zich bevindt, verwelkomde ons kleine groepje: Jamina, Oliver en wij. Man, wat voelde ik me direct thuis hier in de Petén, het grootste departement van Guatemala, maar met de minste inwoners want het is grotendeels bedekt met oerwoud. Achteraf gezien zouden we langer in Flores gebleven zijn: ons hotelletje was de max (mirador del lago, voor Q70 een prachtige kamer met privébadkamertje, eindelijk een goeie matras en zicht op het meer), het stadje ligt op een eilandje verbonden met het vasteland door een brug en het is volgezaaid met prachtig, gekleurde huisjes en gezellige straatjes.
De dag was dus nog jong wanneer we in Santa Elena een microbusje (kleiner dan onze Citroën Saxo thuis) tegenhielden om naar Tikal te gaan. Onderweg kregen we de man zelfs zo ver om ons voor dezelfde prijs ook op te wachten om terug naar Flores te rijden. Na een uurtje rijden zaten we pal in het midden van het oerwoud en maakten we kennis met de hoge prijzen van Tikal: ze hebben net hun tarief verdrievoudigd naar Q150 en de eerste gids vroeg $80 om ons rond te leiden. Een gids is absoluut wel aan te raden, zij kennen meer dan enkel de geschiedenis van Tikal en vertellen je ook over de bloemetjes en het dierenrijk. Gelukkig kende de chauffeur van het busje een vriend die er gids was. Voor $40 leidde hij ons vier uur lang rond in het oerwoud, een beeld scheppend van hoe het er vroeger bij de mayas heeft uitgezien (tempels, altaars, stelae, pyramides, watercollectoren), beestjes tonend tussen de bomen (schorpioen, apen, tarantula en kokodril) en de fijnste bloemetjes aanduidend (wurgboom, ceder, slaapplantjes (dormilon) en de majestueuze ceibaboom). De spierpijn was pas voor de dag erna, de hoogtevrees echter voor het moment zelf. Het beklimmen van tempel IV, de hoogste van bijna 60m, ging nog omdat die nog niet helemaal opengegraven is. Het was het eerste zicht boven het bomendek die dag. Ik probeerde zelfs niet te snappen hoe ze zo'n gebouwen hebben kunnen neerzetten. Tempel V was echter een bibbermoment. Als je nog geen hoogtevrees op de gammele, stijle trap, dan kreeg je het wel van gewoon boven te zitten. Ik durfde even niet meer bewegen en gaf Gerlinde gelijk dat ze beneden was gebleven. Iets later was het dan aan Gerlinde om haar grenzen te verleggen bij het beklimmen van de nog gammelere trap aan tempel II op het grote plein. Dat dit duidelijk een volledige daguitstap was merkten we op ons horloge tijdens de lunch. Er is daar naast een voetbalveld een betaalbaar en lekker restaurantje. Nog net op tijd voor een zonsondergang passeerden we in El Remate, een dorpje naast het meer. We hebben er de zon zien zakken in het meer. Het meer zien zonnen in de zak. Ondertussen was het al donker en een zoektocht door Flores leidde ons van het zuidelijke uitgaansbuurtje, langs Las Puertas (superlicuados of milkshakes) naar pizzeria Picasso. Lekker man. Net als de nacht die erop volgde.
De dag erop verkenden we het meer rond Flores. We huurden een lancha in die ons over het water naar een mirador bracht. Wat klimmen bracht je op een platform met een postkaartuitzicht over Flores. Aan de waterkant aten we een kokosnoot op. Toch handig dat sjieke zakmes dat ik van Gerlinde kreeg voor kerstmis, ze weet hoe ze me moet verleiden. We maakten nog een ommetje langs het eiland van de eigenaars van het nationale biermerk Gallo. Voor dit ommetje moesten we achteraf zelfs nog bijna bijbetalen, niet met ons hoor bootjesman, laat toeristen inderdaad maar genoeg betalen, maar heb wel respect voor je beroep en voor mensen. Daarna gingen we naar Petencito, een klein eilandje met een klein dierentuintje op. Langs een hangbrug ging het dan naar het vasteland, waar we nog meer dieren vonden: jaguars, toekans, wasbeertjes, tigrillos,... Vooral spinapen zijn kampioenen in het entertainen. We hadden echter geen rilatine bij ons. Langs een glijbaan kon je dan in het meer roetsjen. Origineel gedaan, maar het ging wel sneller dan ik had verwacht. De wondjes hadden nog twee weken nodig om te genezen. Een late lunch aten we op het meer, een restaurant op een vlot vlakbij ons hotelletje. Superservice, supereten en de prijs was niet overdreven. We kregen zelfs gratis soep. Als je een frietje in het meer gooit, zorgt dat voor een zeer grappige scene, wanneer duizenden visjes er naartoe vliegen om er een hapje van te krijgen. Ze waren nog aan het proberen toen wij al onderweg waren naar finca Ixobel, weg van het noorden. Dit landgoed lijkt wel een europees bolwerk, guatemalteken zagen we er niet. Toch is het een leuk stopplaatsje. Daar alle kamers en boomhutten en paalwoningen al bezet waren, mochten we in hangmatten slapen. Dit is een aanrader, hoewel het wat oefening vergt. Ik kon na een tijdje op mijn zij slapen. Lucky me: Jamina heeft een pak minder goed geslapen. Je kan er met je familie een leuke tijd beleven met oa de activiteiten overdag en het lekkere eten. Of je kan met je vrienden gaan, allen in een hangmat en de bar bleef open tot 4u 's nachts. 's Morgens na een lekker ontbijt waren we klaar om naar het tweede deel van onze kerstreis te gaan

Kerstfeest in Jocotán

Voor het kerstmaal hebben we de touwtjes zelf in handen genomen (die ervaring van vorig jaar is goed meegevallen, knipoog naar opa Winge). We deelden ons op in groepjes van twee, samen met de vier andere belgische jongeren en overvielen de Pais in Chiquimula. Een van onze veroveringen was een anderhalve liter fles rum voor slechts 6,75 euro. Hoe zag ons kerstmenu eruit?

