Padre Juan Maria Boxus in Belgie

Onze gastheer in Guatemala is op vakantie geweest in zijn thuislandje Belgie. Samen met Olivier en zijn vriendin zijn we met hem gaan racletten in Brussel. Hij had ons in Guatemala gezegd dat dat al 42 jaar geleden was. Lees: vooraleer hij in Guatemala ging werken. Blijkbaar is er vanalles gebeurd.
Enkele dorpen in de buurt van Jocotan zijn van de kaart geveegd door jaarlijkse regens die op 24 juli enkele grondverschuivingen hebben in gang gezet. Jocotan en Camotan werden voor enkele maanden verplichte toevluchtsoorden voor de velen die hun huisjes verloren zagen gaan.
De Guatemalteekse priester Jose of Chepe zoals we hem noemden, is plots verdwenen uit de parochie. Vermoed wordt dat hij met de moeder van het vermoorde kindje (waar hij de begeleiding voor deed) naar Spanje mee gereisd is. Zij was moedig genoeg om een rechtszaak vol te houden in Guatemala. En dat impliceert dat je erna naar een ander land moet vluchten. Wij hadden al eens gemerkt tijdens onze bedevaart naar Esquipulas dat er iets meer dan katholieks tussen die twee aan de hand was.

We zijn aangekomen in dit vreemde landje

Hallo, zeggen de mensen ons plots in plaats van 'Hola'.
We kwamen na een lange en slapeloze vlucht aan in Zaventem waar desondanks het vroege uur van de plaatselijke dag toch al een hoop mensen ons stonden op te wachten. Merci iedereen.
Hierop volgde een brunch in het schitterende ochtendzonnetje. Bijgeslapen hebben we dus niet, bijgepraat wel!

De grote appel: New York

We wandelden vijf dagen rond, bezochten dingen, zagen dingen. En toen zaten we op het vliegtuig naar Belgie. New York overviel ons. De zon gaat niet slapen om half zeven, ze is niet zo warm, de gebouwen hebben meer dan een verdieping (veel meer),...
Dankzij onze rough guide hebben we echter heel dit stukje geconcentreerde wereld zeer goed kunnen uitkammen. Lees zelf de reisgids of andere bronnen op internet voor meer informatie over New York, maar hier zijn toch weer een hoopje fijne foto's.

Wat ons opviel, waren de eekhoorntjes in de parken, de vogeltjes die je ontbijt proberen op te eten en natuurlijk de compactheid van Manhattan: op elke hoek staat er wel een gebouw dat je ooit al eens zag op foto.

Afscheid rast met nadere schreden dichterbij

Onze laatste week in Jocotán is ingegaan waarbij we worden overladen met de afscheidsfeestjes en bedankingen. Hoewel we het nog niet beseffen (of nog niet willen beseffen) nadert het einde van onze reis. We proberen nog zo veel mogelijk uit onze laatste dagen te halen en vooral te genieten! Terwijl we nog doorwerken worden de laatste souveniers op het marktje gekocht. Een laatste keer naar ons lievelingsrestaurantje. Afscheid nemen van onze huisgenoten. Zoeken naar de beste inpakwijze,...

Maandagochtend zitten we op de vlieger richting Miami en New York waar we nog enkele dagen halt houden en wellicht een stevige cultuurschok zullen opdoen.

Zondagochtend 11 mei zetten we weer voet op eigen bodem. Hasta pronto Bélgica!

Eerste spade gestoken

Gisteren zijn de eerste spadesteken gezet. En meteen lagen er twee frisse waterbronnetjes bloot. Ik dronk ervan, mijn buikpijn ging over en ik wist dat het verzamelde belgische geld goed werd geïnvesteerd.
We hebben er lang over nagedacht, veel over gediscussieerd hoe je het best dat bedrag dat we hadden verzameld kan uitgeven. We zijn uiteindelijk uitgekomen op dit drinkwaterproject. Dankzij een gift van een amerikaanse bejaarde (15000$!!!) konden de mensen van Roblarcito, een caserillo (wijk) van aldea La Lima, hoog in de bergen eindelijk werkelijk beginnen dromen over drinkwater in hun huizen. Met z'n allen zijn ze ons gaan opwachten gisteren want we kwamen met de pater foto's trekken om te tonen aan de belgische geldschieters. We kwamen er om 14u aan, na een lange rit in de pick-up en inderdaad: daar stond een vijftigtal man al van 's morgensvroeg op ons te wachten. Ze hadden de bronnetjes al geopend en een wegje ernaartoe gehakt. Zij zullen gratis allemaal aan de werken meehelpen. Het geld is voor de materialen en het vervoer: cement voor de tanks, buizen en kraantjes. Tot nu toe wordt het project geschat op 120000Q of 12000€. Daar komen waarschijnlijk nog kosten bij voor metsers en dergelijke. Ondanks dat het bedrag nog niet volledig is, gaan ze nu toch beginnen geulen graven en de eerste buizen zullen al gekocht worden. Er wordt een traject van een drietal kilometer overbrugd en uiteindelijk zullen 97 huizen, 127 gezinnen of bijna vijfhonderd mensen kunnen genieten van het lekkere water waar ik een slokje van nam.
Ook al is ons bedrag slechts een klein deel van het totaal, de mensen bedankten jullie in hun vele toespraakjes aan het bronnetje. Ik ben er zeker van dat we ons bedrag nog kunnen aanspekken met plots opduikende giftjes op de donatierekening! Bedankt in naam van de vele blije gezichten van de gemeenschap van Roblarcito.