Van de vijftien genodigden waren er twintig aanwezig. Dit zorgde voor de nodige stress in de keuken. We dachten op voorhand dat we het thuisfront zouden missen maar dat viel wel mee. De eetkamer was gezellig ingekleed, iedereen was op z'n mooist gekleed en Jezuke lag eindelijk in de legendarische kerststal. Er heerste een vredige en familiale sfeer aan tafel. Kortom, een kerstfeest zoals het hoort. We werden zelfs verrast door pakjes: Donaldo, de vriend des huizes van de parochie, deelde cadeautjes uit en uitte in zijn speech zijn dankbaarheid voor de aanwezige vrijwilligers. Een zeer leuk en warm gevoel.

Le agradecemos a usted, Donaldo, para conocer a un hombre como usted.
Ya sabemos que usted valdra mucho para nosotros.
Gracias!

Om 22u begon de middernachtmis. Het leek alsof er buiten oorlog was, terwijl binnen de vele kinderen op moeders schoot sliepen. Van het moment dat de mis gedaan was en de immense massa naar buiten stroomde, brak de hel pas echt los. Langs alle kanten ontploften er bommetjes en vuurwerk. Binnen in het parochiehuis was de tafel gedekt met allerlei hapjes en drankjes. Alle zusters en vrienden waren uitgenodigd en genoten van de geneugten des drankenfabriek. Een uitspraak van Marie-Paule die ons is bijgebleven: terwijl ze opstond om wijn te halen op tafel draaide ze zich om, keek met een geniepig lachje naar ons en zei: "Hoe kan wijn nu slecht zijn, als Jezus water tot wijn maakt?"

Feliz Navidad

Tussen kerst en nieuwjaar / Entre navidad y nuevo año

Maandag zullen we nog een dagje presteren en 's avonds samen met de paters en zusters volle bak vieren dat jezuke geboren is, nade middernachtmis. We weten al dat er iets te wachten staat want kerstmis wordt hier hard gevierd.
Even een kort overzicht van water ons daarna te wachten staat, want het zou kunnen dat we even offline verdwijnen: dinsdag gaan we richting Antigua om wat bagage af te zetten en om de bus te nemen naar Tikal. Woensdagochtend zullen we aan deze bekende Maya nederzetting aankomen. Twee dagen daarna (maar nog niets is geregeld, of alles is geregeld op Guatemalteekse wijze) gaan we naar Rio Dulce en Lívingston en wie weet wat nog allemaal daar in de buurt. Zondag keren we terug naar Antigua waar we zullen oudjaar vieren. Benieuwd wat we allemaal weer gaan mogen zien.

Despues de trabajar un último día en Jocotán el lunes proximo, celebraremos la navidad con los padres y hermanas de la parroquia. ¡Ojalamos una fiesta máxima aqui en Guatemala!
Un resumen breve del futuro cercano: el martes regresamos a Antigua para encontrar Jamina y Oliver y tomar un bus a Flores, Tikal. Despues vamos a Rio Dulce y Lívingston con Jamina. El domingo regresaramos a Antigua para celebrar el fin del año con nuestros amigos de la escuela. Estamos curioso, pero sabemos también que vamos a ver muchas cosas maravillosas.

Esquipulas: Cristo Negro

Zaterdagochtend tijdens het ontbijt zei Rogelio dat hij in Esquipulas naar de dokter moest gaan en hij stelde voor om hem te vergezellen. Esquipulas is een stadje ongeveer een 80 kilometer gelegen van Jocotán. Eén van de dingen die we zeker weten te appreciëren, is wanneer er onverwachts een voorstel uit de bus komt. Esquipulas zei ons op het eerste zicht niet veel, maar achteraf viel mijn frank dat tijdens mijn Spaanse lessen, mijn leerkracht het had over 'Cristo Negro' (zwarte Jezus) in Esquipulas. Een christusbeeld gemaakt van een zwarte houtsoort, het blijkt een echte toeristische trekpleister te zijn. t'is trouwens ook nummer 14 in de lijst van de 32 onmisbare plaatsen in Guatemala volgens de Rough Guide van Ronny. Goed nieuws, we hebben er al 10 achter de rug!
Achterin in de pick-up, anderhalf uur later, genietend van het landschap, de wind door onze haren en het zonneke kwamen we aan in Esquipulas. Na de hobbelige wegen slechts één toilet te vinden waar men maar liefst 2 Quetzales vroeg om een plaske te doen. Schandalig veel als je weet dat ik een vuile toilet toegewezen kreeg, de deur niet dichtging en er geen mogelijkheid was om je handen deftig te wassen. Nadien namen we een bezoekje aan de grote, "DASH: witter-kan-niet" basiliek en zijn Cristo Negro. Op zich niet om over naar huis te schrijven, maar aan de massa, het aantal brandende kaarsjes en de hoeveelheid kraampjes met christuskruisen te zien, lijkt het tegendeel waar voor de Guatemalteker. De Rough Guide vertelde ons achteraf dat dit het belangrijkste bedeoord is van heel Centraal-Amerika. Het lager gelegen, charmante marktje gaf ons de kans om de typische producten deze streek te leren kennen. Na het klagen van de magen, konden de jongens het niet laten om even de Pollo Campero binnen te springen. Oeps, hadden we dat nog niet uitgelegd bij de typische Guatemalteekse dingen: Een Pollo Campero kan je vergelijken met de Mac Donalds maar dan enkel met kip-producten. Het werd een vettige en prettige bedoening. Na een korte, verdere verkenning van het stadje, reden we weer huiswaarts, waar we kennis maakten met weer twee nieuwe Belgen, Oliver en Miguelle, ook zij zijn vrijwilligers en zullen de komende weken samen met ons aan tafel zitten. Het wordt wat krap rond de tafel in de Casa Parroquial, maar vooral best een gezellige bende!

Goudgele honing

Don Chevo, de werkman in de tuin van Menachor, bracht dinsdag een bezoek aan de bijenkorven waarbij hij al de honing van het afgelopen jaar verzamelde. Woensdag en donderdag was het aan ons om de honing te zuiveren en de was te ontdoen van de laatste restjes honing.
Het werd een ongelooflijke plakboel! Tussen de laatste zoemende bijen, schrik om niet gestoken te worden, was het zweten en plakken om zo veel mogelijk zuivere honing te verkrijgen. Uit 13 bijenkorven (vraag me niet hoeveel bijen er in één bijenkorf zitten) kwam maar liefst 146 liter zuivere honing. Het resultaat van een jaar lang zwoegen voor enkele duizenden bijen en hun koninginnen. Wat er met de honing juist zal gebeuren is niet helemaal duidelijk. De was (de raten waar de bijen de honing in verzamelen) wordt later gebruikt om capsules mee te maken. De honing wellicht voor allerlei druppeltjes en siroopjes. Eén ding is zeker, de honing smaakt lekker zoet!

Stijn verjaart!

Stijn mocht woensdag, 20 december, 25 kaarsjes uitblazen. Hij had deze dag het liefst ongemerkt voorbij zien gaan maar dat was niet aan ons gelegen. In de namiddag nodigde Marie-Paule 13 bekenden uit voor de koffie. Onder meer enkele vrienden van het dispensarium waar we regelmatig mee basketten, enkele bevriende zusters en Jo en Rosa waren van de partij. Het werd een echt verjaardagsfeestje zoals het hoort. Met pannenkoeken, verjaardagsliedjes op z'n spaans en een walsje! Vooral de zusters lijken echte dancing-queens en sing-along-stars, dat belooft voor het Kerstfeest... Hoewel hij het niet echt liet merken, leek hij er toch van te genieten. Een gezellige, familiesfeer. Achteraf zouden we met ons vieren (Stijn en z'n broer Willem, Ronny en Gerlinde) zoals gewoonlijk gaan eten in Casa Parroquial. Onderweg ernaar hielden we halt bij Radio Chort'i, waar we werden opgehaald door een taxi, zonder Stijns medeweten. Als verrassing gingen we naar Aguas Calientes en aten we in het restaurant ernaast ne goeien biefstuk met versje groentjes, het enige wat er op de menukaart stond: carne. Nadien genoten we in Aguas Calientes van de warme baden, waar we kennis maakten met enkele Guatemalteekse kerels die helemaal weg waren van ons. Wat gebabbel en een glaasje aan het water. Als afscheidscadeau kreeg Ronny van hen een pet, wat ons goed uit kwam, want die had hij nog tekort ;)

Kledij voor de aldeas

Samen met Marie-Paule, Jo en Rosa (een Belgisch koppel dat hier 3 maanden verblijft) maakten we kledijpakketten die we later zullen uitdelen in de bergdorpjes rond Kerstmis en Nieuwjaar. In totaal 70 grote pakketten en een 40-tal kleine pakketjes voor een dorpje, later maken we nog pakketjes voor twee andere dorpjes. De pakketjes zijn te verkrijgen voor een kleine, symbolische vergoeding van 10 Quetzales (1 euro) of 5 Quetzales (0,5 euro). Dit bedrag leek me bijna absurd om er geld voor te vragen, ook dacht ik dat we de kledij zouden 'uitdelen'. Maar Marie-Paule leerde me, en daar heeft ze volkomen gelijk in, dat wanneer een volk gewoon is om altijd te krijgen, nooit vooruit zal gaan. Wanneer de mensen gewoon zijn om enkel te krijgen, zullen ze ook nooit moeite doen om er voor te werken. Of om het op een andere manier te zeggen, je moet de armen geen vis geven, maar ze leren vissen... De grote pakketten bevatten een kledingstuk voor een man, een vrouw en een kind, de kleinere pakketten een kledingstuk voor een vrouw of een man en een kind. Tijdens het verzamelen dacht ik over sommige kledingstukken dat je in België zelfs in het Spit er niet welkom mee bent, maar de meesten vrouwen blijken uitstekende naaisters te zijn en weten er nog mooie dingen mee te maken. Er waren veel kledingstukken bij die een gemiddelde Guatemalteker 2 keer kunnen omvatten. Veel te groot dus want Guatemaltekers zijn gemiddeld een hoofd kleiner dan wij, Europeanen. Maar volgens Marie-Paule gaat het hem enkel om de stof, voor de rest trekken ze er hun plan mee. We konden het niet laten om af en toe stiekem een extra babykleedje in de zakken te steken, 10 Quetzales is ten slotte echt veel voor de mensen in de bergdorpjes en het kan er behoorlijk koud zijn.

Jocotán: eerste dagen

Allez, ik voel het al, de internetcommentaar gaat hier in aantal gevoelig omlaag gaan. Daarom zullen we hier al maar eens gedetailleerd een uiteenzettingetje geven van de eerste dagen in Jocotán.
Dinsdagochtend zijn we vertrokken in Antigua. Voor mijn part noemen ze dat onderdeel van de dag nacht, want om 4u 's morgens kwamen ze ons ophalen aan ons huisje. We kozen ervoor om mee te reizen met een minibusje naar de mayaruïnes in Copán. Jocotán ligt op dezelfde weg. Het gaat ook met openbaar transport, maar dat is een zwaar avontuur dat we best konden vermijden met al onze bagage. Ze vertikten om ons af te zetten aan de kerk zelf, dus moesten we voor de laatste kilometer nog op een pick-up meerijden. Deze intrede in ons stadje gaf ons wel een mooie eerste indruk: veel mensen, leuke sfeer, alle straatkanten vol kraampjes,... Ook duidelijk werd dat ze hier niet echt vreemdelingen gewoon zijn. In de casa parroquial (parochiehuis waar de paters wonen) wachtten we een half uurtje en toen kwam padre Juan María eraan. Hij is de leider van de parochie en alle projecten voor zover we het begrijpen. Hij lijkt zeer hard op de papa van Gerlinde, dat geeft ons best wel een goed gevoel, een bekend gevoel. Of de gelijkenis verder gaat dan zijn uiterlijk moeten we nog ontdekken, maar snel voelde je wel dat hij een intelligente, warme en vooral lieve man is. (we hebben het over padre Juan :) )
Even onze woonsituatie uitleggen misschien: We wonen drie blokjes van het casa parroquial vandaan (reken daar wel een stevige klim/afdaling in, we zitten tenslotte in de bergen) in casa Payaqui. Dit is een soort ontmoetingscentrum met een zaal en verschillende kamers. De eerste pater hier was een vlijtig bouwertje. We wonen in een grote kamer, als je 't ons vraagt beter dan in Antigua. Het tweede verdiep en ramen verzorgen een mooi gezicht op omringende huisjes en bergen. Het enige wat Gerlinde nog mist is een mooi zicht op zichzelf want er is geen spiegel. Onze drie dagelijkse maaltijden eten we in het casa parroquial met de paters. Overigens lekkere maaltijden! Helemaal anders dan in Antigua. Ikzelf heb wel een nachtje diarree gehad ondertussen, maar aan wat dat ligt weet ik niet. Vroeg of laat moest dat toch 'ns gebeuren, zei een wijs man me aan de eettafel.
We dachten eindelijk aan wat rust toe te komen na een felle maand in Antigua, maar aan het gebruik van het werkwoord zag je al dat die rust er dus niet kwam. Direct na onze aankomst zijn we samen met padre Juan bij de zusters gaan eten, zij wonen naast de calvarie. Deze maaltijd was eindelijk nog eens stevige boerenkost: lekker vlees, aardappelen en prei in roomsaus. Er kwam zelfs een soep en een dessert bij, pure luxe voor ons. Blij dat dit elke dinsdag zal gebeuren daar er dinsdags geen eten is in het casa parroquial. De volgende dag direct naar de dichtsbijzijnde aldea geweest: El Brasilar, daar vierden ze de verschijning van señora María aan een indiaan (ze noemen haar hier niet virgen María inderdaad). Het kerkje zat er overvol, de trappen ervoor ook en daar waar ze dan ook al de instrumenten aan het klaarzetten voor na de mis. Er stonden ook allerlei kraampjes. Zeer leuke en kleurrijke sfeer. Voor de rest bezochten we het radiostation radio Chort'i al eens. Dit is één van de projecten waarin we zullen meedraaien, dus uitleg volgt nog wel.




Ondertussen hebben we ook al kennisgemaakt met andere huisbewoners zoals daar zijn kakkerlakken (al enkele naar eeuwige jachtvelden gestuurd, sorry), een salamandertje en een familie mieren, maar ook met onze onderbuur die blijkbaar een keyboard meeheeft en meespeelt in een groepje dat repeteert in het zaaltje onder onze kamer. Elke avond live muziek want ze zijn aan het repeteren voor een kerstconcert. Stil is het hier denken we nooit. We voelen ook elke rondleiding in een project meer en meer dat we in een groep zijn terechtgekomen. Velen spreken zelfs vlaams. Iedereen is zeer lief en zorgend. Je voelt ook dat iedereen weet dat je bent aangekomen en zo. Padre Juan verwacht eigenlijk dat we niet te snel beginnen en iedereen leren kennen en wat aanpassen aan het klimaat en zo, maar we hebben toch al twee daagjes meegedraaid in project Menachor van zuster Marie Paule Broekmans, een prachtvrouw. We maakten al wel een tweeduizend capsules, maar meer uitleg over dit porject zal later nog volgen, naarmate we er meer in gewerkt hebben.
Een avond zijn we door de directeur van de radio uitgenodigd om mee te gaan naar zijn restaurant en de baños termales (warmwaterbronnen) die erachter liggen. Om zeven uur kwam hij ons ophalen met zijn jeep. Aan het stuur zat zijn zoon Manuel (12 jaar), hij rijdt beter dan nogal wat volk dat in België en Guatemala de wegen onveilig maakt. Niet alleen hun restaurant deed onze ogen openvallen, zeer sjiek voor de plaats en met open vuur voor het carne (vlees). Nog meer woorden van verbazing ontsnapten ons toen we de warmwaterbronnen bereikten. Geen toeristen, in het maanlicht een hoopje badjes die gevoed worden door zeer warm water. Gerlinde durfde zelfs in het hoogste bad, ik slechts drie afkoelniveau's verder. Zijn we echt in het paradijs terechtgekomen?
Gisterenochtend mochten we mee met padre Juan naar één van de verstgelegen aldeas van de parochie. Wat een belevenis. 32km vanuit Jocotán, een half uur carretera (asfaltweg) maar daarna enkel nog aardeweg door het prachtige berglandschap. Schitterende bomen, planten en bloemen, overal verscholen huisjes en zwaar zwoegende mensen. Naarmate we de betreffende aldea bereikten kwam er meer en meer een processie van mensen op gang. Voor hen duidelijk een hoogdag. Het gebeurt niet elke week dat een pastoor doordringt tot hun kerkje. Eerst nam padre Juan twee uur lang de biecht af op een stoel buiten het kerkje. Wij maakten een wandeling door de schitterende omgeving en dit gaf genoeg gelegenheid aan de mensen om ons uitgebreid te bekijken. Daarna vond het misgebeuren plaats. Misschien niet direct een afrikaanse mis, maar qua evenement kan de gemiddelde belgische mis hier wel een puntje aan likken. Live muziek, overvolle kerk (inclusief kip met kuikentjes),... Het was pas op de terugweg dat ik besefte hoe ver we wel niet waren. Voor veel van deze mensen is dit hún wereld.
Lees en volg zeker de toekomstige artikels over onze projecten: radio Chort'i, Menachor, SIAS en dispensarium Bethania.




Nog even voor de echte fans ons adres:

Groeten
Ronny (met Belgische muziek van Goose op de voorgrond)

Eén maand Guatemala: overzicht

Van heimwee is er bij geen van ons beide al echt sprake geweest. Misschien voelen we zelfs al heimwee naar Guatemala nu de terugkeerdatum in zekere zin dichterbij komt. Een goed teken. Iedere nieuwe dag grijpen we met beide handen en elke dag is ook een echt totaal nieuwe dag. We kijken uit naar onze periode in Jocotán. Weer een beetje van nul beginnen... Daarom hier een kort overzicht van Antigua en Guatemala zoals we dat tot nu toe kennen:

De plaatselijke taxietjes, tuctucs, die je over de kasseien supersnel voor een tiental quetzales naar huis brengen. 's Nachts toch te vermijden als je de verhalen mag geloven. Sommigen zijn uitgebouwd met een vette geluidsinstallatie die reggaetonmuziek in je rug blaast.

Ongelooflijk veel honden overal, onmogelijk dat ze allemaal een baasje hebben. En toch lijken de meesten goed in orde en proper. Gek ook dat we nog geen enkele leiband zagen en toch geen last hebben van honden die je lastigvallen.

In Antigua hadden we met onze groep toch enkele vaste plaatsen die we vaker bezochten. Een korte opsomming:
Rainbow Café: een cafeetje in een patio met elke avond live muziek. Je kan er ook gratis wireless internetten met een goede snelheid. De quesadillas zijn geweldig en de banana daiquiri ook, zij het niet al te goedkoop (Q32). Aan de ingang is een boekwinkeltje.

Café Condesa: een verplichte stop op een zondagvoormiddag: brunch voor Q75. In een prachtige omgeving kan je a volonté en van een wandelend buffet genieten van de lekkerste lekkernijen die er zijn. Broodjes, slaatjes, sausjes, koekjes, granen, soep,...
Cafe 2000: een cinemacafé met groot scherm. Je betaalt een verplicht drankje en kijkt naar Engelse films met spaanse ondertiteling.
La sala, Sin Aventura, Mono Loco: toeristische uitgaanstenten, vooral veel volk door de ladiesnights: vrouwen mogen kiezen uit cuba libres en margueritas voor Q3, mannen betalen zelfs inkom.

Het parque central, het 'fonske' van Antigua.

Het openbaar vervoer in Guatemala komt nogal vaak voor in de nationale kranten. Wat alleszins kan besloten worden is dat ze kleurrijk zijn en avontuurlijk, die camionetas. Je komt ze op de meest afgelegen plaatsen tegen. Ze rijden als gekken op de Guatemalteekse wegen, die al vaak niet in optimale staat zijn. Voor de moeilijker wegen geef je gewoon teken aan voorbijrijdende pickups en dan kan je mee in hun laadbak.

Het nationale water van Guatemala: Gallo. Correct gezien: flessen van 1 liter.

OK, het echte water van Guatemala. Altijd en overal grote flessen zuiver water.

Gras groeit hier niet zo gemakkelijk. Op onze dagelijkse wandeling naar de school merkten we dat elke dag het gras van de rijkere mensen besproeid wordt om groen te blijven. Wat je ook overal en op elke moment hoort, zijn bombas: vuurwerk dat je hier in veel winkeltjes kan kopen en dat meestal afgeschoten wordt tijdens de mis of andere vieringen. Gerlinde geraakt maar niet gewend aan de knallen, haar record was een sprong van meer dan een meter, vanuit stilstand! Het is niet zo dat iedereen die hier rondloopt, lacht. Wie weet verandert dit wel in het meer afgelegen Jocotán.
Verder zouden we hier nog graag ons dagelijks verloop uiteenzetten en nog meer kleine dingetjes verklappen, maar we vrezen dat de enige manier om die te weten te komen is om zelf af te komen en hier te leven. Laten we besluiten dat het een aanrader is.
Op naar Jocotán.

La ultima cena en Antigua

La ultima noche cenamos juntos con todos los amigos de la escuela en Antigua. Todavía no estabamos en Cafe Sky, entonces el lugar de destino era fijo. Estabamos presente con doce personas de diferentes excursiones: Simone (NL), Richie (USA), Gerlinde (BE), Jamina (BE), Liezl (NW), Maarten (NL), Jens (DK), Vicky (DK), Oliver (GT), Ronny (BE), Thekla (DE) y Lydia (DE). Dentro de poco volveremos a vernos. A los que ya no veremos más: mucho gusto, tuvimos un tiempo excelente.

El Salvador: Tunco Beach

Als je een vakantiebrochure openslaat van een of ander subtropische bestemming, je weet wel: met palmbomen, surfplanken, zon, schitterend strand en mooie golven,dan kan het goed zijn dat je er eentje vast hebt van waar wij vorig weekend zijn geweest. We hoopten op een eerste stempel in ons gloednieuw paspoort. El Salvador, het naburig land van Guatemala is sinds kort ook zonder stempel te bereiken. Geen stempel dus, maar niet getreurd, dit is alleen maar des te meer een reden om nog meer te reizen. Met onze trouwe reisvriend, Oliver, reisden we met ons al even vertrouwde busje gevuld met 12 passagiers richting El Tunco, één van de stranden van La Libertad. Ginder laat aangekomen, bleek het niet meer vanzelfsprekend een hotel te vinden. Na even zoeken vonden we een hotel dat uitgebaat wordt door een Belg, een hotelleke nog 'onder constructie' maar meer dan geschikt voor ons: met 4 personen in een kamer van 3, een plonsbladje, een gezellige openluchtbar tussen de palmbomen, hangmatten alom en... 20 meter verwijderd van het strand! Voor het slapen gezellig allen rond de gitaar, liedjes zingen, een knabbel en een babbel. Na een uitgebreid zaterdagochtendontbijt zochten we dadelijk het strand op. Vorig weekend zaten we tussen de gedrogeerde hippies, dit weekend tussen de geblokte-gespierde-beach-surf-boys waarvan we dachten dat ze alleen maar op tv te zien waren. Onze jongens konden het dan ook niet laten om zelf een surfplank in te huren. Bleek later meer dan de moeite waard. Hoewel Ronny achteraf vol schrammen, kneuzingen en kwallenbeten stond is hij nu nog steeds aan het nagenieten. Ronny en Maarten hebben twee dagen lang elke golf gepakt die er was. Traag een lijn water omhoog zien gaan tot ver boven je hoofd om dan met bulderend lawaai en wit schuim neer te knallen. Je kan er niet genoeg van krijgen.
's Avonds vonden we Punta Roca, een restaurant met uitzicht op de zee (en het eeuwige vuurwerk). Daar namen we een pasta met wat vers opgeviste zeevruchten. Waar je voor hetzelfde geld in België een pasta krijgt met garnalen of calamaris of kreeft of scampi's, kregen we nu alles in één pasta: een half kreeftenlijf, inktvistentakeltjes, ... Onze energiereserves waren terug aangevuld toen we terug naar het hotel gingen, weeral al zingend in koor. (Bohemian Rhapsody van Queen) In de openluchtbar van ons hotel hebben we heel de nacht zitten dansen. Dag drie was maar van korte duur omdat we rond 14uur alweer het busje namen richting Antigua. Nog een laatste keer genieten van het mooie strand, de meisjes aan het strand, Gerlinde met de jongens ravotten tussen de metershoge golven van de zee. (heerlijk, even weer dat zondag-namidag in de chiro gevoel)

Afgestudeerd...

Vrijdag namen we afscheid van onze leerkrachten (Felix en Fernando) met een spelletje scrabble in het spaans. Dit werd veruit gewonnen door Gerlinde en Felix, met een absolute topscore van 214. Na vier weken kregen we trots ons attest in ontvangst! Niet dat we nu vloeiend spaans spreken, maar zeker voldoende om onze plan te kunnen trekken. Dadelijk ook een symbolische afsluiting van onze eerste maand in Guatemala en onze periode in Antigua. Een periode waarbij we veel mensen leerden kennen, we op ons eigen tempo de cultuur hier al wat hebben kunnen opsnuiven. Een uitgebreid verslag van de eerste maand mag je volgende week verwachten. Met andere woorden, we zijn goed voorbereid op onze periode in Jocotán.

We zullen het hier zeker missen, maar niet getreurd, onze kerstdagen zullen we hier terug doorbrengen met onze vrienden!

Vliegtuigticket vastgelegd

Zeer korte nieuwsflash:
Na twintig minuten bellen met onze guatemalteekse GSM kregen we onze terugkeerdatum gratis verzet. Ze deden echt hun best bij American Airlines.
Op 5 mei 2008 stappen we op het vliegtuig langs Miami naar New York. Hier verblijven we dan vier daagjes en zaterdag de 10de mei 2008 vliegen we over de oceaan naar Brussel. Hier komen we aan zondagochtend. Met oogjes waarschijnlijk meer dan halfgesloten en okselvijvertjes op de t-shirts.
Maar let op: hier moet alles nog echt beginnen!

Lago de Atitlán, San Pedro la Laguna en Santiago Atitlán

Vrijdag vertrokken richting Lago de Atitlán met de gedachte dat het een rustig en relax weekendje zou worden. Veel hebben we daar niet van gemerkt.

Het meer van Como, zo lijkt me, bereikt de grens van het toelaatbare pitoreske; maar Atitlán is Como met de bijkomende decoratie van verschillende immense vulkanen. Het is echt te veel van het goede. Na een aantal dagen in dit onmogelijke landschap vindt men zichzelf terug, nostalgisch denkend aan het thuisland.

(dank u Aldous Huxley!)

Veel beter kunnen wij het niet vertellen maar we beseften het wel ten volle op het moment dat we in een bootje in het midden van het enorme meer lagen. Met z'n twaalven, onze vaste gids Oliver (Semuc Champey) en zijn vriend Kenneth, kropen we in een van de vele bootjes die klaarliggen om je naar een van de vele dorpjes rond het meer te brengen. Met een Venitiaanse gitarist en de wind in de haren zetten we koers naar San Pedro la Laguna. Zonnebril op, hemdsknoop open, we kwamen aan in een tropisch paradijs. Dit dorpje aan de voet van de vulkaan San Pedro herbergt enkele hippie/relax cafeetjes, tenminste als je ze vindt in de wirwar van smalle steegjes. Na een aantal gedrogeerde hippies gepasseerd te hebben, kozen we een hotelletje uit. Het werd een luxe hotel met warme douche, heerlijke matras, zicht op het meer en privé-hamaca (hangmat). Na drie weken verplichte ijskoude douches was deze stomende douche zelfs te heet voor Gerlinde. Er mocht al wel wat fout lopen want we betaalden samen slechts 9 euro voor alles. Verder hebben we zaterdag niet al te veel actiefs gedaan, de machtige indruk van de omgeving was al vermoeiend genoeg voor ons verwerkingsvermogen. Bovendien hadden we ook een reis van 5 uur achter de rug (in Guatemala hebben ze het gekke systeem om bij wegenwerken één rijstrook af te sluiten en op de andere de rijrichting om het half uur slechts te veranderen).
Na lekker lang uit te slapen (lees 9 uur) en een heerlijk ontbijt op een zonovergoten terrasje verorberd te hebben, koos het grote deel van de groep ervoor om een kayaktochtje te riskeren op het meer. Riskeren, inderdaad want eens je in open meer bent heeft de Xocomil-wind vrij spel op je lichte boodtje. Ronny zat alleen in een kayak en beukte zich tegen de scherpe golven een weg naar het midden van het meer. Hoe verraderlijk dichtbij de overkant ook leek, vermoedelijk is hij niet verder geraakt dan één achtste van de afstand van het midden. Dit natuurgeweld heeft toch een sterke indruk achter gelaten op hem. *zucht*
In de namiddag trokken we met een bootje richting Santiago Atitlán, een ander dorpje ergens rond het meer. Op zich een dorpje zoals alle andere, ware het niet dat enkele straatkinderen ons mee lokten naar 'Maximón'. Een heiligenbeeld verwacht je normaal in een mooi gebouw maar 'den deze' moest duidelijk verstopt worden in een kamer van een huisje zoals 12 in een dozijn. Hij is namelijk voor zover we begrijpen een soort slechte geest: Als je bijvoorbeeld je baas wilt terugpakken voor iets, geef je Maximón wat likeur, een sigaar en spreek je je verwensingen uit. Dat het beeld je verwensingen uitvoert, hebben we mogen ondervinden. We weten niet juist wat er op dat moment allemaal gepreveld werd maar we waren nog niet uit het kamertje of er viel een volledige kaars over Ronny zijn voet, zeer warm en lang prutsen om al dat kaarsvet weer van je voet te krijgen. Het zou ook kunnen komen doordat we de 10 Quetzales, die je moet betalen om een foto te nemen, vergaten te betalen.

Voor de rest herinneren we ons vooral dat we veel aan tafel zaten, mede verklaard door de heel relaxte sfeer die het dorpje uitstraalde. We kunnen dit gerust wel een gastronomisch weekend noemen, vraag maar aan onze vertering en stoelgang na het weekend. Een meer van tijd om elkaar beter te leren kennen.

Zoals ik mij in Antigua al moet inhouden om de Volcan de Agua niet te beklimmen, zo was het hier ook, waar 3 machtige prachtvulkanen omhoog toornen naar mijn hemel.

toffe link: Maximón
nieuw album: Lago de Atitlán

Guatemala Ciudad, hiperpaiz

We zijn gisteren naar Guatemala Stad geweest met een bevriend koppel. We hadden afgesproken met Marleen om onze extra valies (met medicatie en dergelijke voor ons project) op te halen aan de Hiperpaiz. Een grootwarenhuis dat je qua oppervlakte kan vergelijken met die van de Ikea. Je kan er zowat alles vinden: meubels, voeding, kledij, hollandse kaas, electronica,... De producten kan je best vergelijken met producten uit onze Delhaize, maar dan in het tienvoud. Het weerzien met Marleen was maar van korte duur omdat we onze vrienden niet te lang konden laten wachten. In de Hiperpaiz kochten we een afscheidscadeautje voor Tita (onze mama die ons zo goed heeft gesoigneerd), een mega editie van Lipton, de thee die ze zo graag drinkt en ons lichtelijk verplicht om deze ook te drinken. Ook kocht ik er aquarelverf, iets waar ik al gauw na onze aankomst spijt van had dat ik deze toch niet van thuis had meegenomen. Dit kleurrijke land vraagt gewoon om op papier gezet te worden. Ik had er even het gevoel precies terug in de 'beschaafde' wereld te zijn. Niet dat ik hier behoefte aan had, maar het was wel opvallend dat je hier niemand zag met de traditionele kledij van Guatemala. Het einde van onze uitstap in Guatemala stad werd bekroond met een gigantische chocoladefontein: heerlijke frisse aarbeien besmeurd met warme roomchocolade, mijn dag kon niet meer stuk! ;)

Gerlinde

Ayer fuimos a un Hiperpaiz en Guatemala zona 11. Divertido porque es una tienda más grande que quizá la tienda la mas grande en Bélgica. Hay todo que quieres: como en Bélgica pero más. No solamente comida, ropa, zapatos, bebidas, pero tambien, juguetes, muebles, bicicletas, computadoras,... Como un carrefour en Bélgica, pero repito, más grande. ¡Para Gerlinde la fuente de chocolate a la entrada del Hiperpaiz era el climax! Es porque Bélgica también es el país del chocolate.

Ronny

Carlitos heeft een extra diploma!

Bij het middageten nodigde onze familie ons plots uit om de diplomauitreiking bij te wonen van Carlitos. We hebben al onze namiddagplannen opgeborgen (studeren en zo :) ) en hebben deze unieke kans met beide handen gegrepen. Goed ook want plots werd duidelijk dat ongeveer heel de familie in dit colegio meewerkt. We leerden dit doordat plots Samuel en Tita daar aan de tafel op het podium zaten. Blijkt dat de ene directeur is en de andere leerkracht. Het was best speciaal om mee te maken, om deel ervan te mogen uitmaken. Iedereen in toga en met hoed zoals op TV. Dit werd tevens onze eerste kennismaking met het volkslied van Guatemala. Een uithoudingswedstrjid die echter door de meesten perfect werd meegezongen. Ellenlange afroepingen en vele toespraken verder was er natuurlijk nog niks speciaal gebeurd. Maar wel fijn dat deze overgang zo uitgebreid gevierd wordt. Enkel jammer dat de hoedjes op het einde niet de lucht in gingen. We voelen ons nu wel officieel deel van de familie.

More pictures

Hier een hoopje losse foto's om van te genieten

Wij houden een back-up bij van alle foto's op internet. Hieronder vind je een lijst met de albums die we upgeload hebben naar picasa web albums. Als je er één wilt zien, stuur je een mail naar ronny@ropefly.com of gerlinde@ropefly.com. We zullen je dan toelating geven om dat album te bekijken. Hier kunnen wel een paar dagen vertraging op zitten natuurlijk.
Voor het thuisfront: deze foto's zijn verzameld van alle fototoestellen die meewaren op de trips, ze zijn dus niet echt interessant voor jullie. We zetten echter een publiek album met onze foto's online zodra we er tijd voor vinden en de internetverbinding er zin in heeft.
Je kan een volledig album downloaden als je picasa op je computer hebt staan. Doe het, het is gratis en het is goed!

La Sala - a night out in Antigua
Cobán - a weekendtrip to Semuc Champey
San Antonio Aguas Calientes - town habits shown
Volcan de Pacaya - active lavastreams
Lago de Atitlán - a weekendtrip to the most beautiful lake in the world
El Salvador - sun, beach, surf and seafood

We keep a back-up of all our collected pictures in Guatemala on internet. Above you see a list of added albums until now on picasa web albums. If you want to see one of them, email ronny@ropefly.com or gerlinde@ropefly.com. We shall send you an email that allows you to see the pictures. This process can take a few days.
You can download the entire album at once if you have Picasa installed on your computer. Do it, it's free and it's good.

Tenemos un soporte de todas nuestras fotografias acumulado en Guatemala en internet. Arriba puedes ver una lista de álbums ya añadido en Picasa Web Albums. Si quieres ver algun álbum, envie un correo electronico a ronny@ropefly.com o gerlinde@ropefly.com. Te enviaremos un correo electronico que te da acceso al fotografias. Este procedimiento puede durar algunos días.